Tajemnice Pana C

Samuraj. Bitwa nad Anegałą.

2012-02-20T15:10:00.019+01:00

"Tysiąc pięćset siedemdziesiąty rok

Ostatni dzień lipca

Nad rzeką Anegawą

pola ryżowe wyglądają pięknie

Oda Nobunaga ma 36 lat

i ze wzgórza spogląda

na piętnaście tysięcy wojska

z kamon jego klanu

na białych chorągwiach

Lecz w tej okolicy

wszystko co wzrok obejmie

jest takie chłodne

Mglisty dzień

nad brzegiem rzeki stoimy w szyku

jak kamienne bożki

po drugiej stronie łopocą

proporce klanu Asai

Daleko po lewej klan Asakura

Trzy żółwie tarczki z północy

naprzeciw Trzem Malwom

Młodego Tokugawy

Nad rzeką Anegawą

pola ryżowe wyglądają piękne

lecz kto je zbierze?

nie zostaną zebrane

Zaciskam dłoń na włóczni

i mój umysł cichnie

Chwała Buddzie Amidzie

Oddziały Sakai Masahisa w gotowości

Oddziały Ikeda Tsuneoki w gotowości

Oddziały Kinoshita Hideyoshi w gotowości

Oddziały Shibata Katsuie w gotowości

Oddziały Mori Yoshinari w gotowości

Oddziały Sakuma Nobumori w gotowości

Oda Nobunaga nie idzie naprzód

ani się nie cofa

"Można zwyciężyć nie ruszając się z miejsca"

Powtarza słowa mistrza

Stoimy wytrwale

Aż wreszcie po drugiej stronie

Ze środkowych szeregów klanu Asai

Atsuji Sadahide

wyrywa się oddziałami

ku naszej prawej flance

chce zadać pierwszy cios

Oda Nobunaga wydaje rozkaz

i Sakai Masahisa rusza na wroga

Oto będzie ichiban yori, pierwsza lanca boju!

Trzykroć potężniejsze są jego oddziały

Atsuji nawet nie odważy się zbliżyć

Działania głupców

trzeba naprawiać szybko

z pomocą Atsuji rusza Asai Masazumi

by wyrównać siły

Gdy przekraczamy rzekę

i nadchodzą wrogie oddziały

zaciskam dłoń na włóczni

i Budda i mój umysł cichną

Na miejsce oddziałów Sakai

wstępuje Ikeda

formuje linię i spogląda

na milczące oddziały

Isono Kazumasy

po drugiej stronie rzeki

Zielone pola wyglądają pięknie

Nad rzeką Anegawą

Ostatni dzień lipca

Tokugawa Ieyasu ma 27 lat

Spogląda z namiotu i cichną rozmowy

gdy wydaje rozkazy

Oddziały Sakai Tadatsugu w gotowości!

Oddziały Ishikawa Kazumasa w gotowości!

Oddziały Ogasawara Nagamasa w gotowości!

Trzy Malwy rozkazują

i trzech dowódców rusza

ku brzegom rzeki Anegawa

Czy nie znasz mądrości mistrza?

"Można zwyciężyć nie ruszając się z miejsca"

Czemu jej nie posłuchasz?

Trzy Malwy rozkazały

trzech dowódców zmierza

ku brzegom rzeki Anegawa

W miękkiej ziemi

stawiają kroki

Nie myślcie teraz o zbiorach!

zginie na brzegu rzeki ten

czyj umysł nie ucichł

Trzy Żółwie tarczki rozkazują

i z centrum rusza

Maeba Shinpachirou

ku brzegom rzeki Anegawa

Oddziały jego

w miękkiej ziemi

stawiają kroki

Nie myślą teraz o zbiorach

ani o pięknie zieleni

Oddziały Trzech Malw przekroczyły rzekę

rozwinęły szyki

na spotkanie z wrogiem

Trzy Malwy łopoczą na wietrze

Sakai Tadatsugu atakuje

lecz tylko on atakuje

bo nie wie

co dzieje się za nim

Niezbadane są wyroki bogów

Nigdy nie wiesz co zamyślają

Odwracają oczy od swych ulubieńców

Nie można im zawierzać

Maeba lisim atakiem

walką związał tylne oddziały

Sakai uderza na wroga

Nie wiedząc co dzieje się za nim

Gdzież są inne odziały?

Gdzie wsparcie od Ishikawy?

Co stało się z Ogasawarą?

Sakai walczy samotnie

Maeba uderza z lewej

i wiąże siły Ogasawary

Ishikawa nie może nic zrobić

Sakai walczy samotnie

Gdzie są odziały Ishikawy?

Czy zdradził go Ogasawara?

Sakai walczy, lecz ulegnie

taki los przeznaczyli mu bogowie.

Oda wysyła wsparcie

Sakuma pobiegł jak wicher

i wsparł lewe skrzydło złamane

Odepchnął wrogie oddziały

Maeba musi się cofnąć

Lecz Sakai walczył w centrum

Niezbadane są wyroki ludzi

Nigdy nie wiesz co zamyślają

Odwracają oczy od swych ulubieńców

Nie można im zawierzać

Sakai walczy, lecz ulegnie

taki los przeznaczył mu Oda.

Czy nie znałeś mądrości mistrza?

Czemu jej nie posłuchałeś?

Asai widząc sposobność

wysyła nowe oddziały

w centrum uderza Shinjoh Naoyori

w przelocie dobija Sakai

Już czuje smak przyszłych zwycięstw

daleko myślą wybiega

i tworzy nowe podziały

wśród dóbr i majątków wrogów

i staje nad brzegiem rzeki

w tym dniu swojej marnej śmierci

Czekają tam nań oddziały

Kinoshita Hideyoshiego

Bój krótki i krwawy

Przynosi rozwiązanie

i głowa Shinjoha

zawisa u pasa zwycięzcy.

Nad rzeką Anegawą

w ostatni dzień lipca

zielone pola utraciły piękno

zielone łodygi ryżu

nie zostaną zebrane

w tysiąc pięćset siedemdziesiątym roku"

*Dalszy fragment utworu zniszczony działaniem czasu. Jak dotychczas nie odnaleziono innych kopii tego utworu mogących rzucić światło na dalszy przebieg bitwy ani dlaczego autor przesuwa ją o dzień w stosunku do innych przekazów historycznych.

(Powyższy rękopis złożył w moje ręce mój przeciwnik, znany gdzieniegdzie jako trepanator).

2:2

2011-07-30T20:08:00.004+02:00

w go wystarczy jedno błędne zagranie, by gra była stracona. Gdybym w poniższej partii grał białymi kamieniami i doprowadził do takiej sytuacji w otwarciu, mimo wszystko nie poddałbym się tak szybko. Moja przeciwniczka zrobiła to jednak natychmiast po 29 zagraniu.

Jest 2:2. Znów remis!

1:2

2011-07-29T17:55:00.009+02:00

Grałem białymi kamieniami. Mimo szybkiej straty grupy kamieni w prawym dolnym rogu udało mi się nawiązać walkę i nie ustępowałem pola. Z biegiem czasu partia zrobiła się skomplikowana dla obu stron, odnalezienie właściwego ruchu wymagało nieustannego skupienia i czasu. Z zagraniem 161 na desce wynikła pozycja z ko (chyba niepotrzebna dla czarnych, bo już prowadziły i mogły upraszczać grę), strzępiąca resztę nerwów, które nam zostały. Była to dla mnie spora szansa, by może nawet wyjść na minimalne prowadzenie, a gra już chyliła się ku końcowi i być może zdołałbym je utrzymać. Zacząłem czytać, rozgrywać w głowie warianty, rachować groźby ko, punkty, możliwości przeżycia moją grupą w drugim ko dzięki N7 i F1. Tak głęboko się zamyśliłem, że zapomniałem, iż część mojego przeliczonego w głowie wariantu nie została jeszcze zagrana. W zagraniu 184 spoconą dłonią położyłem kamyk w polu F1, zamiast najpierw odpowiedzieć na groźbę w J17 i wykorzystać drugie ko później, gdy miałbym zabezpieczony niemały teren w górnej części deski. W następstwie tego ruchu cała końcówka, choć myślę, że zagrana poprawnie, nie mogła przynieść mi wiele więcej, jak grę przegraną 15 punktami.

W zapisie są drobne błędy w kolejności ostatnich 30-40 ruchów oraz przy wspomnianym ko.

To był trudny pojedynek. Być może nawet nie myląc się w ko nie mógłbym dogonić czarnych, ale z pewnością to w tej grze były one najbliżej przegranej. Walka w ko była ostatnim etapem kilku innych pojedynków na planszy, które być może były od niej ważniejsze i bardziej decydujące. Przegrana w tym ko (paradoksalnie poprzez jego zbyt szybkie wygranie) była więc gwoździem do trumny. Nie wytrzymałem napięcia.

Graliśmy prawie cztery godziny. Przegrywam teraz 1:2, ale w następnej partii to ja będę grał czarnymi.

1:1

2011-07-28T21:59:00.016+02:00

Druga partia naszego dżubanga rozgrywana była z przerwą, która zaważyła o wyglądzie całej gry. Zagranie 57 było ruchem odłożonym, po którym do gry wróciliśmy późnym wieczorem, chyba zbyt zmęczeni. Najpierw ja, a następnie moja przeciwniczka popełniliśmy kilka okropnych błędów. Ostatecznie gra obróciła się na moją korzyść i po zagraniu 155 białe kamienie poddały się. Oto zapis:

Brzydka gra nie przynosi satysfakcji. Trochę bardziej zadowolony jestem ze swojej poprzedniej partii, mimo że była przegrana. W każdym razie zwycięstwo przyniosło mi remis 1:1.

W trzeciej grze dostanę białe kamienie.

Spacerowicz w ogrodzie

2011-07-25T20:37:00.017+02:00

Pochodzenie gry go oraz jej niepopularność w Polsce i Europie sprawiają, że łatwo przylega do niej mistyczna etykietka. Mam wrażenie że u nas znaleźliby się „prawdziwsi” goiści od tych z Azji, podobnie jak po Jałcie „prawdziwszych” komunistów łatwiej było znaleźć we Włoszech i we Francji, niż w komunizowanej Europie Wschodniej. Ja sam nigdy nie zdołałem ulec „czarowi” Azji, co u erpegowców nie jest jednak rzadką przypadłością. W japońskiej kulturze interesujące wydają mi się okrucieństwo i perwersja, zaś idee etyczne i estetyczne dopiero w odniesieniu do nich. Miłość widziana przez pryzmat zboczenia Musasziego; wpływ japońskich samurajów – onanistów na rozwój europejskiego drzeworytu: te rzeczy umożliwiają mi rozumne zbliżenie, czy raczej jego pozory, z tak różną kulturą. Samo poznawanie kodeksów, etykiety i estetyki japońskiej nigdy nie było moim ulubionym zajęciem, ale bez pochylania się nad równoległymi im sprawami życia miałoby sens zbliżony do czytania historii światów fantasy i nie umiałbym poświęcić im nawet drobnej uwagi. Jeśli chodzi o go, jestem graczem z przypadku, nie potrafię delektować się tą grą tak, jak gdyby byłaby ona czymś więcej, niż właśnie grą. A jednak wraz z poznawaniem jej tajników i dowiadywaniem się, zazwyczaj przypadkiem i z braku lepszych zajęć, ciekawostek z jej historii, zacząłem myśleć o tradycyjnym, nieaktualnym już modelu rywalizacji w go.

Do końca XIX wieku jedna partia nie rozstrzygała pojedynku między dwoma graczami o równych umiejętnościach. Gracze rozgrywali pewną liczbę gier, na przykład dziesięć, na zmianę biorąc białe kamienie. Nie istniało komi, czyli rekompensata dla gracza grającego białymi kamykami za to, że rusza się jako drugi, wynosząca dziś około siedem punktów. Nie mierzono także czasu. Do dyspozycji graczy było go tyle, ile potrzebowali. Prawdopodobnie właśnie z tego powodu zauważalna część dawnych gier pozostała niedokończona. Niektóre partie mogły trwać nawet kilka dni.

Z ciekawości postanowiłem wypróbować ten model rozgrywki. Wczoraj rozpocząłem dziesięciorundowy pojedynek, zwany dżubango. Oczywiście, różnica jest niewielka, na moim poziomie gry niemal żadna – chodzi tylko o brak siedmiu punktów komi i o pojedynki ze stałym partnerem do gry, z którym rozegrany będzie szereg gier jedna za drugą. Zwłaszcza to drugie jest dla mnie rzeczą nową. Dotychczas grałem w go przez sieć, zawsze z anonimowymi przeciwnikami, zapewne nigdy więcej nie mierząc się z nimi ponownie, a nawet jeśli, to nawet nie zwracając na to uwagi. Dżubango to pojedynek dłuższy, można lepiej poznać przeciwnika, poszukać na niego bardziej wyrafinowanych sposobów. Ostatnią ważną zmianą jest to, że nie mierzymy czasu. Poznałem go późno i nigdy nie nabrałem takiej wprawy w intuicyjnym rozpoznawaniu kształtów kamieni, co osoby, które zaczynały wcześniej. Dlatego zwykle analizuję długo niemal wszystkie pozycje na planszy. Bez ramy czasowej mam okazję zagrać lepiej, niż zazwyczaj.

Oto wczorajsza partia, pierwsza w pojedynku. Wylosowałem białe kamienie.

Wydaje mi się, że po udanym ataku w prawej dolnej części gobanu udało mi się nadrobić stratę, z jaką biały rozpoczyna grę, ruszając się jako drugi. Niestety, nie dość, że straciłem ją szybko, bo jednym błędnym posunięciem, to też całkowicie pogrzebałem nim tę grę. Mówię o zagraniu 72, które oczywiście powinno być w Q2. Późniejsza część gry to nieudolne próby doścignięcia przeciwnika, pogrążanie się, następstwa błędu. Poddałem grę widząc zagranie 123.

Dlaczego zagrałem R2 zamiast Q2? Przecież następująca po tym sekwencja jest łatwa do przeczytania. Nie przeczytałem jej, mimo że mogłem, że była tak łatwa do policzenia. Rozochocony sukcesem (albo też tym, co za sukces uważałem), zlekceważyłem przeciwnika i chciałem zyskać więcej, więcej niż mogłem. A powinienem był zadowolić się małym zyskiem w Q2, po którym gra byłaby nadal otwarta. Wystarczyło opanować się, chwilę pomysleć, czas mnie nie ścigał. Ale nawet ostrożnemu i długomyślącemu graczowi najtrudniej przychodzi to wtedy, gdy właśnie odniosło się sukces.

Następną partię pojedynku zagram czarnymi kamieniami.

Remelek

2011-04-16T06:13:00.008+02:00

Historia

Najstarsi mieszkańcy pamiętają jeszcze, jak w miejscu Remelek, sześć lub siedem dekad temu, było jedynie kamienne rumowisko, które posłużyło za fundamenty świątyni. Na rozległą polanę co roku zjeżdżały się świętować cztery duże koczownicze plemiona. Część z ich członków postanowiła zatrzymać się tutaj i wybudować miasto. Potomkowie wodzów tych czterech plemion dzisiaj rządzą Remelek, często doradzani przez swoich ojców, którzy byli jeszcze urodzeni jako koczownicy i pamiętają dawne dzieje. Władcą Remelek oraz okolicznych ziem jest Król (xaiatia) Hagaszes.

Miasto
Mapa udała się niezbyt... W każdym razie Remelek jest ciasno stłoczone wewnątrz wysokiego na 5 metrów muru z utwardzanej, glinianej cegły. Choć żywność dostarczana jest także łodziami (ryby oraz rośliny morskie), głównie pochodzi z bardzo ożywionej wymiany handlowej (na miejskie dobra, głównie ceramikę oraz żelazne wyroby zaklęte w sanktuarium Szachriwara) z okolicznymi wsiami.

Legenda

1. Główna droga ma około 15 metrów szerokości i wiedzie od głównej bramy prosto do portu, przechodząc przez Plac Spotkań. Jest zazwyczaj pełna ludzi i handlarzy wyrobów z pobliskich zakładów, dlatego rzadko jest tak przejezdna, jak się wydaje.

2. Boczne drogi mają około 3 metry szerokości.

3. Labirynt zaułków. Zwykłe uliczki mają szerokość jednego, czasem półtora metra. Są bardzo kręte, często kończone ślepymi odnogami, wąskimi przejściami, metrowymi murami, schodami prowadzącymi do ciasnych tunelików lub na dachy. Kto nie spędził dzieciństwa w Remelek, prędko się tu gubi.

4. Plac Spotkań. Targowisko. Duży plac, na którym do teraz zostawiono część kamieni i głazów, które kiedyś tu się znajdowały. Przeważnie oparto na nich tunele i korytarze, w których znajduje się targowisko.

5. Pałac Króla Hagaxesa. Prostokątna budowla otoczona wysokim na osiem metrów murem, wspartym wystającymi z ziemi głazami. Potężna, dębowa brama okuta ciężkimi sztabami żelaza zamknięta jest dla wszystkich obcych.

6. Wille arystokratów. Pozostałe największe trzy budowle miasta należą do arystokratów, świetnych potomków wodzów plemion, Rokartisza, Szatehara oraz Teuszesa. Wszystkie zbudowane na planie prostokąta – ogromny gliniany mur o wysokości 3 lub 4 metrów z niewielką liczbą okien.

7. Świątynia. Jest to kompleks budynków otoczonych dwumetrowym kamiennym murem z pozostałości dawnego rumowiska. Świątynia Ormuzda jest zbudowana na planie koła, na środku znajduje się ogromny głaz wystający za sklepienie i je podtrzymujący. Na jego wierzchołku płonie magiczny kamień, którym opiekują się kapłani.

8. Wieża Arcymaga Halefa.

9. Przystań – mieści kilkanaście większych łodzi.

10. Zakłady tkaczy. Kompleks budynków.

11. Pracownie ceramiki. Kompleks budynków

12. Sanktuarium Szachriwara. Zamknięta, potężna budowla, w której przebywają wybrani przez Szachriwara magowie. Król Hagaszes oraz Arcykapłan Astarhas osobiście czuwają nad tym świętym miejscem.

13. Koszary.

14. Cegielnia. Kompleks budynków

Więcej szczegółów na razie nie ma, nie zamieszczam też spraw związanych z życiem społecznym miasta. Nie wiem, czy to wam potrzebne. Częściowo, ale bardzo skromnie, jest to opisane na blogu Dragonii. Jeżeli to nie wystarczy, możemy zbierać tu fragmenty sesji dotyczące spraw miejskich, będę wówczas je wklejał pod właściwymi podpunktami lub dodawał odpowiednie. Byłyby wówczas zebrane w jednym miejscu. O ile będzie to w ogóle przydatne.

Cennik

2011-04-11T19:12:00.006+02:00

Na ilustracji znajduje się lidijska moneta z VI wieku przed Chrystusem. Załóżmy, że tak właśnie wygląda moneta, którą płacicie w Hyrkanii (ale zamiast lidijskiego lwa wybity jest na niej tygrys hyrkański).

Przyjmijmy też, że podstawowa waluta nazywa się tygrys. 10 tygrysów ma wartość jednego srebrnego tygrysa (jest to moneta trzykrotnie większa od zwykłego tygrysa). Złota moneta ma wartość 100 srebrnych i nazywa się szekla.

1 szekla = 100 srebrnych tygrysów = 1000 tygrysów.

Cennik

Wynajęcie najemnika z plemienia dotychczas kosztowało 18 tygrysów za jeden dzień, chociaż Dragonia pamięta, że podczas ostatniej wizyty w Bibliotece i tego, co zobaczyli, Gulef i Ramazes mieli wątpliwości, czy w ogóle tam schodzić (za takie pieniądze). Pozostała dwójka jednak nie narzekała (ale oni siedzieli cały dzień przed wejściem).

Rzadko, ale w Remelek można też kupić niewolników. Dziki Skyta upolowany na północnym wybrzeżu oceanu kosztuje od 15 do 50 szekli, choć górna cena może być znacznie wyższa.

Broń:

Topór: 3-7 st.
Nóż: 2-4 st.
Miecz: około 40 st.
Włócznia: 3-5 st.
Bolas: 1-2 st.
Łuk: 5 – 80 st.
Proca : 1-2 st.

Inne:

Nocleg w świątyni: jeśli nie jest darmowy, to do 2t.

Nocleg w karczmie: 5-10t.
Koc wełniany: 2 st.
Torba: 6 st.
Pochodnia: 3 t.
Sznur: 5 t. za 10 metrów
Łom: 2 st.
Łopata 12 t.
Siodło 15 st.
Rydwan: od 30 st.
Koń: od 3 szekli
Muł: od 2 szekli
Wielbłąd: od 1.5 szekli (poza tym rzadko u was dostępne)

Cennik będę uzupełniał razem z rozwojem gry, gdy będziecie pytali o inne towary.

Ars interficiendi

2011-04-02T22:03:00.005+02:00

I. Czy to tylko wrażenie, że jako MG jestem rozpoznawany przez moich graczy najpierw jako tyran i morderca? Zabijanie postaci przychodzi mi bez zmrużenia oka. Mało o tym rozmawiamy, podobnie jak za porządnej dyktatury mało rozmawia się o polityce. Nie twierdzę, że to dobrze, przeciwnie, znam i rozumiem argumenty za tym, że taki sposób prowadzenia mniej służy rozrywce niż inny. Nie chcę wnikać w tę stronę problemu, ponieważ teoretyzowanie nad stylem każdego MG do niczego nie doprowadzi. Indywidualne atrybuty MG zmieniają się z samym prowadzącym, nie wcześniej – i to one często decydują o umiejętnościach oraz oryginalności prowadzącego. Uważam się za nienajlepszego prowadzącego z zupełnie innych powodów, niż uleganie morderczym skłonnościom – zresztą, jeżeli jako MG zabijam, to wyłącznie jako sędzia sprawiedliwy i surowy.

II. Gdy jednak snuję myśli o zabijaniu postaci graczy, dochodzę do wniosku, że niezależnie od zalet i wad tyrańskiego, bądź miłosiernego, poglądu na tę kwestię, samo mordowanie postaci w trakcie sesji nie jest sztuką łatwą. Nie dość tego, wiedza o tym talencie została dodatkowo zmarginalizowana postępującą schematyzacją sesji i rzadko można skonfrontować swój pogląd na tę sprawę z innym. Sztuka zabijania zeszła w RPG do podziemia, jest tematem podskórnym – co sesję ginie mnóstwo istot, ale mało się o tym mówi. W pewnym momencie ewolucji mód w RPG śmierć bohatera erpegowego przestała już być dziełem przypadku, wyniku rzutu w kościach, jaki mógł wypaść przy byle potyczce z oprychami lub w trakcie przeskakiwania podziemnej przepaści. Pamiętam jeszcze z czasów policealnego grania, że już wówczas rozpowszechniał się zwyczaj twierdzenia, iż nade wszystko należy mieć na uwadze dobro opowieści i nie należy zabijać postaci graczy byle kiedy. To „byle kiedy” pozostawało często nieokreślone, ale domyślamy się, że chodziło albo o początek lub środek sesji, albo o scenę nieistotną lub niebędącą punktem kulminacyjnym scenariusza, albo początek kampanii lub rozwoju bohatera – a zazwyczaj wszystko jednocześnie. Były rozmaite, nigdy oczywiście nieopisane, warianty tego podejścia, niektóre mniej, inne bardziej zwiększające ciężar fabuły i „dobra opowieści”. Z moich obserwacji po powrocie do grania wynika, że ta tendencja się nasiliła, choć nigdy nie zdominowała zupełnie, skoro często odstępstwa od niej są nadal krytykowane (a być może i chwalone, ale nie spotkałem się z tym jeszcze, przynajmniej nie wprost). Z pewnością istnieje jakieś zróżnicowanie.

III. Jakiś czas temu moją uwagę zwrócił ostatni oficjalny scenariusz do Monastyru, napisany przez Trzewika i publikowany w paru miejscach w sieci. Zapewne jest nadal dostępny na stronie Wydawnictwa Portal, a może i nawet na polterze. Rzeczą, dzięki której zapamiętałem ten tekst, nie jest sama fabuła ani zastosowana w niej sztuczka – choć dość ciekawa – ale możliwość śmierci postaci gracza w zasadzie na samym początku przygody; nie dość, że zaledwie po jednym niezdanym teście, to jeszcze z wyraźnego wskazania w scenariuszu. Jedynie w kampaniach do Zewu Cthulhu znalazłem takie oficjalne, scenariuszowo zapowiedziane uśmiercenia bohaterów graczy. Zresztą, chyba nie muszę być oczytany w makulaturze erpegowej, by być pewnym, że takie scenariusze są nieliczne. Możliwość śmierci jeszcze przed rozpoczęciem właściwej przygody bardzo mnie uderzyła i to dzięki temu zapamiętałem ten scenariusz. Charakterystyczne były też opinie o nim – niezależnie od ogólnej jego oceny, ten fragment był krytykowany jako wada i uchybienie regułom erpegowej rozrywki. W nowych systemach fantasy z reguły umiera się (o ile w ogóle) śmiercią Rolanda, będąc na nią przygotowanym i mając czas ją „poczuć” lub nawet odsunąć (punkty przeznaczenia, większy stopień trudności zabicia jednym, przypadkowym strzałem – a więc zawsze szansa ucieczki itd.). Tymczasem w monastyrowym scenariuszu śmierć przychodzi bez zapowiedzi, bez możliwości przygotowania się na nią. Dla MG, który nie nawykł do nagłego zabijania, a takich jest zapewne większość, będzie trudną sztuką sprawne dokonanie morderstwa w tym momencie scenariusza, gdzie jakby przez chwilę i tylko w tym jednym akapicie przebłyskuje staroszkolna (a dla mnie, nieznającego się na historii RPG, raczej cyberpunkowa) poetyka.

IV. Programowo śmierć została opisana tylko w jednym znanym mi erpegu: w Dzikich Polach. Rozwiązanie przedstawione tam nawiązuje do „śmierci oswojonej” i zaleca MG niezabijanie postaci gracza natychmiast, gdy wypadło tak na kościach, ale odsunięcie śmierci do punktu kulminacyjnego sesji, a może nawet specjalne jej przygotowanie w toku dalszej gry. Jakieś 10 lat temu prowadziłem ciąg sesji do Dzikich Pól, w których postać jednego z moich graczy zginęła w trakcie jakiejś strzelaniny. Nie zabiłem jej wtedy i postanowiłem dokonać tego dopiero wówczas, gdy będzie „odpowiednio przygotowana na śmierć”. Przez szereg następnych sesji sunęła za nią kostucha z wielką kosą, gdzieś tam we mgle, za drzewami, ale widoczna też w oczach straganiarki, w figurach w kościele, a także za każdym razem, gdy pozostawał sam lub rozdzielał się od towarzyszy. Oczywiście tylko on ją dostrzegał, choć czasami myślał, że nie idzie po niego, a po całą drużynę. W efekcie powstał świetny wątek i ciekawa postać co chwila bełkocząca coś o śmierci, zupełnie niezrozumiała dla innych, którzy po prostu uważali ją za nazbyt przesądną. Ostatecznie w ogóle nie zginęła, ponieważ przerwaliśmy tamtą grę zanim postać stała się „gotowa”, o ile w ogóle kiedyś by to nastąpiło. Gdyby mój gracz urodził się w XVII wieku, byłaby może większa szansa na to, że zamiast natychmiast wskakiwać na konia i gnać przed siebie w przerażeniu, wreszcie padłby przed kostuchą, rozumiejąc, że nia ma innego wyjścia, jak szykować się na koniec marnego żywota. Ale mimo wszystko to rozwiązanie z Dzikich Pól jest świetne i bardzo pasuje do świata tej gry, a wariantów wprowadzania go jest tak wiele i do tego stopnia inspirują wyobraźnię, że Dzikie Pola są jedynym systemem, w którym zabijanie może stać się czystą przyjemnością. Na pewno Mistrzowi Gry zabić tam łatwiej, a reguła ta świetnie wprowadza grających w kulturę umierania tamtego okresu.

V. Zdecydowanie bardziej wolę prowadzić, nie jestem dobrym graczem. Z tego skromnego doświadczenia, które wyniosłem, siedząc po drugiej stronie stołu, wiem jednak, że gracze orientują się, iż decydując się na jakąś ryzykowną akcję mogą zginąć. Podobnie wyczuwają, że MG szachruje, gdy ich postać jakimś cudem uchodzi z życiem z bójki, która miała być śmiertelna. Nawet będąc graczem sezonowym, przytrafiła mi się taka sytuacja niedawno w Swords & Wizardry – mój bohater przeżył, choć miał być już w krainie umrzyków. MG później nadrobił to paroma innymi spektakularnymi morderstwami, ale za pierwszym razem mu nie poszło, zawahał się, okazał się miękki, niekształcony w sztuce zabijania, niegotów na uśmiercanie, od którego przecież MG swój fach rozpoczyna. Gdyby w RPG byli zwycięzcy i przegrani, taki MG byłby stroną przegraną, podobnie jak rewolwerowiec, który może zabiłby następnych, ale do pierwszego napotkanego przeciwnika nie był w stanie strzelić. Konkludując tę drobną dygresję: sądzę, że śmierć bohatera znacznie częściej zaskakuje MG, niż samego gracza, który często wie, na co się godzi. To prowadzący musi odwalić brudną robotę, to on zabija, zwykle wbrew sobie, nierzadko podejmując decyzję co do śmierci szybko, w zaskoczeniu wynikiem rzutu kostkami, ale często także jakąś niespodzianą dla niego akcją gracza, którą ten sam przecież i tak zaplanował. Stawiam na to, że ćwiczenie w sobie odruchu mordercy jest ważnym aspektem mistrzowania, jako że to pierwszy wyraźny kontur rozdzielający graczy od świata, w którym działają.

VI. Trud zabijania bierze się też stąd, że choć bez wątpienia łatwo pozbawić życia postać na początku kariery, o tyle do doświadczonej, którą gracz prowadzi przez dłuższy czas, wszyscy zaczynamy czuć sentyment. Dłuższe kampanie udało mi się poprowadzić wyłącznie w Cyberpunku oraz Warhammerze i, w obu zabiwszy kilka bardzo doświadczonych postaci, muszę przyznać, że jest to znacznie trudniejsze, ponieważ śmierć na zaawansowanym etapie gry może oznaczać koniec toczącej się kampanii. Zdarzyła mi się kiedyś taka sytuacja: byliśmy w trakcie rozgrywania Wewnętrznego Wroga, skończyliśmy Śmierć na rzece Reik (która znacznie się przedłużyła ze względu na żeglowanie tu i tam – co zdarzało się chyba wszystkim grupom rozgrywającym tę część kampanii). Na tamtym etapie pozostało trzech bohaterów, którzy rozgrywali tę kampanię od samego początku, reszta graczy była już po wymianie postaci i nie ciągnęła wszystkich wątków poruszonych w Wewnętrznym Wrogu. Szykowaliśmy się do Szarej Eminencji, ale nigdy nie rozegraliśmy tej, ani żadnej innej części kampanii – po śmierci dwóch z pozostałej bazowej trójki kampania straciła ręce i nogi, za dużo rzeczy było trzeba sklejać, iść na kompromis lub przymykać oko na nielogiczności. Na tym zakończył się nasz Wewnętrzny Wróg. Wiedziałem, że tak może się stać, gdy zabiję pozostałych członków wyjściowej drużyny, ale mimo to zrobiłem to z jasnego przeświadczenia, że po prostu powinienem, że nie istnieje w tej kampanii ani w tej grze próg, za którym można już grać inaczej, a tym bardziej do głowy mi nie przyszło, że powinienem ich oszczędzić ze względu na dobro opowieści – choć wszyscy żałowaliśmy takiego zakończenia gry. Jedyne, co pozostało, to elf Fancoral, ostatni ocalały i w zasadzie do teraz ciągle nieukatrupiony bohater, który stał się naszą erpegową legendą.

VII. W sandboxie sytuacja jest analogiczna: widzę, jak prowadzona przeze mnie gra rozwija się do takiego stopnia, że porzucenie jej nie będzie tak łatwe, jak byłoby zabicie postaci i przerwanie gry na początku. Tymczasem wraz z rozwojem gry zaczynam dorabiać szczegółowe mapy miasta, zastanawiam się wreszcie nad jakąś mapą dziczy (dotychczas grałem w Medów bez mapy heksagonalnej, tylko jakiś szkic, który zresztą się zagubił), powoli powstają okoliczne plemiona oraz pokusa, by to wszystko opisać, zanim znów zacznie się mieszać na sesji lub zniknie z pamięci. O samych podziemiach i pomysłach z nimi związanych nawet nie wspominam. O ile jest jakaś różnica w zabijaniu i śmierci bohatera między kampanią scenariuszową a sandboxem, to głównie chyba w tym, że ten drugi zdaje się prowadzić donikąd. Bo w którą stronę wiedzie życie bohatera gry fabularnej, jeśli nie kończy się śmiercią lub ostatnią stroną scenariusza? Wzrost potęgi oraz odkrycie i poznanie całego obszaru wydaje się być tutaj końcem, poza który nie da się chyba wyglądać dalej – a jeżeli już, to drogę widzę tylko w mitologii i wieńczeniu życia mitycznymi motywami na zasadzie zbliżonej do podejścia do eschatologii w Dzikich Polach.

VIII. Pośmiertna wędrówka do Hadesu, przejście do królestwa Morra itp. - tym sposobem można zabić postać i zarazem dać ją jeszcze graczowi prowadzić, by pomagała drużynie mimochodem, w trakcie podążąnie za posłańcami, którzy wskazują drogę do podziemi. Takie urozmaicenie wymaga pewnego przygotowania ze strony MG i chyba nie w każdej sytuacji warto z tego korzystać wobec postaci graczy. Ale zabijanie ich ułatwi już samo pojawienie się innych duchów, niż tylko nawiedzających przeklęte miejsca – chodzi o duchy świeżych umrzyków, wędrujące tajemniczymi szlakami do krainy cieni. Na mapie można narysować trasy migracyjne zmarłych, podążających do świętych miejsc i odpowiednie spotkania losowe na tych heksach. Wszystko to w celu psychologicznego przygotowania graczy do śmierci i ułatwiena sobie roboty podczas podrzynania gardeł ich postaciom, nie ociągania się z robotą, jaką MG ma niekiedy do wykonania i nie chowaniem się za konwencją czy dobrem opowieści. Razem z wprowadzeniem do gry śmierci jako elementu świata, który gracze widzą i rozumieją jakby był przedłużeniem normalnego uniwersum gry, Mistrz Gry zapewnia graczom psychologiczny luksus umierania choć w pewnym stopniu w tej rzeczywistości, w której o śmierci mówiło się co dzień i przy każdej okazji. Oczywiście, to rozwiązanie nie sposób stosować wszędzie, np. na pewno nie w światach cyberpunkowych, niemagicznych, niemistycznych itd., ale w pozostałych zawsze to jakaś szkoła, od której można zacząć.

IX. Nagła śmierć – staroszkolna reguła dotycząca wypraw do podziemi, dotychczas przeze mnie nie stosowana, jest bardzo ciekawym elementem gry, jeszcze wyraźniej stawiającym przed graczami granicę śmierci. Poza tym jest to świetny motyw do interpretacji. Już od pewnego czasu głowiłem się, w jaki sposób wprowadzić ją w moich podziemiach (co prawda będzie działała dopiero od II poziomu). Nagła śmierć kojarzy mi się też z cyberpunkowymi potyczkami, które owszem, można rozstrzygać, ale i tak wiadomo, że któraś z postaci graczy umrze, jeśli tylko będą tak głupie, by wikłać się w otwartą strzelaninę zamiast skrytobójstw i zamachów. Myślę, że to najważniejsza reguła, jaką MG ma za sobą – różne warianty jej wprowadzania do gry (np. pod taką postacią: walka z istotą z mitów Cthulhu w ZC zawsze zakończona śmiercią) pozwalają opisać świat najwyraźniej. Zaletą dobrej wprawy w zabijaniu postaci jest niska śmiertelność bohaterów graczy nawet w dość śmiertelnych systemach oraz przesunięcie ciężaru gry z mechaniki z powrotem na odgrywanie. Nie wiem wiele o innych stylach gry, ponieważ rzadko prowadziłem inaczej, a jeśli już, to zawsze bez satysfakcji. Jeżeli natomiast chodzi o to, co opisałem powyżej – empiria wykazała, że działa. Bynajmniej nie chcę tu bronić zdania, iż w RPG prowadzący musi umieć zabijać. Chciałem po prostu stanąć gdzieś tam pośród 13-latków grających na klatce schodowej, mordujących i będących mordowanymi, na uboczu trendów i eminentnych sposobów erpegowania, wykluczających grę na rzecz tzw. opowieści i zarazem łatwo tracących tę opowieść na rzecz mechaniki.

Impresja

2011-03-17T02:42:00.006+01:00

Unikanie zwrotu "mechanika wspiera (cokolwiek)" jest pierwszym przejawem higieny umysłowej erpegowca.

play by irc

2011-02-26T16:29:00.003+01:00

Jeśli są chętni na granie przez IRC, zapraszam. Obecnie gramy w Medów, każdy chętny dołączyłby więc do Dragonii.

Mój adres kontaktowy to: cadrach /na/ nigdzie /kropka/ pl

Gramy używając wyłącznie IRC.

Ogłoszenie jest AKTUALNE

(maj 2011)

W podziemiach Biblioteki Skrzeczących Pergaminów

2010-11-11T11:22:00.011+01:00

Trzy sesje
Jesteśmy po kolejnych trzech sesjach w Medów. Dragonia rozpoczęła eksplorację podziemi, schodząc tajemniczym tunelem, który odkryła w Upiornej Bibliotece, do wielkiego korytarza, będącego, jak wierzy, miejscem, gdzie Bezimienny Czarnoksiężnik jest pochowany. W trakcie eksploracji zdumiała ją wielkość podziemi, szybko też spostrzegła, że jest to miejsce zamieszkane nie tylko przez trupojady, ale także przez ludzi oraz byłych ludzi. W przerwie między jednym zejściem do podziemi, a drugim, Dragonia wróciła do Remelekh z uratowaną w podziemiach tajemniczą istotą - elfem. Tam też kapłani odsłonili jej część swojej wiedzy, ponieważ zaczęła z nimi paktować z zamiarem zdradzenia stronnictwa magów i przejścia na ich stronę. Dowiedziała się więcej o Bezimiennym, o Upiornej Bibliotece oraz o legendarnym mieście kamienioludzi, podobno znajdującym się pod ziemią. Sam czułem, że muszę w jakiś sposób podać i połączyć w mający sens zbiór, wiedzę, którą Dragonia zebrała w ciągu minionych gier. Pojawiło się takie bogactwo wątków, taki ogrom domysłów i pogłosek, że po prostu było to konieczne, bo zaczynałem połowę z tych rzeczy zapominać. Tym sposobem przynajmniej to, co dotyczy tematu podziemi, nie przepadnie.
Bezimienny, jak wszyscy magowie – mówił Dragonii przemądry arcykapłan Astarhas – prędzej czy później skupiają się na szukaniu sposobu przedłużenia swojego życia, boją się bowiem tego, co spotka ich ze strony Ormuzda po śmierci. Wszak tylko kapłani mają prawo używać boskich, zesłanych przez niego mocy magicznych. Bezimienny poszukiwał więc kontaktu z ludami, które są nieśmiertelne, by wydrzeć im ich tajemnicę. Takimi ludami są przybysze z gwiazd oraz żyjący głęboko pod ziemią w swoich wielkich królestwach kamienioludzie. Okrutny mag zamierzał odnaleźć istoty z którejś z tych ras i zostać nieśmiertelnym – tego samego bluźnierstwa szybko zresztą pragną wszyscy, którzy oddają się sztukom magii bez całkowitego podporządkowania swojego serca Ormuzdowi.
Słowa te są sprzeczne z tym, co Dragonia słyszy od drugiej z zainteresowanych nią stron – magów. Wychodzi to bardzo ciekawie, zaś dylemat Dragonii, komu uwierzyć, jaką wizję świata przyjąć, staje się coraz bardziej wyraźny. Do tego wszystkiego doszła też ciekawa sytuacja, która zamieniła się w drugi, jak się zdaje, ważny wątek gry (obok samej eksploracji podziemi). Dragonia znalazła ogromną komnatę z ciemnego, połyskującego kamienia porośniętego dziwną rośliną. Był to jakby ogród kamiennych kwiatów, które zaczęły rozświetlać ogromną jaskinię, gdy tylko się o nich pomyślało. W ogrodzie znajduje się duży dwór, zbudowany z tego samego kamienia, zamieszkały przez parę pięknych, młodych, ale też dość osobliwych ludzi. Okazało się, że pojąc się ekstraktem z kamiennych roślin, który płynie w ogrodzie, przedłużają sobie życie, ale robią to już tak długo, iż nie mogą jaskini i otaczającej jej magicznej aury opuścić. Zachęcali Dragonię do skosztowania napoju (zanim jeszcze jasne było, co to jest), a ona, zadowolona, że oto spotkała miłych i uprzejmych ludzi w takim miejscu, wzięła łyk, może nawet dwa... Nie jest to wiele, ale że jej HT jest równe ledwie 8, uzależniła się lekko od tego płynu i musi jego niewielką ilość pić, jeśli chce żyć. Drugie zejście do podziemi było między innymi po to, by zdobyć zapas substancji.

Kreacja podziemi
Jak to wszystko powstaje? W zasadzie wyłącznie z abstraktów – zwłaszcza kluczowe wydarzenia i wątki, na których opieram grę. Gdy zauważyłem, początkowo trochę niechętnie, że moja graczka zamierza skupić się na eksplorowaniu podziemi zamiast dziczy, zacząłem trochę czytać o ich tworzeniu. Materiału na ten temat w sieci jest niezmiernie dużo i niemożliwością jest ogarnięcie wszystkiego, toteż szybko wybrałem dwa źródła, z których postanowiłem czerpać wiedzę i inspirację. Tym, którzy, podobnie jak ja, zamierzają zmierzyć się ze staroszkolną ideą Megadungeon, polecam dwie strony: Philotomy (jest tam nie tylko o podziemiach, ale także dużo innych świetnych uwag) oraz Beyond the Black Gate – w tym przypadku chodzi mi o zakładkę Megadungeon Resources Page i rewelacyjne artykuły zamieszczone pod nią. Polecam!

Obaj autorzy zalecają opisanie skromnie, w paru słowach, około 30% podziemi, resztę pozostawiając na kreację w trakcie sesji. Moim zdaniem jest to sprawa kluczowa i choć na obu stronach jest jeszcze mnóstwo innych, niezmiernie interesujących uwag, zatrzymam się wyłącznie na tym. Ponieważ nie mam doświadczenia w tworzeniu podziemi, pomysł, żeby opisać ledwie 30% tym bardziej przypadł mi do gustu, choć w praktyce nawet 10% moich podziemi nie dałem rady wymyślić. Ostatecznie poprzestałem na narysowaniu rozległej mapki. Nie zrobiłem nic więcej poza narysowaniem na mapie kształtu paru ogromnych komnat, które do teraz nie wiem, czym mają być. Do tego przygotowałem tabelki – w gruncie rzeczy pisanie ich jest zawsze jakąś preparacją tego, w co będziemy grać, więc można powiedzieć, że choć w ten sposób moje podziemia zostały jakoś „opisane”.

Wszystkie tabelki do I poziomu podziemi zamieszczę wkrótce w boxie do ściągnięcia (jak tylko odzyskam do niego dostęp), ponieważ zamieszczone na blogu trochę go deformowały.

Przygotowanie na mapie opisu niektórych komnat bardzo się przydaje, o czym prędko sam się w trakcie gry przekonałem. Wiedziałem o tym już po pierwszej i drugiej sesji w podziemiach, wiem po trzeciej – ale ciągle jeszcze, z braku czasu i chęci, nic nie opisałem. Pozwalam im ewoluować naturalnie, opierając się na tym, co dotychczas wylosowaliśmy na sesji. Gdybym miał komuś polecić któreś z rozwiązań, powiedziałbym, że z pewnością rada opisania 20-30% podziemi (choćby samymi nazwami komnat, miejscami, które są konieczne, takie jak źródła wody i związane z tym np. kanały oraz inne rzeczy dotyczące pożywienia) jest bardzo celna. Zrobienie tego będzie wielką pomocą oraz nie wprowadzi do gry ryzyka bycia pożartą przez chaos. Moje następne podziemia z pewnością przygotuję według cennych rad z Beyond the Black Gate. Niemniej jednak jakoś dałem radę całkowicie improwizując – a z czasem, gdy powstają kolejne wątki i wydarzenia, można już się na czymś podpierać i idzie mi łatwiej.

Pamiętać jednak trzeba, że od kilku sesji postać mojej graczki dopytywała się o miejsce podziemi, słuchała różnych legend, dowiedziała się paru innych rzeczy – a ten model wywiadu, trochę zbliżony do stylu gry w Zew Cthulhu, również ułatwił mi późniejszą improwizację. Gdybym od pierwszej sesji miał posłać BG do nieopisanych podziemi, musiałbym wpierw dwukrotnie polepszyć swoje, szczerze mówiąc raczej niewielkie, improwizatorskie umiejętności.
Bardzo podoba mi się też to, że Dragonia, nim pierwszy raz zeszła do „właściwych” podziemi, odpowiednio się przygotowała. Nie chodzi tylko o dość dokładny inwentarz przedmiotów, które zabrała, ale także wynajęcie 4 najemników – dwóch obsadzając przy niepewnym wejściu do podziemi w Bibliotece, którą ona sama uważa za skrytkę wyznawców Arymana, a dwóch najroślejszych koczowników z plemienia Paretaha zabierając ze sobą w głąb. Zauważyłem też, że element ścisłego planowania tego, co powinna wziąć ze sobą, przynosi dużą frajdę grającej i poświęca mu ona przed każdym zejściem do lochów pewną ilość czasu. Wiadomo, kobieta na zakupach.

GURPS
Narzekałem niedawno na walkę w GURPS. Rzecz w tym, że niekiedy, gdy akcja biegnie prędko, ignoruję spowalniającą szczegółowość zasad i prowadzę potyczki abstrakcyjnie (używając do tego Tabeli Porównawczej z Zewu Cthulhu i jednym rzutem poznając, kto kogo trafił), a gdy chcę, gdy widzę, że grająca tego się domaga oraz że sytuacja prosi się o bardziej szczegółowe wejrzenie, prowadzę walkę według zasad z GURPS. Korzystam przy tym z gobanu, który świetnie się do tego nadaje. Wbrew temu, co pisałem ostatnio, po raz kolejny w trakcie ostatnich sesji przekonałem się, że prowadzenie walki w GURPS jest bardzo emocjonujące. Zasady gry są banalne, naprawdę bardzo proste, a manewrowanie figurkami (kamykami) na kratkach gobanu wcale nie ujmuje niczego klimatowi gry i nie sprowadza jej bardziej do turlactwa, niż się o tym mówi. Ale dzieje się tak być może dlatego, że walka u nas pojawia się raz na trzy, czasem cztery sesje. Nawet nie chcę myśleć o tym, jak wyglądałaby gra, gdybym w trakcie każdej sesji prowadził dwie, trzy potyczki w taki sposób. Poza tym prowadzenie rozbudowanego mechanicznie systemu dla jednej osoby nie jest rzeczą trudną. Powiem nawet więcej: gdybym miał prowadzić grę dla trzyosobowej drużyny, nadal wolałbym GURPS, choć przy czterech osobach, a na pewno przy pięciu, rzuciłbym ten system w diabły i chwycił za broszurę Swords & Wizardry!

Aniele Boży, stróżu mój...

2010-11-08T13:21:00.003+01:00

Dłuższe przerwy między sesjami nie służą graniu w RPG. Myślę, że aby gra nie traciła niczego ze swojej aury, powinna być kontynuowana systematycznie w możliwie niedługich odstępach czasu. Zauważyłem, że popularne, ale także powszechnie wyśmiewane, relacje z sesji mogą uratować przed zapomnieniem niektórych szczegółów, co dzieje się czasem po dłuższej przerwie w graniu. Gdy nie było Internetu, zapiski z sesji często powstawały w zeszytach graczy oraz MG; blog jest – przynajmniej w moim przypadku – kontynuacją dawnego zwyczaju. Zawsze jakiś pobazgrany zeszyt o erpegach prowadziłem, zresztą robię tak do dziś. A jednak jest wyraźna różnica między zapiskami blogowymi, a tymi z zeszytu, wygodnymi i bardziej praktycznymi.
W zeszycie stosuję krótkie zdania, skróty, mapki, rysunki i rozmaite symbole. Blog natomiast wymaga systemu i większej klarowności w sposobie notowania, wymaga także poświęcenia czasu. Jest też blogowe zapisywanie na tyle nudne, że nie jestem w stanie spisywać wydarzeń z dwóch rozgrywanych obecnie gier w taki sposób, jak to robiłem poprzednio – natomiast notatki do zeszytu robi się zawsze jednakowo szybko. Jednakże, jakiś czas temu rozmawiałem z paroma moimi graczami o Misji Elfów. Oni także mają wrażenie, że gdyby nam się chciało, w każdej chwili, dzięki blogowym zapiskom z tamtej gry, moglibyśmy do niej łatwo powrócić i kontynuować jej wątki. Nie mogę powiedzieć tego o żadnej innej z prowadzonych przeze mnie dawniej gier, których ślady wciąż mam rozrzucone w kilku przeznaczonych na spalenie zeszytach.

Myślę, że w czasie ostatniej sesji w Swords & Wizardry nie dało się odczuć, że gra ucierpiała od parotygodniowej przerwy, ale też powoli zaczyna być widoczne, iż naszej grupie brak charakteru. Kilka różnych osobowości postaci (lub ich wizji) powoduje, że nie do końca wiadomo, kim jesteśmy i ciężko wyobrazić sobie jakiś sensowny portret naszej drużyny. Nie sądzę, żeby to było trudnym problemem do rozwiązania, ale chyba będzie konieczne, żebyśmy się z tym jakoś rozprawili. Jeśli chodzi o mnie, wpadłem na pomysł podporządkowania się całkowitego tej z sił w naszej drużynie, która reprezentuje w sposób jasny Dobro. Sądzę, że takie zachowanie pociągnie za sobą siłą rzeczy wybór nieformalnego przywódcy naszej grupy, co, jak sądzę, w obecnej sytuacji może okazać się rzeczą bardzo przydatną. Kudłaty zatem ma zamiar zostać oddanym ochroniarzem naszej błyskotliwej kapłanki. Od tych mętnych odcieni szarości, które gdzieniegdzie przesiąkają do naszej drużyny, odgradzam się nieprzemakalnym płaszczem Wiary w Dobro i w kapłańską moc Piły!
W czasie ostatniej sesji pokonaliśmy hordę szkieletów, zombie i nekromantę, ratując część uprowadzonych wieśniaków i odprowadzając ich do górskiej sadyby. Niestety, drużynowy mocarz Lewy dostał o jeden cios za dużo i odszedł z tego świata. Wieczny odpoczynek racz mu dać Panie i spraw, żeby jego następca szybko awansował na II poziom. Dla spokoju ducha Kudłaty porąbał ciało przyjaciela na kawałki, aby żadna czarna magia nie powołała Lewego do plugawego nieżycia. O dziwo, roztropne zachowanie Kudłatego zostało przyjęte dość chłodno ze strony reszty kompanów, ale to tylko znak, że nie wiedzą oni jeszcze, w jak ciężkich czasach nam przyszło żyć i do czego bogobojny chrześcijanin powinien się uciekać, ażeby dać odpór nienawistnemu Złu. Oczywiście, pomimo tego rozumnego działania, karcące słowa Piły Kudłaty zachował głęboko w swoim sercu.

Swords & Wizardry
W trakcie rozgrywki pojawił się irytujący mnie element związany z przeliczaniem szansy na trafienie. Stało się to po raz kolejny. Część naszej ekipy liczy trafienie tak, jak to jest w jakichś późniejszych edycjach D&D, ja natomiast jestem przyzwyczajony do AD&D 2 ed. Dochodzi przez to do sytuacji, w których z różnych stron słyszymy różne dodatnie i ujemne modyfikatory oraz sprzeczne wartości, aż w końcu gubimy się wszyscy w banalnym rachunku. Zabawne jest to, że podręcznik do Swords &Wizardry nie czyni naszych kłótni o wybór właściwego rozwiązania zakończonym – dopuszcza obie formy liczenia... Autorowi winszuję pomysłu.
Pamiętam, że gdy prowadziłem AD&D (był to krótki okres), zszokowany łatwością, z jaką klerycy mogą odpędzać nieumarłych, bardzo ograniczyłem ich moc. W związku z tym nigdy nie miałem możliwości obserwować kleryka „w robocie” podług normalnych zasad - do ostatniej sesji. Teraz już wiem, że nigdy więcej nie będę podejrzliwy wobec tej mocy, gdy przyjdzie mi prowadzić jakąś pochodną D&D. Był to naprawdę fajny moment: szkielety i zombie przechodzą przez most i ruszają w naszą stronę, ich przewaga liczebna jest przeważająca, sytuacja wygląda niedobrze. Piła deklaruje, że będzie odpędzać diabelskie sługi modlitwą, MG wymaga od niej słów, a ona skonsternowana milczy, nagle nie wiedząc, co powiedzieć. A żywe trupy suną w naszą stronę, są bliżej, niż chcemy. Nie wiemy, czy bronić się przed taką hordą, czy od razu uciekać, gdy nagle widzimy Piłę wychodzącą z ukrycia, trzymającą wielki krzyż w swoich dłoniach i wołającą: „Aniele Boży, stróżu mój, ty zawsze przy mnie stój! Rano, wieczór, we dnie, w nocy bądź mi zawsze do pomocy!”

Przygody Dragonii. RPG solo

2010-10-27T20:08:00.020+02:00

Poza graniem Kudłatym w Swords & Wizardry prowadzę również solowo Medów. Jako że dotychczas nie próbowałem zapisywać wydarzeń z minionych siedmiu sesji, próba ich pełnego odtworzenia nie może już być udana. Zresztą, gracz zapamiętuje z sesji inne rzeczy i do zupełnie czego innego przykłada wagę, niż ja sam jako prowadzący. Zwróciła mi na to uwagę lektura bloga grającej, gdzie prowadzone są jej zapiski z sesji (w formie pamiętnika postaci).

Przygotowania
Zdecydowanie wolę starożytność od zwykle preferowanego przez erpegowców średniowiecza, toteż postanowiłem luźno nawiązać do greckiej kolonii, przenosząc akcję na wschód, gdzieś na południowe wybrzeże Oceanu Hyrkańskiego. Gra toczy się za panowania króla Frawartisza, władcy plemion medyjskich, mniej więcej w drugiej połowie VII wieku przed Chrystusem. Wymyśliłem sobie kilka najważniejszych rzeczy dotyczących świata oraz tego, co, jak sądziłem, najbardziej grającą może zainteresować. Do tego naszkicowałem mapkę, na której zamieściłem jedynie nazwy granicznych terytoriów oraz panujących nad nimi królów. Całość uzupełniłem k6 plotkami oraz tabelką abstraktów i spotkań w dziczy.
Postacią grającej jest młoda czarodziejka Dragonia, wychowana na północno-wschodnim brzegu Oceanu Hyrkańskiego, pochodząca z medyjsko-skytijskiego pogranicza, które nie wchodzi w zakres władzy Frawartisza, ale emigrująca na południe, na ziemie już mu podlegające. Przyjąłem, że władza Frawartisza ma jakieś zarysy – bardzo luźne – władzy centralnej, coś na zasadzie koalicji plemion, której północni Medowie, na terenach granicznych ze Skytijskimi, nie poznają do czasu podbicia przez Persję w czasie późniejszym, nas nie interesującym.

Siedem sesji solo
Gra rozpoczęła się, gdy Dragonia przybyła do fikcyjnego portu Remelekh. W nim rozegraliśmy pierwsze dwie i pół sesji i w zasadzie w przerwach między nimi „dorabiałem” trochę świat oraz luźne informacje o ok

olicach miasta (co sprowadza się po prostu do dopisywania, podmieniania lub rozwijania plotek). Pierwszym elementem świata (założonym przeze mnie przed grą), na który Dragonia zwróciła uwagę, jest silny podział wpływów między kapłanami, którzy strzegą tajemnic interesującej ją szczególnie magii ognia, a innymi magami, nie mającymi do niej dostępu, ale pilnującymi za to własnych sekretów i innych dyscyplin czarostwa. Obie grupy zaciekle rywalizują o władzę, zabiegając o uznanie miejskiej arystokracji (świeżo wywiedzionej z rodzin przywódców plemion). Trzymając się tej idei oraz zachęcony do niej ostatnimi dyskusjami karnawałowymi o religii na Inspiracjach, choć wprowadziłem podział magii na zwykłą i kapłańską, tę drugą całkowicie oderwałem od boskiego wpływu. W Medach są korporacje kapłańskie oraz korporacje magiczne (heretyckie), które strzegą swoich tajemnych pism i zanim pozwolą komuś je studiować, wpuszczając do swojego grona, wymagają przysięgi wierności. Wymaga to więc jasnej decyzji ze strony gracza, opowiedzenia się po czyjejś stronie, zaś nauka magii wygląda wszędzie tak samo, niezależnie od tego, czy pochodzi ona od Ormuzda, czy nie. Wyszło to znakomicie i polecam stosowanie tego zabiegu. Niestety, nawet dla osoby niegrającej wcześniej w RPG, a taką jest moja graczka, kasta kapłańska wydała się nieco podejrzana, bo „związana z bogiem”, a przez to mniej niezależna. Ten w gruncie rzeczy pozaideologiczny argument zaważył o decyzji Dragonii do przyłączenia się do grupy heretyków, twierdzących, że magia nie pochodzi od Ormuzda i nie wymaga modłów. Stało się to jednak dopiero po piątej sesji.

Dwie pierwsze sesje poprowadziłem wyłącznie w oparciu o skromną tabelkę abstraktów – na początku trzeciej pojawił się lekki nadmiar zapoczątkowanych tym sposobem wątków, toteż postanowiłem nie dolewać oliwy do ognia, ograniczyć wydarzenia i poczekać, jak rozwiną się dotychczas zapoczątkowane.

Dopiero na trzeciej sesji Dragonia opuściła Remelekh. Zrobiła to jako pocztowa z polecenia arcymaga Halefa, niosąc jego korespondencję do sztukmistrza Hasana. W czasie drogi postanowiła nieco skręcić, by przyjrzeć się ruinom Upiornej Biblioteki, o której słyszała różne plotki przy okazji wypytywania się o okolice. Wynikł z tego bardzo ciekawy wątek, toteż opiszę wszystko trochę bardziej szczegółowo.

Niedaleko Biblioteki, na poprzedzającym ją heksie, wylosowałem grupę plemiennych najemników. Nie mając pomysłu, jak ją wprowadzić na tym odludziu, postanowiłem podstawić ją do tabelki abstraktów i dorzucić, co robią i z jakiego powodu – komu. Wyszło, że złapali ohydną bestię, która ma ich uratować. Dragonia, przekradając się obok nich niezauważona (myślała, że to wyznawcy Arymana wracający do swojej skrytki), chyłkiem ich ominęła i weszła do Biblioteki z zamiarem rozejrzenia się, zanim wyznawcy wrócą. Tam, po krótkiej eksploracji, została ciężko poturbowana przez trupojada, toteż uciekła szybko i, na skraju wyczerpania, wpadła prosto na nich. Najemnicy jednak zaopiekowali się nią i opatrzyli rany, a później nawet odprowadzili do sztukmistrza Hasana nie pozwalając, by zgubiła drogę. Dowiedziała się od ich przywódcy, Paretaha, że przybyli z daleka i szukają wejścia do Biblioteki, a prowadzi go do nich bestia, którą niedawno złapali. Bestia ta stworzona została w dawnych czasach przez bezimiennego, okrutnego maga, który władał tą okolicą. Tuż przed śmiercią, kilkadziesiąt lat temu, czarownik przeklął bibliotekę oraz wszystkie inne miejsca, które zamieszkiwał, zaś stworzone przez siebie monstra wypuścił, sam natomiast zginął właśnie w bibliotece, pokonany w magicznej bitwie. Legenda mówi, że w niej znajduje się jego laboratorium, gdzie są także eliksiry i wywary, które wydłużały mu życie. A oni, członkowie jednego z tutejszych koczowniczych plemion, szukają tego laboratorium, aby uratować życie wodza plemienia, a brata Paretaha, bardzo ciężko chorującego. To wszystko powstało z kilku wylosowanych plotek oraz abstraktu, który gładko się z nimi uzupełnił. Po siedmiu sesjach Dragonia była już w Bibliotece trzykrotnie, zaś sam ten wątek ciągle ulega poszerzeniu, sprawiając, że podziemia, których początkowo nie miałem w planie i których

dotychczas w żadnej mojej erpegowej grze nie wykorzystywałem, stają się jej centralnym punktem.
Jeszcze przed zostaniem uczennicą arcymaga Halefa Dragonia miała kilka innych spotkań i przygód. W Remelekh poznała okaleczonego członka swojego plemienia, który przybył do miasta wiele lat temu w nadziei na poprawę losu. Zapoznała się też z architektem Astabesem, który opowiedział jej

nieco o historii okolicy. Poznała także wielkiego kapłana Astarhasa, wyznawcę Ormuzda, który później, zorientowawszy się, że zna ona trochę magię ognia, namawiał ją do zostania kapłanką i Strażniczką Ognia. Odbyło się też kilka innych ważnych spotkań z powstającymi na kolanie NPC, którzy, choć wyłaniają się nagle i przypadkowo, stają się później coraz bardziej określonymi charakterami, dobrze podpierającymi budowę świata. Te liczne spotkania podsunęły mi pomysł stosowania tabelki nowego (dla mnie) rodzaju – tabelki NPC. Najpierw był to zwykły generator głównej cechy charakteru oraz postawy (uproszczone natura i postawa znane z WoDy), ale później przeistoczył się w coś jeszcze – zwłaszcza w odniesieniu do tych postaci niezależnych, którzy zaczynają pełnić ważną rolę w grze. Otóż do niektórych istotnych NPC przed sesją dorabiam tabelkę, która mówi mi, co robi, lub co dzieję się z tą postacią, w trakcie spotkania z Dragonią. Staram się te tabelki pisać tak, by można je było wykorzystać także jako źródło plotek dotyczących tych NPC.

Podam przykład z sesji. Dragonia, po zostaniu uczennicą arcymaga Halefa, zaczęła wykonywać dla niego różne dodatkowe zadania, zazwyczaj związane z przenoszeniem korespondencji. Drugą taką misją były odwiedziny u brata arcymaga Halefa, kapłana Arystasa, z którym Halef jest skłócony i od lat się nie widział. Halef twierdzi, że jego brat jest herezjarchą, a ponadto zaprzedał się współpracy z przemytnikami. Dragonia miała skłonić Arystasa, by ten zwrócił rodzinne pamiątki, pozostawione braciom przez ojca (swoją drogą misję tę również wylosowałem z specjalnej miejskiej „tabelki zatrudnienia” na 3k6 z rubrykami: co chce/od kogo/gdzie). Oto tabelka dotycząca spotkania z Arystasem:

1.Czyta księgę ciemności, doprowadzającą go do szaleństwa
2.Prowadzony jest na lincz przez korsarzy za zdradę
3.Wybiera się w podróż do (i tu kolejny rzut k6)
4.Choruje na ciężką chorobę i opiekują się nim wieśniacy z pobliskiej wsi
5.Został porwany przez mrówkosmoki
6.k6 dni temu wyruszył w samotną pielgrzymkę do Jazd, by studiować pisma zo

stawione kapłanom przez anioły Ormuzda i pilnować Świętego Ognia.

Z tej tabelki korzystałem parokrotnie (czasem posilając się główną tabelą abstraktów), zanim jeszcze Dragonia dotarła do kapłana – pustelnika. Różni spotkani ludzie opowiadali o nim różne plotki, jedni mniej, inni bardziej prawdziwe. W każdym razie zanim Dragonia dotarła do niego, powstała już ciekawa historia Arystasa. Okazało się, że to bardzo dobry człowiek, niezmiernie ceniony przez ludzi z okolic. Dlatego też gdy wyrzuciłem 2 w trakcie spotkania Dragonii z nim, zadecydowałem, że owszem, jest nachodzony przez korsarzy, ale nie dlatego, że ich zdradził, a dlatego, że oni chcą go do czegoś zmusić. Dragonii na szczęście udało się ich przegonić (znała wtedy ciągle jeszcze tylko jedno zaklęcie magii ognia, ale użyła go z pomysłem i „wykurzyła” przerażonych bandziorów z glinianej chaty kapłana), zyskując jego ogromną wdzięczność. Jednakże, równie wielki był jego zawód, gdy pomimo nalegań, Dragonia nie porzuciła terminowania u Halefa, oczywiście przez niego posądzanego o służenie Arymanowi i konszachty ze złymi duchami.
Wracając do tabelki – rzecz jasna nie jest ona niezbędna, ale bardzo mi się spodobała,

a jako że przed sesjami nie mam obecnie prawie żadnych przygotowań, zacząłem sobie dorabiać takie tabelki, gdy tylko przyjdzie mi ochota.Tym sposobem powstały też tabelka korsarzy, tabelka o kamienioludziach (którzy, według legend, żyją w podziemiach) oraz o niedalekiej wyspie.
Minęło 6 miesięcy praktyk u arcymaga Halefa. Według zasad GURPS, mniej więcej za każdy miesiąc ćwiczeń otrzymuje się punkt doświadczenia w danej dziedzinie, toteż grająca postanowiła przez kilka miesięcy studiować magię – swoją drogą po 7 sesjach te 6 punktów doświadczenia zdobyte poza sesjami stanowią 40% wszystkich, które dotychczas jej przyznałem.

Wspominałem już, że Biblioteka oraz pośrednio postać legendarnego maga stają się centralnym punktem gry. Dragonia zamierza dokonać eksploracji pewnego tajemniczego korytarza, który tam odkryła i który, jak sądzi, zaprowadzi ją do grobowca czarownika. Ponieważ gra samotnie, a GURPS to naprawdę morderczy system (dowiódł tego trupojad-łamaga, który w jednej z dwóch potyczek, jakie dotąd miały miejsce, prawie ją zabił), potrzebuje trochę pieniędzy na wynajęcie paru najemników, którzy wybiorą się do niebezpiecznego miejsca razem z nią.
Taką szansą zdobycia pieniędzy było najęcie się jako przewodnik na okręt

Hakana z Lidii, który płynął na daleką północ, by odnaleźć legendarny magiczny miecz, którego ostatnim właścicielem był jakiś skytijski guślarz. Była to nasza ostatnia sesja, niezmiernie długa jak na solową grę (4 godziny). Podróż morska była bardzo ciekawą odskocznią od dotychczasowego poznawania okolic Remelekh. Pod koniec sesji wykorzystałem odpowiednio zmodyfikowany moduł Goblin Gully. W jamie starożytnego guślarza Xarmasa, obecnie pilnowanej (i zniszczonej) przez śnieżne karły, Dragonia znalazła magiczny pierścień, który zaczął się z nią telepatycznie porozumiewać. To bardzo zadowoliło moją graczkę, narzekającą na brak magicznych przedmiotów na sesjach. (Ze względu na „konserwatywny” charakter mojego erpegowania, o takie rzeczy niełatwo, toteż radość Dragonii jest naprawdę wielka). Jednakże, charakter tego pierścienia pozostaje na razie jej nieznanym. Przygoda zakończyła się częściowym powodzeniem, ponieważ Hakan Lidijczyk nie odnalazł tego, czego szukał, niemniej jednak Dragonia zarobiła wystarczająco dużo pieniędzy, by móc nająć paru ludzi i powrócić jeszcze raz do Upiornej Biblioteki. Najprawdopodobniej to właśnie będzie tematem następnej sesji.

Wnioski
Nie lubiłem podziemi. Gdy szykowałem się do prowadzenia poprzedniego sandboxa, nie dałem graczom możliwości ich odkrycia. Nie sądziłem, by gra w nich mogła dawać tyle satysfakcji, co w dziczy. Podobnie było, gdy wyobrażałem sobie rozgrywkę w Medach – choć tutaj nie przygotowałem już tak skrupulatnie heksagonalnej mapy ani tabel podług terenu, nie dawałem też żadnego miejsca podziemiom. Natomiast, jako że oceniałem je jako niezły element epizodyczny, przed każdą sesją miałem wydrukowane niewielkie podziemia na wszelki wypadek. Tak powstała Upiorna Biblioteka – najpierw z plotek o jakimś dawnym magu, później o jego siedzibie, o jego bitwie z królewskimi wojskami, a następnie dzięki wylosowaniu Paretaha i jego ekipy ratującej życie wodza plemienia. Tym sposobem niewielka Biblioteka, położona na odludziu, ale nie tak znów daleko od Remelekh (niecały dzień drogi), stała się centralnym, obok samego miasta, punktem mojej gry.
Obecnie mam już pewność, że podziemia to sedno – przynajmniej na najbliższe sesje – naszej rozgrywki. Stało się to jednak dzięki temu, że, poza pewną ideą i paroma komnatami, innych części Biblioteki nie miałem opisanych i mogłem je wykorzystywać kreatywnie, podobnie jak bezkresną przestrzeń dziczy. Ten rodzaj podziemi, o których myślę, wygląda zupełnie inaczej, niż dokładnie deskrybowany Goblin Gully (choć ten ostatni okazał się bardzo przydatną pomocą).
Od przyszłej sesji będę starał się tutaj zamieszczać relacje z nich systematycznie, toteż będę mógł trochę swobodniej i bardziej dokładnie zająć się wnioskami. Będzie też z pewnością mniej chaotycznie - tutaj chciałem przy okazji użytkowo zmieścić najważniejsze informacje z dotychczasowej gry, która wkrótce może przejdzie kilkutygodniową przerwę.

GURPS
Powoli zaczynam prowadzić w oparciu o niektóre zasady z głównego podręcznika, choć nadal jest to bardziej wersja Lite. Być może następnym razem będę miał okazję napisać o kilku wielkich zaletach tego systemu, odkrytych w trakcie rozgrywek, tymczasem jednak skupię się na jednej, bardzo poważnej wadzie, czyniącej system ten irytującym lub, jak kto woli, słabym. Jest to walka – rozgrywana sekunda po sekundzie, nieabstrakcyjna, bardzo szczegółowa i choć oparta na banalnej mechanice systemu, to jednak, przez poszatkowanie na niewielkie sekwencje, ledwie możliwa do poprowadzenia według zasad. W związku z tym szybko poszukuje się zasad własnych i pewnych uproszczeń – ale te na szczęście wprowadza się do gry w GURPS równie prosto, co w Swords & Wizardry, co świadczy o wartej podkreślenia elastyczności systemu.

Kudłaty w Wypizdowie

2010-10-14T17:45:00.008+02:00

Napisałem niedawno, że obecnie w RPG nie interesuje mnie nic bardziej, niż długa rozgrywka. Myślę, że to właśnie możliwość wolnego, stopniowego budowania postaci, tworzenia oraz nawarstwiania się kolejnych wątków pojawiających się na sesjach i nieśpiesznego eksplorowania świata, są rzeczami, które decydują o mojej pasji do tego hobby. Choć Colonia Graeca zaczynała być już w „stadium zaawansowanego RPG” i były pewne widoki na to, iż zostanie jedną z owych długo wspominanych kampanii, rozgrywce została nagle ucięta głowa, wszystko przepadło. W pewnym sensie prowadzę teraz jej solową kontynuację, mającą miejsce kilka tysięcy kilometrów na wschód, na ziemiach dzisiejszego Iranu, ale zamiast o tym, chciałbym napisać o jeszcze jednej, mam nadzieję długodystansowej, grze, w której biorę udział – tym razem jako gracz. Chodzi o Swords & Wizardry prowadzone przez Morga/Neurocide/Harrego (każda grupa naszych znajomych inaczej go nazywa, a gramy w mieszanym składzie, toteż pojawia się niekiedy problem z rozpoznawczym vocabulo).
Bycie graczem u innego MG jest ciekawym doświadczeniem, szczególnie, że z różnych przyczyn przez lata występowałem przeważnie jako prowadzący. Nie chodzi jednak tylko o zmianę perspektywy, ale też o częściowo mieszany skład naszej grupy, w której znalazły się rozbitki z kilku innych erpegowych drużyn i okresów grania, a nawet jedna osoba ciągle jeszcze dość „nowa” w RPG. To wszystko sprawia, że niespodzianki spotykają mnie nie tylko ze strony MG i innego sposobu prowadzenia gry, ale są jakby sercem naszej niezgranej kompanii. Zauważalną zmianą są także inne przyzwyczajenia, które każda grupa grających po pewnym czasie wytwarza, a które u nas się zderzyły. Na skutek jednego z nich nie jestem w stanie przedstawić tutaj charakterystyki mojej postaci, ponieważ po sesji MG zabiera graczom wszystkie karty i je u siebie przechowuje, przez co kontakt z nimi mamy dopiero przed sesją i tylko na jej czas.

Moja postać ma na imię Kudłaty, jest pasterzem, który prawdopodobnie wkrótce awansuje na II poziom profesji wojownika. Jest on zdziczałym osobnikiem o słabym charakterze. Ma niewielką dzidę, ale z reguły używa procy, w której jest bardzo biegły (jak dotychczas w rzutach na obrażenia cyfra inna niż 6 wypadła może ze dwa razy). Przed grą zastanawiałem się nad wzięciem profesji kleryka, ale że MG nie doczytał podręcznika, zrezygnowałem z tego, a później, gdy już to zrobił, okoliczności nie pozwoliły na wybór tej profesji.

Na pierwszej sesji obecnych było tylko dwóch graczy: Kudłaty i Uszok (rybak, także wojownik I poziomu). Wiejski starzec poprosił nas, żebyśmy przynieśli trochę jedzenia, bo ludzie we wsi zaczynają padać z głodu, stada wymierają itd. To zagajenie nie było moim zdaniem niezbędne, ale ostatecznie rozwinęło się dość ciekawie. Choć wczesnozimowa pogoda i niegościnny, górski teren bardzo spowalniały wędrówkę (a w zasadzie błądzenie), udało nam się odkryć kilka miejsc, które stały się punktami orientacyjnymi na kilka następnych spotkań. Była to bardzo ciekawa i intensywna sesja, jedna z najlepszych, jakie dane mi było zagrać jako gracz w ogóle. Choć MG pierwszy raz prowadził sandboxa, robił to bez żadnego skrępowania i ta lekkość oraz dowolność działań naszych postaci dała świetny efekt. Myślę, że spory udział w wytworzeniu tego wrażenia miał nacisk na element eksploracji i kształtowanie pierwszych wyobrażeń o świecie, poznawanie miejsc i panujących na świecie warunków. Niestety, pod koniec sesji zepsuła wrażenie surowości i brutalności uniwersum odwołana śmierć Kudłatego. Otóż moja postać powinna była zginąć, otrzymawszy od krasnoludka – nożownika silniejsze uderzenie, niżby to organizm Kudłatego mógł wytrzymać. MG jednak dał żyć Kudłatemu, choć po jednej sesji w zasadzie bez żadnych sentymentów mógłbym wylosować sobie następną postać. To bardzo interesujące, jak mocno prowadzący różnią się między sobą względem umiejętności egzekwowania wyroków losu. Mnie zabijanie postaci graczy przychodzi bez mrugnięcia okiem i stąd nawet w grach, które chciałem uczynić lekkimi, gracze, nauczeni poprzednimi doświadczeniami, zachowują się ostrożnie. Mechaniki Warhammera, potem Cyberpunka, a teraz GURPS dodatkowo zawężają heroiczne zapędy moich graczy. U Morga natomiast surowy, zimowy świat, pustoszony magicznymi kataklizmami, wydaje się być taki raczej de nomine, i to pomimo nierównie bardziej morderczej mechaniki od trzech powyższych systemów (a przynajmniej na początku, na I poziomie). Nie zmienia to jednak ogólnego wrażenia, jakie pozostało po tamtej sesji. Nie mogliśmy się doczekać kontynuacji.
W trakcie kolejnych dwóch sesji graliśmy w pełnym składzie. Do wyprawy w poszukiwaniu jedzenia dołączyli Ryży (ważniak - mag), drwal Lewy (drużynowy przodownik pracy z Siłą 15 i przydatnym toporem) oraz pszczelarka Piła (bo taka tępa; IQ 5, kleryk in spe). Na skutek skrajnych rzutów i jakiejś koniunkcji w tabelkach, postawieni zostaliśmy przed niemałym problemem poradzenia sobie z diabołem, który zaczął za drużyną podążać. Żądając pomocy w zabiciu maga Valpurgiusa, który rzekomo go zaklął w tej postaci, spowodował, że po raz pierwszy drużyna musiała dokonać pewnych wyborów, a co za tym idzie określić swój charakter. Kudłaty był najbardziej nieufny wobec „oferty” diaboła, zwłaszcza, że ciągle chciałem zostać klerykiem i szukałem sposobu na granie swoim dzikusem jako bardzo bogobojnym osobnikiem. Jako że Valpurgius miał się ukrywać w klasztorze, do którego i tak zmierzaliśmy, jakoś się z tym pogodziłem i postanowiliśmy bestii pomóc. Na następnej sesji, na skutek pewnego nieporozumienia, podczas wizyty w klasztorze zaprzepaszczone zostały moje nadzieje na bycie bogobojnym dzikusem, a już na pewno na zostanie klerykiem. Było to tak: mnisi nie chcieli nas wpuścić, chyba że wpierw się rozbroimy. Mniej lub bardziej chętnie, ale zrobiliśmy to, ukrywając jednak trochę krótkiej broni (ja swoją procę), bo mimo wszystko słowa diaboła o sługusach Valpurgiusa w klasztorze spowodowały, że nie wiedzieliśmy już, komu ufać, a warunek rozbrojenia się przed wejściem do klasztoru wydał się nam podejrzany. Wszedłszy do środka, zostaliśmy pędzeni widłami przez gromadę powykręcanych, chromych i niewymownie oszpeconych krostami staruszków w habitach, zgoła odbiegających od tego, co uznać można za „reprezentatywne” sługi Boże. Trzeba przyznać, że oni również mieli pewne powody do obaw wobec nas, ponieważ w torbie, którą im pokazałem, znajdowały się dwa odcięte łby krasnoludów na handel (za łeb krasnoluda w mieście ponoć można dostać sztukę złota, toteż odcinam je i chowam w torbie). Wszystko to zakończyło się bójką, a w zasadzie rzezią, biorąc pod uwagę to, że używając procy zawsze trafiam i zawsze rzucam 6 na obrażenia. Uszok i Lewy pomogli w procederze pozbawiania życia napastników (obrońców?) i wkrótce musieliśmy świątobliwym mężom urządzić pogrzeb, ryjąc im groby w skutej mrozem ziemi. Pomimo czarnego zakończenia, były to świetne, świetne sesje, pełne odgrywania naszych postaci i coraz pewniejszego budowania świata. Pod koniec odkryliśmy jeszcze zejście do piwnic, gdzie, jak przypuszczaliśmy, może czaić się Valpurgius, toteż na następny raz gotowaliśmy się do wędrówki po lochach. A jednak wybicie mnichów, cóż z tego, że przypominających jakieś poczwary, sprawiło, że Kudłaty stracił grunt pod stopami. Wysiłek kreowania bogobojnego, ufnego sługom Bożym oraz ich przykazaniom dzikusa, spełzł na niczym, od kiedy stałem się ich mordercą. W zasadzie od tamtych wydarzeń moja postać zawieszona została w próżni i ciągle nie wiem, w którą stronę i jak mam nią kierować. Natychmiast po tamtej sesji miałem pomysł, żeby uznać, iż proca, którą się posługuję, jest przeklęta i ją wyrzucić (w rzutach na trafienie i na obrażenia wychodzą mi ciągle najlepsze wyniki – to się nazywa „szczęście” w kościach), ale kolejne dwie sesje były dość specyficzne i nie miałem sposobności rozwinąć ten pomysł i ratować Kudłatego od potępienia. Z upływem zaś czasu przeszłe wydarzenia „ubijają” się we wspólnych rozmowach i stają się coraz bardziej nieodwołalne, coraz mocniej budujące wewnętrzny portret naszej drużyny, toteż nie wiem, czy będę jeszcze w ogóle próbował podważać jakoś przeszłość. W każdym razie były to świetne dwie sesje, inne w swoim charakterze od pierwszej, nie tak „klimatyczne”, ale za to z większym rozmachem i równie rewelacyjne. Wszyscy czekaliśmy niecierpliwie na ciąg dalszy.
Kolejne półtorej sesji miało miejsce w podziemiach. Choć odkryliśmy niewielki obszar, gra była wciągająca i intensywna. Niestety, pojawiła się szybko dziwna cecha klasztornych lochów – w krótkim czasie wszędzie docieraliśmy do ślepego zaułka i niemożnością było kontynuowanie eksploracji. Po sesji MG mówił, że kiepsko mu się podziemia prowadziło i woli nas w dziczy. Jest to jedna z cech samograja, które tak bardzo mi się podobają: wszyscy, zarówno gracze, jak i MG, są w równym stopniu budującymi świat gry oraz wybierającymi sposób, w jaki ona przebiega, i jeśli coś się komuś nie spodoba, może to łatwo zmienić, ponieważ świat ma mnóstwo białych plam, niemal nic nie jest gotowe, naniesienie czegoś nowego albo nałożenie jakiegoś wątku na stary, celem zmienienia lub zastąpienia go, przychodzą łatwo, naturalnie. Skoro ktoś nie czerpie tyle zabawy z gry w podziemiach, nie ma sensu, byśmy go do tego zmuszali. Niemniej jednak o podziemiach w sandboxie mam kilka własnych, dodatkowych spostrzeżeń, do których doszedłem niedawno podczas prowadzenia solowego samograja, toteż być może wrócę jeszcze do tego tematu przy jakiejś innej okazji. W każdym razie wszystko skończyło się tak, że zabiliśmy Valpurgiusa albo to, co za niego uważamy i zdjęliśmy klątwę z diaboła. Wiele rzeczy ciągle jest niejasnych, ale można powiedzieć, że zamknęliśmy szczęśliwie początkowy etap gry. Zadecydowaliśmy również, że w trakcie następnej sesji osiedlimy naszą wymierającą wioskę w klasztorze, rozgłaszając, że mnisi zmarli na jakieś paskudne choróbsko. Pozostałością po dawnej, świątobliwej wizji Kudłatego, jest jego niechęć do przywłaszczania sobie skarbów Valpurgiusa, w jego mniemaniu przeklętych i cuchnących czarną magią. Tym sposobem, trzymając się starej wizji i jednocześnie szukając nowej, brnę niekiedy w sprzeczne zachowania, co potem jeszcze bardziej utrudnia mi sensowne granie Kudłatym. Doszedłem do wniosku, że jest to człowiek o niezmiernie słabym charakterze i słomianym zapale, nieprzykładający żadnej wagi do swoich słów, może nawet trochę szalony, cierpiący na jakieś „fiksum dyrdum”. Granie takim chłystkiem nie było moim celem, ale wydarzenia tak się potoczyły, że obecnie to chyba jedyne sensowne wytłumaczenie jego nonsensownych zachowań. Jestem bardzo ciekawy, czy Kudłaty w końcu zwalczy słabości swojego charakteru. Na pewno będzie to trudne w naszej drużynie, ponieważ jej charakter opisać by można czymś, co, podług standardów, które pamiętam z AD&D 2ed., można by nazwać zachowaniem „chaotycznym neutralnym”. W takim środowisku nierównie łatwiej będzie Kudłatemu staczać się na dno, pogłębiać w niezrównoważeniu, niż się z niego wydobywać.
Na ostatniej sesji, która trwała ledwie godzinę, uczestniczył tylko Kudłaty, Ryży i Piła. Dotarliśmy do wioski i szybko pojęliśmy, że wszyscy jej mieszkańcy zostali uprowadzeni. Ruszyliśmy za wyraźnymi śladami i wkrótce zobaczyliśmy, że wieśniacy zostali porwani przez martwiaki. Ich trasa wiedzie prosto do zamku barona, który włada okolicznymi górami i którego poddanymi jesteśmy. Nie pomnę jego imienia ani nazw geograficznych, które zaczęły się w końcu pojawiać (a których w trakcie grania trochę mi brakuje), ponieważ zapisuję je na karcie postaci, którą, jak już wspominałem, MG zabiera ze sobą po sesji. Ostatnia gra była zdecydowanie najsłabszym punktem serii, chyba z winy tego, że wszyscy graliśmy trochę przeziębieni. Pozostaje nam wypatrywać pojawienia się Lewego i jego topora, ażeby łatwiej szło szatkowanie zombiaków na plasterski...

Swords & Wizardry
Swords & Wizardry to świetna, prosta mechanika, którą sam chętnie wykorzystam w przyszłości. Z pewnością użyłbym S&W w sytuacji, gdybym prowadził osobom, które grają w RPG pierwszy raz, ale jej walory docenią chyba przede wszystkim trochę bardziej doświadczeni gracze. Jako ciekawostkę dodam, że od pierwszej sesji stosujemy pewną „zasadę domową” - mianowicie nie mamy stałego poziomu punktów życia, ale za każdym razem losujemy nową wartość na początku nowej sesji. Bardzo mi się to rozwiązanie podoba i daje ciekawe możliwości do interpretacji (samopoczucie, choroba postaci itd.). Moim zdaniem Swords & Wizardry to rewelacyjny system, kładący najwyższą wagę na odgrywanie postaci i niezmiernie to ułatwiający poprzez brak wszelkich komplikujących grę mechanicznych reguł. Te zaś bardzo łatwo samemu dorobić na potrzeby kampanii i chyba najlepiej, by powstawały w trakcie rozgrywek. Przypuszczam nawet, że taka jest naturalna kolej rzeczy, gdy używa się tego systemu. Po rozegraniu 5 sesji jako gracz - zdecydowanie polecam, choć oczywiście ciągle nie wiem nic na temat wykorzystania magii oraz pewnych innych mechanicznych aspektów gry, które u nas nie miały jeszcze szansy się pojawić.

Confessio

2010-10-13T13:06:00.006+02:00

I. Przyznaję, że nie jestem w stanie ani prowadzić, ani nawet czytać ze zrozumieniem większości dysput o RPG. Nie mam pojęcia o systemach (tych dużych) innych, niż Kryształy Czasu, WFRP (wykluczając kolejne edycje), Cyberpunk 2020, Dzikie Pola, Aphalon, Wampir (tylko Sabat) oraz 2 edycja AD&D wydana w Polsce przez TM-Semic. Nigdy nie grałem w żadną inną grę, zaś z wyżej wymienionych połowę znam pobieżnie. Zatrzymawszy się tak dawno temu w poznawaniu nowych gier, od kilkunastu lat nie mogę traktować zapowiedzi kolejnych nowości, następujących po nich recenzji podręczników i lektury ich samych inaczej, jak wydań lokalnego dziennika z jakiegoś odległego województwa – do przejrzenia wyłącznie w chwili przewlekłej nudy. Wobec tego nie mam jak bronić się przed ewentualnymi oskarżeniami o ignorancję w wygłaszaniu opinii o RPG, skoro są one tak odległe od wiedzy i doświadczenia choćby nawet przeciętnego erpegowca. Ominęły mnie też dyskusje o teoriach grania (?) i nie wiem, co oznacza, gdy ktoś określi się jako narratywistę lub symulacjonistę, albo jeszcze inaczej nazwie styl swojej gry. To, że niedawno poznałem trochę Monastyr, GURPS oraz Swords&Wizardry, niczego w mojej sytuacji nie zmieniło.

II. Nie czerpię dodatkowej satysfakcji z grania w grę, bo oferuje coś „nowego”. Przypuszczam nawet, że zmienianie systemów miało kiedyś wpływ na to, iż RPG znudziło mi się do cna. Dzisiaj największym sentymentem darzę te gry, w których miałem okazję prowadzić liczne sesje, wobec reszty zaś, nawet jeśli gra w nie sprawiała mi frajdę, jestem obojętny. Myślę, że to jest istotą RPG – rozciągnięte w czasie kampanie, mnogość sesji w jednym świecie, dla stałej drużyny, prowadzonych niezmienionym postaciom. System, w jakim gra się odbywała, ma znaczenie nikłe, może żadne. Nie sprzyja takiemu spokojnemu graniu niecierpliwość, jaka powstaje w trakcie czytania o erpegowych nowościach. Oczywiście, jeszcze bardziej nie sprzyja temu brak czasu, na jaki cierpią wszyscy starsi gracze, zaś jeśli nałożyć na siebie oba czynniki, w ogóle nie pozostaje wiele miejsca na satysfakcję z tego rodzaju rozgrywki, którą w RPG najbardziej cenię. Być może dlatego idea małych gier, których celem jest zawrzeć esencję w jak najmniejszym przedmiocie, jest tak popularna. Nie jestem wielkim admiratorem takiego grania, ponieważ sądzę – co być może wynika z mojej ignorancji – że nie zastąpią one tego, co w tej materii oferują gry planszowe i nie taka - krótkodystansowa - jest ogólna natura RPG, z której się te gry rodzą. Jeżeli miałbym zagrać jedną lub parę sesji w jakiś nowoczesny erpegowy specymen albo np. partię go lub Gwiezdnego Kupca, to wolę to drugie. Podobnie nie przekonałoby mnie, gdyby jakiś mistrz pióra zmieścił, a niechby nawet przewyższył, cały ładunek emocjonalny i filozoficzny zawarty w Człowieku bez właściwości lub W poszukiwaniu straconego czasu w dwustustronicowej powieści. Nigdy nie byłyby one rzeczami porównywalnymi.

De religionibus

2010-09-26T11:27:00.007+02:00

I. Kiedyś sądziłem, że zarówno jedno, jak i wielobóstwo mają szansę na zainteresowanie graczy wyłącznie w tych światach RPG, gdzie wybór boga może mieć jakiś wpływ na charakterystykę postaci. Przykładem takiego świata mogą być Kryształy Czasu, gdzie bogowie wpływają na świat nie tylko z ramienia swoich kultów, ale też mocami, które oferują wyznawcom. Niezależnie zaś od powyższego, zawsze miałem przeświadczenie o karkołomności próby odwzorowania świata, którego mieszkańcy wyznają wielobóstwo, zwłaszcza, że na głowie prowadzącego pozostają także inne jego elementy, o które musi zadbać. Wszelkie uproszczenia w katorżniczym losie mistrza gry miały dla mnie zawsze dużą wagę, zaś nadmierne komplikacje tendencje do uproszczeń, toteż np. politeizm w RPG przeważnie kończył się na tym, że, jako system zbyt rozbudowany, ulegał szybkiej marginalizacji, bądź, niekiedy, monoteizacji. Z punktu widzenia graczy rzecz przedstawia się równie prosto. Sprawa tak abstrakcyjna, jak religijność odgrywanego bohatera, z natury rzeczy nie ma żadnego zaczepienia w grze. Bogowie są takim samym budulcem świata, co bohaterowie niezależni, magiczne przedmioty, złoto czy zaczarowane miejsca – pojawiają się na dłużej w świadomości graczy dopiero wtedy, gdy dają jakieś profity lub gdy coś konkretnego się z nimi wiąże. Rzecz jasna nawet z tak przedmiotowego podejścia często wynikały relacje fabularne – wówczas dany element naprawdę budował obraz świata, w którym toczyła się gra – ale przeważnie odbywało się to właśnie tylnymi drzwiami. Bierze się to stąd, że rzadko coś, co ma mieć znaczenie w wymyślonym świecie, a żaden wpływ na bohaterów graczy, staje się przedmiotem ich uwagi.

II. Powyższy model myślenia, być może zresztą słuszny i sprawdzający się w większości przypadków, wywiodłem ze swojego doświadczenia z gier w duże systemy fantasy, gdzie świat jest szeroko opisany, panteon liczny i dany od razu z góry, razem z całym inwentarzem państw, ras, sojuszy, rupieciarnią ważnych dat i zawirowań historii. Wszyscy wiemy, jak trudno taki świat opisywać i wprowadzać składające się nań części. Gdy zaczynałem prowadzić Warhammera, zapamiętanie nazw ledwie kilku bogów oraz tego, na jaką okazję mogę ich imiona przywoływać w grze, było rzeczą irytującą i – teraz tak sądzę – ograniczającą. A przecież panteon Warhammera jest niczym w porównaniu z olimpem w Aphalonie lub jemu podobnymi potworkami. Z tego ostatniego zapamiętałem tylko sarhanistów. Chodzili ubrani na czarno, mieli długie włosy i nosili pentosy. Zapewne gdyby nie te cechy, zapomniałbym i o nich.

III. Ostatnio, wbrew wnioskom, jakie mogą płynąć z tego, co napisałem powyżej, wprowadziłem politeizm oparty na mitologii greckiej i bogów nie dających postaciom żadnych profitów. Stopniowo, poczynając od Artemis, której ołtarze można było gdzieniegdzie znaleźć w lesie, a kończąc na ofiarach dla Posejdona, ażeby wiatry w czasie żeglugi były pomyślne, zarysowywał się niewielki kawałek wierzeń i świata. Oczywiście, moi gracze mitologię grecką znają, ale rzecz polegała na tym, że ich postacie w obrzędach nie uczestniczyły, pozostały w obojętnym (nieaktywnym) stosunku do religii – przybywały z innego świata i miały w nosie wierzenia tubylców (oraz swoje własne), natomiast interesowali się religią w ramach eksploracji świata, ponieważ coś im o tym świecie mówiła. Jestem przekonany, że tym sposobem dałbym radę ciekawie przedstawiać nawet żenujące curiosa pokroju aphalonowego panteonu – byle tylko zaczynać grę w świecie nieznanym dla graczy, a panteon był do odkrywania, nie zaś do zapamiętania przed rozpoczęciem gry przez graczy i prowadzącego.

IV. Po tym i następnych skromnych, ale dobitnych doświadczeniach, ciężko byłoby mi utrzymać twierdzenie, do którego zdawałem się kiedyś dochodzić, że politeizm w RPG jest „niegrywalny”. Religia – mono lub politeistyczna, to nieistotne – stanowi równoważny z innymi element eksplorowanego świata. Gracze poświęcą mu swoją uwagę i nie trzeba traktować jej instrumentalnie lub marginalizować. Być może niegrywalnym okazuje się politeizm wtedy, gdy staramy się bawić w jakimś gotowym, opisanym świecie i gdy decydujemy, że bohaterowie graczy także muszą „wybrać” patronujących im bogów. Ale nie posunę się chyba za daleko, gdy powiem, że wówczas wszystko staje się niegrywalne, ponieważ nadmiar z góry opisanych bóstw jest tym samym, co nadmiar państw, konfliktów, historii, nazw geograficznych i wszystkiego innego, o czym grający chcieliby wiedzieć przed grą. O dziwo, mam czasem wrażenie, że zwolennicy wyrugowania politeizmu ze swoich, opisanych specjalnymi rozdziałami, światów, ich inne elementy – przecież nierównie bardziej zbędne – akceptują, tak jakby były to sprawy aż tak bardzo odmienne. Myślę, że można jednak pójść za ciosem i spróbować wyłączać z ogólnej wiedzy o podręcznikowych światach znajomość religii. Niech przynajmniej ona będzie tym elementem, który poznawany jest stopniowo, w trakcie kolejnych sesji, a nie jako rzecz, o której gracze muszą się dowiedzieć jeszcze przed grą. Politeizm wówczas staje się wielobarwny, łatwy do wprowadzania, prawdopodobnie także atrakcyjniejszy od systemu monoteistycznego.

V. Powyższe uwagi odnoszą się do religii jako składnika eksplorowanego świata. Sądzę, że postaci graczy najlepiej jest wrzucić do skansenu monoteizmu lub zostawić rzecz nieokreśloną, obojętną i, przynajmniej do czasu, gdy gracze w trakcie gry nie wpadną na jakiś związany z tym pomysł, nie decydować się na różnicowanie charakteru ich postaci pod kątem rzeczy tak w RPG abstrakcyjnej, jak religia.

Niniejszy tekst jest fragmentem Karnawału blogowego RPG, którego dyżurnym wodzirejem jest Borejko.

La donna è mobile

2010-07-17T23:45:00.003+02:00

Talib Shahzad Salahuddin

ST 8 DX 9 IQ 14 HT 9
HP 8 Per 11 Will 12 FP 9

Status +1 (-2*)

Advantages: Alphabetism
Disadvantages: Secret: changed sex*, Ritualism: Islam.

Languages: Urdu: native, Peshtu: fluent, English: fluent

Skills: Computer operation 17, Cyberdeck operation 16, Computer
Programming 14, Computer Hacking 16, Research 14, Fast talk 14, Theology
14, Vehicle: Motorbike 8.

Equipment: Motorbike, Computer (complexity 3), Non-figurative Interface.

Przedstawiam tego pana, ponieważ zdarzyło się, iż gracz zamierza pisać dziennik tej postaci. Może coś z tego wyjdzie.

De incarnationibus Labirynthum Mortis

2010-07-13T12:57:00.005+02:00

Inspiracje

W interesującym artykule autorstwa Key-Ghawra zamieszczonym niedawno na Inspiracjach, a w zasadzie w dodanym do niego komentarzu, znalazła się myśl, która po raz kolejny mnie już uderzyła. Mam tu na uwadze ideę połączenia tzw. „starego” i „nowego” grania. Key-Ghawr dystansuje się od niej, ale zapewne wkrótce zaczną pojawiać się głosy oznajmiające (w ślad za tymi, które już się podnoszą), że zamierzają „grać środkiem, a nawet i półśrodkiem”, łącząc jeden i drugi styl, wybierając z obu rzeczy dla siebie najlepsze – wedle własnego uznania. Nie chcę podważać największego osiągnięcia, jakie może osiągnąć erpegowiec, to jest gry wedle własnych chęci, jednakże łączenie tych dwóch sposobów grania, mówiąc wprost: niefabularnego z fabularnym, przypomina mi rojenia średniowiecznych alchemików, pojmujących z pism starogreckich co drugi wyraz.
W praktyce chyba jedyną rzeczą, którą można w podobnej miksturze wykorzystać, to element losowości (np. pod postacią tabelek) w fabule, co w zasadzie niewiele zmienia, a może nawet tej fabule ujmuje, ale mniejsza z tym. Trudno natomiast sobie wyobrazić wykorzystanie np. kulminacji w grze bez finału, scenariusza w grze go pozbawionej, czy wreszcie rzecz podstawowa: nieśmiertelnych „zahaczek” w grze, która skłania graczy do samodzielnego znajdowania punktów oparcia w świecie, grze zbudowanej w całości na ich nieskrępowanej inicjatywie.
Konflikt między jednym i drugim graniem jest naturalny, a przeradza się w rodzaj sporu ideowego chyba wyłącznie z pokusy naklepania kilkuset akapitów nowych teorii, czym lepiej wykształceni erpegowcy zajmują się w wolnych chwilach. Przeciętny gracz, jakim chciałbym się tu zawadiacko zatytułować, nie dociera w swoich rozważaniach do tak wysoko postawionych problemów. Jeżeli jakaś jedna rzecz może mieć znaczenie w jego grze, to jest nią kwestia ściśle praktyczna. Z kim, gdzie i kiedy zagrać, oraz, last but not least, ile czasu móc na RPG zmarnować/poświęcić.
Myślę, że zwłaszcza to ostatnie wpływa najmocniej na postawę wszystkich erpegowów i zawsze definiuje ich erpegowe życie. Sam, z racji wieku oraz całkowitej nieznajomości języka angielskiego przez większą część mojego życia, należę do drugiego pokolenia, jakie miało okazję wejść do RPG w Polsce. Często później podzielałem ten lub inny „pogląd na granie” i nierzadko wierciłem się jak każdy młodszy gracz „w poszukiwaniu nowatorskich rozwiązań”, mając złudzenie, że to właśnie ta droga zasadniczo wpływa na erpegowy rozwój, a nie owe praktyczne pytanie: czy w piątek o 18 wszyscy się pojawią, a w związku z tym czy jest sens przygotowywać przygodę? Ale z pewnego dystansu widzę, jak bardzo nieistotne były to sprawy i czemu zawsze podlegało zainteresowanie RPG.

Labirynty

Początki romansu z fantastyką są niezapomniane. Na dziewiąte urodziny otrzymałem w prezencie od rodziców Labirynt Śmierci. Pamiętam, że tak mi się spodobały kartoniki z labiryntem, iż nie przeczytawszy instrukcji od razu przykleiłem je do tektury i delektowałem się gotowym labiryntem przez kilka następnych miesięcy. Chyba po roku, po męczarniach rozklejania zepsutej gry zacząłem razem z moim znajomym grać w Labirynt mniej lub bardziej – z czasem coraz bardziej – według zasad. Kostka sześcienna była nam nieznana, a instrukcja była sprzedawana bez niej, więc przez pierwszy rok wyniki zapisane na kartce papieru losowaliśmy z kubka. Miałem dwanaście lat, gdy zacząłem spisywać na papierze w kratkę drobniutkim pismem powieść opartą na wydarzeniach w labiryncie. Zapisałem jeden szesnastokartkowy zeszyt i kilka stron następnego. Pamiętam, że już na samym początku pisania pochwaliłem się matce ze swojego dzieła i przeczytałem jej kiedyś w kuchni pierwsze dwie strony. Pan Almuryk – warto wiedzieć, że wszyscy bohaterowie zwracali się do siebie „Proszę Pana” (zdaje się, że byłem wychowywany przez rodziców na grzecznego chłopczyka) - znalazł ze swymi kompanami grobowiec w komnacie („Proszę Pana, tam jest trumna”). Po otworzeniu trumny wychodzi z niej szkielet i jednym zamachem rozrąbuje Panu Almurykowi głowę toporem. Na szczęście reszta drużyny uporała się z kreaturą, choć nie był to jeszcze koniec wydarzeń. Po modlitwie za duszę Almuryka jedna z bohaterek, której imienia już nie pamiętam, znalazła na szyi kościotrupa medalion i chętnie go sobie założyła. Bezmyślna kobieta! Magiczny rzemień zaczął zaciskać się na jej szyi, żyły nabrzmiały, oczy wyszły na wierzch, serce przestało bić. Stało się to tak szybko, że nikt nie zdążył jej pomóc. „Dlaczego piszesz o takich rzeczach?” - wciąż bardzo wyraźnie pamiętam pytanie oniemiałej ze zdumienia matki, które padło po moim pierwszym literackim wystąpieniu.
Później zacząłem grać też w Odkrywców nowych światów, Gwiezdnego kupca oraz przede wszystkim w Magię i Miecz. Następnie odkryłem gry planszowe Dragona i moje zainteresowanie fantastyką stopniowo słabło. Nie pamiętam, z którego roku pochodzi 5 numer Magii i Miecz, ale kupiłem go właśnie ze względu na planszę do gry wojennej, zamieszczoną na ostatniej stronie okładki. Z tekstów poświęconych Kryształom Czasu nie zrozumiałem wtedy nic, ale wszystkie one stanowiły impuls dla wyobraźni i kojarzyły mi się z Labiryntem Śmierci, wciąż jeszcze świeżym i traumatycznym przeżyciem sprzed kilku lat. Dowiedziałem się, o co chodzi w RPG dopiero z 7 numerem MiM. Oko Yrrhedesa poprowadziłem wielokrotnie rozmaitym drużynom, co nigdy później mi się nie zdarzyło – do dziś gram już wyłącznie w gronie najbliższych znajomych i przyjaciół. OY jest dla mnie grą o tym samym znaczeniu, co Labirynt Śmierci, jego duchową reinkarnacją. To wielkie szczęście, poza tym, że w ogóle coś takiego zostało wówczas napisane dla początkujących, że rzecz została stworzona przez Andrzeja Sapkowskiego. Nawet urokliwa makabra Warhammera nigdy nie mogła mieć lekkości i elegancji, jaką ma w sobie OY.
Późniejsze lata to już typowy rozwój „polskiego erpegowca”. Może z tą różnicą, że cała moja „zasadnicza” przygoda erpegowa - a trwała od 94 do 99 – skończyła się na poznaniu dosłownie kilku systemów. Warhammer, Zew Cthulhu, Cyberpunk, Wampir i Dzikie Pola – po nic innego już nigdy później nie sięgnąłem, przeminęła ochota na czytanie wydumanych podręczników. Gdybym potrzebował, mógłbym wymyśleć własny świat – ale po co? To, czy zagram w Warhammera, czy w nowy, jeszcze nieznany system, nie miało znaczenia, skoro rdzeń gry w RPG pozostawał ten sam. Po tych pięciu latach zanikała ochota na granie, wyczerpywała się dla mnie formuła RPG – taka, jaką znałem. Nie licząc świetnych 5 sesji w Zew Cthulhu jakieś 4 lata temu, gdzie w zasadzie wyłącznie statystowałem innemu MG, grając postacią niezależną, nie przydarzył mi się dłuższy powrót do RPG, a na pewno nie bardziej udany, niż te kilka sesji. Decydująca, prawdziwie istotna była dla mnie wyłącznie kwestia praktyczna, rzecz podstawowa dla każdego szeregowego erpegowca: ilość pracy i czasu potrzebnego na przygotowanie sesji okazały się dla mnie (oraz chyba wszystkich moich znajomych MG), jako dla prowadzącego, po prostu absurdalnie wielkimi wartościami w stosunku do efektów – z czasem, ze względu na zaklęty krąg powtarzalnych motywów, którego nie sposób w fabularyzowanym RPG wyminąć, przynoszących niewiele, coraz mniej emocji.
Najpierw Valkiria, a po latach Polter były ostatnimi instrumentami galwanizującymi moje zainteresowanie erpegową stroną fantastyki. Raz na kilka lub kilkanaście miesięcy do nich zaglądałem, przeżywając parotygodniowe nawroty zainteresowania, choć później już wyłącznie rozrywkowo, dla przeczytania jakiejś kłótni między akolitami takiej lub innej teorii. Lecz nagle pojawiło się coś nowego, bardzo ważnego. Wstrząs, przebłysk z czasów dzieciństwa. Choć z początku podchodziłem do tego z niechęcią i automatycznym już znużeniem, to jednak blogi Demons&Dragons oraz Inspiracje całkowicie odwróciły mój pogląd o RPG.

Divinus minimalismus

Prostota - cecha, którą zbyt łatwo porzucamy w poszukiwaniu czegoś lepszego, bardziej zaawansowanego, jest sercem zwykłego, niefabularnego RPG. Nie na zasadzie jakiegoś mechanicznego podobieństwa, ale raczej dzięki wrażeniu lekkości, formalnemu minimalizmowi, staroszkolny model grania w RPG natychmiast skojarzył mi się z Labiryntem Śmierci. Zapewne to nostalgia, że te gry mają dla mnie tak zbliżoną konotację, ale chyba też nie tylko ona.
Jak napisałem wyżej, szeregowy erpegowiec staje wyłącznie naprzeciw jednego, ściśle praktycznego problemu – możliwości dysponowania i poświęcania czasu na grę. Być może gdybym był młodszy lub nie miał innych zainteresowań poza RPG, siedziałbym właśnie nad scenariuszem i nie dałbym sobie wmówić, że jakieś losowanie może zastąpić świetne konspekty, oryginalnych bohaterów niezależnych, przemyślaną intrygę itd. Obecnie nie poświęciłbym nawet 2 minut na coś takiego i nawet moje pierwsze kroki w tym dla mnie nowym, minimalistycznym świecie traktuję już odrobinę podejrzliwie – zbyt dużo było przygotowań, tabelek.
Obecnie mój cyberpunkowy zestaw do „sesji w 5 minut” składa się z trzech tabel – generator baz danych w sieci (3 rzuty 3k6), plotek (k10) oraz rdzenia, czyli abstraktów (4k10). Oto one:

KTO/KOMU CO ROBI Z POWODU
1.Maszyna 1.Szuka 1. Żądza
2. Korporacja 2.Niszczy 2. Nienawiść
3. Rząd 3. Ściga 3. Zazdrość
4. Sekta 4. Zwalcza 4.Zysk
5. Natura 5. Pomaga 5. Nieszczęście
6. Zakochany 6. Zdradza 6. Nędza
7. Obcy 7. Ukrywa 7. Obłęd
8. Tubylec 8. Ucieka 8. Zemsta
9. Uzależniony 9. Handluje 9. Religia
10. Mistyk 10. Tworzy 10. Strach

Korzystanie z tego wymaga pewnej wprawy i nie jest proste. Ciągle jeszcze nie jestem dość wyrobiony, elastyczny w kojarzeniu wyrazów, nadal mam dużo starych, fabularnych przyzwyczajeń. Ale z chwilą, gdy mamy realną sytuację w grze, gdy drużyna graczy coś robi, abstrakty przestają wyglądać tak egzotycznie.Wyobraźmy sobie graczy: pakistańskich górali przemierzających jakiś przesmyk w Himalajach. Rzut kostkami (najpierw KTO, potem CO ROBI, KOMU i na końcu POWÓD):

5724 Natura ukrywa korporacja zysk. Po chwili zastanowienia wydaje mi się, że może to być jaskinia, której wejście jest ledwie widoczne, być może dobrze zabezpieczone. W rzeczywistości jama jest masowym grobem ofiar nieudanych, nielegalnych eksperymentów jakiejś korporacji. Być może jakaś ekipa stara się właśnie zamaskować lub całkowicie zlikwidować to miejsce.

8459 Tubylec zwalcza natura nędza. Biedny góral z małej wioski, nasłuchawszy się historii opowiadanych przez kolegów z miast o cyberprzestrzeni i uczuciu obcowania w niej z Allahem, doznaje nędzy własnej cielesności i wzywając Allaha samookalecza się na jakiejś ustronnej górskiej ścieżynie. Nie jadł i nie pił od paru dni, a widok człowieka, gadającego mięsa, budzi w nim odruchy wymiotne i furię.

I tak dalej... Sesja jest gotowa „od zaraz”, o ile tylko gracze są na tyle zdolni, by nie czekać na „zahaczki” i wykazywać się własną inicjatywą. Bo abstrakty nie stanowią głównej osi sesji, ale raczej tło do tego, co gracze sami robią. Po prostu: gracze muszą coś chcieć robić, zamiast czekać na misterny fabularny tort, który serwuje im MG od początkowej „zahaczki” do wstrząsającej „sceny finałowej”. Brak konieczności przygotowania sesji jest dla mnie argumentem, za którym zdecydowanie stanąłem po stronie „grania staroszkolnego”, co więcej, z przymrużeniem oka patrzę na próby wymieszania obu modeli gry.

Wady i zalety

Zastanawiałem się niedawno, co tracę, decydując się na tego rodzaju wyjście. Niekiedy podnoszona jest wątpliwość dotycząca konieczności mozolnego inwentaryzowania pełnego ekwipunku, jaki gracze posiadają. Być może jest coś na rzeczy z chwilą, gdy nastawiamy się na ściśle eksploracyjny model gry – być może. Ale sam niedawno prowadziłem Misję Elfów, która okazała się wyłącznie grą eksploracyjną (choć nastawiałem się na coś innego), gdzie do ekwipunku miałem równie lekceważący stosunek, co kiedyś, gdy grałem fabularnie. Stanąłbym więc raczej na stanowisku, że sprawa ekwipunku jest sprawą indywidualną MG i graczy, ewentualnie założeń kampanii.
Nikt chyba na razie nie zwrócił uwagi natomiast na inny aspekt grania scenariuszowego, mający rzeczywistą przewagę nad „staroszkolnym”. Chodzi mi o to, że w grze losowej nie da się przedstawić tak ściśle motywacji NPC (nie są one rozpisane z góry i nie krzyżują się w tak misterny sposób, jak umożliwia to przedsesyjne „knucie” do scenariusza). Co za tym idzie, sesje detektywistyczne stanowią domenę grania fabularnego. Oczywiście, już sama eksploracja może oznaczać badanie historii tajemniczego miejsca i mieć w sobie coś z dochodzenia, ale tutaj rzecz jest statyczna, podczas gdy ogarnięcie dynamicznych motywacji bohaterów niezależnych wraz z rozpisanymi działaniami w trakcie sesji – to właśnie sprawia, że sesje, w których prowadzimy śledztwo, w staroszkolnym modelu gry są niemożliwe, lub przynajmniej znacznie trudniejsze do przeprowadzenia. Nie jestem pewny słuszności powyższych wniosków, ponieważ moje doświadczenie jest zbyt nikłe, ale przychylam się do zdania, że ten aspekt gry wyróżnia fabułę in plus. Oczywiście, mówię tu cały czas o pojedynczej sesji – na przestrzeni większej, obejmującej kilka lub kilkanaście spotkań gry, wątki kryminalne powinny być coraz łatwiejsze do przeprowadzenia, w miarę, jak gracze „wypełniają” świat, przysparzając mi kolorów. Sesje detektywistyczne, które mają w sobie sporo uroku, ale też wymagają najwięcej przygotowania, nie mają jednak takiej wagi, by przeważyć szalę na rzecz fabuły i zwrócić moje zainteresowanie, sposób patrzenia na RPG na znane mi wcześniej tory. Nie jestem też przekonany co do prób łączenia minimalistycznego modelu gry z jego barokowym, fabularnym odpowiednikiem. Nie jestem w stanie wyobrazić sobie nawet powodów, dla których ktoś mógłby coś takiego robić.

Post Scriptum: Dzikie Pola

Dzikie Pola stanowią bardzo osobliwy przypadek polskiego RPG. Są bardzo sfabularyzowane, a jednak ponad połowę moich sesji w tym systemie mogłbym opisać słowami: „Znów niczego nie zrobiliśmy, ale grało się świetnie”. Co więcej, z tego, co zauważyłem, tym zdaniem kończą często sesję także inni, którzy polubili ten system i mieli okazję zagrać w niego dłużej. Zapewne niemały na to wpływ ma bogactwo prozy Henryka Sienkiewicza, pełniącej funkcję desultorium dla Dzikich Pól. Nierzadko odnosiłem wrażenie, że grając w Dzikie Pola staję znów na granicy „doświadczenia Labiryntu Śmierci”. Niestety, nigdy nie udało mi się jej przekroczyć, ponieważ zawsze prędzej czy później wracaliśmy do wypełniania wcześniejszych konspektów fabularnych.

Cyberprzestrzeń

2010-07-11T22:01:00.004+02:00

Muszę przyznać, że przeczytałem niedawno z zainteresowaniem i bez ziewania kilkadziesiąt stron do RPG. Chodzi mi o ciekawy rozdział o netrunningu z dodatku Cyberpunk do GURPS 3ed. System gry w sieci jest prosty, choć jak wszystko w GURPS będzie zapewne wymagał wprawy we właściwym rozgrywaniu. Być może zaadoptuję go do naszych potrzeb oraz 4 ed i będziemy z niego później korzystać. Tymczasem poniżej zamieszczam wszystko, co nam wystarczy i z czego na razie, a być może na stałe będziemy korzystać, jeżeli chodzi o ten aspekt gry.

Kilka nowych zasad

1.Każda postać, która ma zaletę Alphabetism, automatycznie otrzymuje umiejętność Computer Operation +1 bez żadnych dodatkowych kosztów.
2.Do pełnoprawnego korzystania z cyberprzestrzeni potrzebna jest umiejętność Cyberdeck Operation (no default). Osoby, które jej nie posiadają, będą całkowicie podległe bazowym ustawieniom stron, do których będą wchodzić. Innymi słowy, można mieć procesor neuralny bez znajomości Cyberdeck Operation – użytkowe korzystanie z sieci nadal jest wówczas możliwe w taki sam sposób, jak może to robić „prawdziwy” netrunner, choć ograniczać się będzie prawdopodobnie wyłącznie do VR (inne zastosowanie na razie nie przychodzi mi do głowy, ale może wy coś wymyślicie). Dodatkowa różnica polega na tym, że netrunner ma możliwość widzenia każdego miejsca w sieci w trybie bezprzestrzennym, bez bazowej wizualizacji systemu, w którym się znajduje. Wyobrażam to sobie z grubsza w ten sposób, że ktoś z Cyberdeck Operation będzie mógł przełączyć obraz w dowolnej chwili na taki widok, jaki miał Neo w końcówce Matrixa – wgląd w strumienie danych budujące świat. Inni natomiast widzą tylko to, co program/VR im podsuwa.
3.Co za tym idzie osoby bez Cyberdeck Operation nie mogą w pełnym stopniu korzystać z „wolności” w sieci – poruszają się od adresu do adresu, a netrunner może poruszać się przestrzennie, w kierunkach niedyktowanych mu linkami. Wygląd matrycy zależny jest od możliwości procesora neuralnego.

Procesory neuralne

BV Interface (Bibliotheca Vulti Interface) (+5 punktów lub 5000$ bez kosztu operacji).
Prosty interface, przekazujący całą informację do mózgu wyświetlaną w formie tekstowej i w takiej też formie przekazujący wszystkie komendy. Niestety, forma tekstowa sprawia, że szybkość, z jaką wywoływane są programy, jest dwukrotnie gorsza od standardowej. W sieci zatem nie będzie to sprzęt, na którym można do końca polegać, natomiast podczas sprzęgania się z urządzeniami w realnym świecie, gdzie tak minimalne jednostki czasu nie są rozważane, BV Interface sprawdzi się równie dobrze, co NFI.

Non-Figurative Interface (+25 punktów lub 25.000$ bez operacji).
NFI to muzułmański Interface, w którym odzwierciedlenia programów jako przedmiotów lub istot zostały zastąpione (do wyboru wedle ustawień w menu interface) przez wzory, arabeski lub figury geometryczne, reprezentujące określone programy systemu. Aktywacja programu polega na „pomyśleniu” ornamentu, który go reprezentuje. W mózgu poza wyświetlaczem tekstowym dostępny jest także obraz cyberprzestrzeni przypominający wnętrze meczetu wypełnione wielowymiarowymi zdobieniami. Korzystanie z innych ustawień jest możliwe, ale nie może to być nic obrazoburczego, poza tym należy taką zmianę "urzędowo" zgłosić (zgadzając się na monitorowanie).

BVI może normalnie korzystać z VR, tylko że będzie mu się ona trochę „wieszała”. Opis poszczególnych interface odnosi się do widzenia nie zwirtualizowanej cyberprzestrzeni (a więc tylko wtedy, gdy ma się Cyberdeck Operation). Podobnie korzystanie ze sprzęgów do urządzeń elektronicznych nie jest obłożone żadnymi modyfikatorami.

Programy: dopóki ich nie napiszę, będziemy zastępować je po prostu testem (lub testami spornymi) na Computer Programming (obrona), Computer Hacking (atak) oraz Cyberdeck Operation (wszystko inne, m.in. ruch, ukrywanie się, śledzenie itd.). W takim przypadku BVI ma zawsze wyjściowy modyfikator -5.

Wszczepy

Nie interesują mnie zanadto, więc zdaję się na waszą inwencję. Generalnie można korzystać z całego instrumentarium starego CP2020, oczywiście przy zachowaniu rozsądku. Chcę jednak powiedzieć, że każdy widoczny wszczep oznacza w Pakistanie -1 do reakcji. Chodzi o to, że one nie będą powszechne, raczej zupełnie wyjątkowe. Poza procesorem neuralnym i technicznymi nowinkami, sam niczego takiego nie będę do gry wprowadzał i jeżeli zostawiam tę otwartą furtkę, to tylko dla waszych postaci.

Role

2010-07-07T00:41:00.008+02:00

Oto gotowe modele ról do Pakistanu 2060. Zastrzegam, że nie ma obowiązku korzystania z nich i jeśli ktoś ma ochotę stworzyć inną postać, nie będzie najmniejszego problemu. Jednakże, taką postać trzeba będzie spisać wcześniej, nie przed samą sesją. Wyjątkiem jest Molu, który zna dobrze GURPS.

Do dyspozycji macie następujące role: Góral, Technik, Wierny, Netrunner. Ponadto możecie rozważyć rolę Emigranta, choć nie rozpisałem jej dokładnie, przynajmniej na razie. Role są bardzo ogólne i można je łatwo modyfikować. Góral i Technik są po prostu proponowanymi reprezentantami wsi i miasta. Jeżeli ktoś z was ma ochotę zagrać wieśniakiem z nizin żyjącym np. na śmietniskach Indusu albo palaczem haszyszu z pustynnej Quetta, nie będzie problemu. Wystarczy podmienić z zestawu dwie czy trzy umiejętności.

Góral
Himalaje zajmują wielką część Pakistanu, setki kilometrów wysokich szczytów, przełęczy, dolin, przesmyków. Niewielkie wioski i miasteczka pokrywają górskie stoki jak ptaki obsiadające korony drzew. Są niezmiernie liczne, choć wiele z nich ledwie można znaleźć i ciężko się do nich dostać. Himalajscy górale to zazwyczaj ludzie wychowani w trudnych warunkach, wolni, głęboko wierzący, szczęśliwi i prości. Z reguły dorastając w niewielkim kontakcie ze światem, konserwują skarb kultury Pakistanu oraz wszystkie blaski i cienie swojej religii. Jako że dostęp do broni palnej w tym niemożliwym do kontroli miejscu jest od stulecia wprost powszechny, wielu z nich jest znakomitymi strzelcami. Gracz, który zdecyduje się grać góralem, rzuca k6 na broń niezależnie od swojego majątku. 1 - strzelba, 2- moździerz, 3- pistolet, wynik 4-6 – kałasznikow, przy czym 6 to dodatkowo 2k6 granatów.

Code of Honor: Islam -10 punktów
Allies (30 + k20 krewniaków z rodzinnych stron/ 3k6 co sesję, jeśli 9 i mniej – któryś z nich może się pojawić) +30 punktów
Technology Level (-1) -5 punktów
Wealth (-1) -15 punktów (k3x100$ na start)

Umiejętności podstawowe (postać musi je mieć na poziomie co najmniej 0):
Area Knowledge: Himalays (1hex), Brawling, Climbing, Hiking, Naturalist, Missile Weapon (2), Survival

Jeżeli komuś to nie wystarczy, inne umiejętności dla górala można wziąć z następującej listy (ale tylko jedną z nich można wziąć na poziomie wyższym niż 0): Animal Handling, Camouflage, First Aid, Holdout, Jumping, Mechanic, Merchant, Riding (horse), Scrounging, Stealth, Tracking, Traps, Thrown Weapon.

Technik
Mieszkańcy pakistańskich miast podejmują często wiele prac, by utrzymać się przy życiu. Handlarz może być jednocześnie mechanikiem oraz recepcjonistą w hotelu, a opiekun kawiarenki internetowej naganiaczem klientów do innych sklepów oraz sprzedawcą książek. Większość Pakistańczyków, niezależnie od podejmowanego zawodu, zna się na reperacji uszkodzonego sprzętu – poczynając od komputerów po samochody i motocykle. Niektórzy jednak są w tym naprawdę świetni i potrafią robić „cuda” – nazwijmy ich technikami. Poza wyuczonymi talentami są doświadczonymi szczurami miejskimi, znają odpowiednich ludzi i właściwe miejsca, co oznacza czasem kontakty ze światem przestępczym – na różnym stopniu. Ich religijność może być mniej rygorystyczna, toteż mniejsze wyrzuty sumienia...

Code of Honor: Islam -5 punktów (niekonieczne)
Contacts: Bussiness, Military, Police, Street – do rozdziału 4,3,2 i 1 punkt (łącznie 10)
Cybernetics: specjalne: po prostu może mieć dowolne wszczepy (nie tylko procesor neuralny) na początku gry – kupowane za punkty LUB kasę.
Wealth 0 (co oznacza 5+k3 x1000$)

Umiejętności podstawowe:
Computer Operation, Electronic Repair, Streetwise, Fast Talk, Mechanic, Merchant, Scrounging, Vehicle

Pozostałe dostępne umiejętności:
Area Knowledge: Islamabad (1 hex), Brawling, Computer Programming, Computer Hacking, Cyberdeck Operation, Electronic Operation, Forgery, First Aid, Physician, Engineer, Explosives, Holdout, Intimidation, Lockpicking, Missile Weapon (max 2), Survival, Search, Shadowing

Wierny (rola tylko dla mężczyzn)
Wierny to tradycyjnie wykształcony i wychowany Pakistańczyk. Skończył madrasę i może mieć rozmaite talenty oraz szeroką wiedzę, ale nade wszystko głęboką znajomość Koranu. Może być mieszkańcem wsi lub miasta, pielgrzymem, żebrakiem, ale też dziennikarzem, czy wykwalifikowanym pracownikiem jakiejś nowoczesnej korporacji. W państwie takim jak Pakistan, gdzie religia pełni znaczną rolę, a życie ludzi jest jej (zwykle dobrowolnie) całkiem podporządkowane, dobrze jest usłyszeć z ust wykształconego muzułmanina potwierdzenie tej wielkiej i jedynej prawdy, że Allah jest wielki, a Mahomet jest jego prorokiem.

Alphabetism +10 punktów
Code of Honor: Islam -10 punktów
Sense of duty: Islam -10 punktów
Status (1) +5 punktów
Wealth: max 0

Podstawowe umiejętności:
Acting, Computer Operation, Holdout, Public Speaking, Fast Talk, Intimidation, Humanities: Theology, Missile Weapon

Umiejętności dodatkowe:
Computer Programming, Computer Hacking, Cyberdeck Operation, Disguise, Carousing, Camouflage, Brawling, Hiking, Leadership, Observation, Vehicle, Streetwise, Savoire-vivre, Smuggling, First Aid, Physician, Humanities, Social and Natural Sciences, Scrounging, Research, Writing.

Netrunner
W roku 2060 korzystanie z sieci jest powszechne tak samo, jak w każdym innym cywilizowanym kraju świata. Wbrew pozorom rola netrunnera nie zawiera w sobie niczego unikatowego – w zasadzie korzystać z sieci w taki sam sposób, jak on (czyli wchodząc do cyberprzestrzeni) może każdy, kto ma procesor neuralny i umiejętność hackingu. Trudno zawęzić tę rolę i zresztą byłoby błędem sprowadzanie jej do jednej wizji. Mogą to być przestępcy, bogaci pracownicy korporacji lub religijnych sekt, pobożni muzułmanie, palacze haszyszu, erotomani itd. Jutro postaram się zamieścić dodatkowy wpis poświęcony cyberprzestrzeni i jej „mechanice” - pokrótce powiem teraz tylko tyle, że nie jest to tylko i wyłącznie dzicz dla „kowbojów sieci” ale rzecz powszechna, w której pracuje i przebywa mnóstwo ludzi. Rolę netrunnera można więc łączyć z inną (podmieniając umiejętności - w ilości podług uznania gracza), bądź zagrać prawdziwym cyberprzestrzennym ortodoksem, korzystającym wyłącznie z zestawu umiejętności proponowanego poniżej.

Cybernetics: jeden dowolny wszczep poza procesorem neuralnym dostępny za punkty
Wealth 0

Podstawowe umiejętności
Cyberdeck Operation, Computer Programming, Hacking, Electronic Operation, Navigation: Cyberspace, Scrounging, First Aid, Research

Umiejętności dodatkowe
Electronic Repair, Engineer, Mathematics, Physics, Mechanic, Vehicle, Missile Weapon, Photography, Observation, Area Knowledge: cyberspace

Oczywiście, są to role typowe dla Pakistańczyków wychowanych w swojej ojczyźnie. Jak ktoś ma ochotę, może zagrać migrantem (np. Chińczykiem), fanatykiem religijnym, terrorystą, działaczem na rzecz równouprawnienia kobiet itd.

Dodatkowe uwagi
1.Wszystkie kobiety w Pakistanie mają status -2. (ale za to dodatkowe 10 punktów)
2. Ze względu na liberalne tendencje niektórych środowisk, w Islamabadzie, gdzie rozpoczniemy grę, status kobiet polepsza się o 1.
3.Wszystkie postaci mają na poziomie native język pesztu, natomiast pierwszym językiem obcym, który mogą wziąć, jest urdu (dopiero potem np. angielski).
4.Uwaga: Alfabetyzm jest zaletą za 10 punktów!

5. Każdy otrzymuje 70 punktów na postać

6. Wyślijcie sobie mailem albo zapiszcie tu w komentarzach decyzję, kim zamierzacie grać. Chodzi o to, żeby powstała w miarę zgrana grupa.

7. Allah jest miłością.

Wkrótce zamieszczę dodatkowy wpis poświęcony cyberprzestrzeni i programom komputerowym. Napiszę też może parę słów o wszczepach, ale nie zamierzam się rozpisywać. Chodzi głównie o istnienie czegoś takiego jak procesor neuralny, a odcinanie kończyn i temu podobne idee nie mają w tej grze miejsca.

Allah akbar!

2010-06-29T20:16:00.010+02:00

Pakistan 2060

Pakistan w roku 2060 jest wciąż państwem przenikniętym aurą dawnych czasów. Miasta są futurystycznymi karykaturami europejskich wyobrażeń średniowiecza. Życie w takich metropoliach ma w sobie urok halucynacji. W 2060 roku żyje w Pakistanie ponad 200 milionów ludzi, niemal wszyscy w skrajnej nędzy. Islam dominuje, choć liczne są rozmaite odłamy chrześcijaństwa (około 5-8% populacji w głównych miastach).

Świat zmienił się bardzo w ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat. O wszystkim powiemy sobie w razie potrzeby w trakcie gry, ale jeśli ktoś ma ochotę, może poczytać poniższe akapity wprowadzające do sytuacji w Pakistanie w roku 2060. Nie są one "obowiązkowe", zwłaszcza, jeśli ktoś zamierza grać góralem, analfabetą czy innym nędzarzem, dla którego takie sprawy nie mają żadnej wartości w zdobywaniu pożywienia na dzień bieżący. Można wówczas przejść do następnego podrozdziału.

Marionetkowe rządy podstawiane systematycznie przez USA od początków XXI stulecia były sterowane bez pomysłu i tylko ułatwiały chińskim korporacjom przejmowanie wszelkiej inicjatywy politycznej w Pakistanie, a afgańska klęska wojsk USA i ich zauszników z NATO przyśpieszyła ten proces. Obecnie resztki amerykańskich wpływów wojskowych przesunęły się do Indii jako do ostatniego naturalnego w Azji sojusznika, a głównym miejscem konfliktu nie jest już zniszczony Afganistan, lecz Kaśmir oraz Tybet, w który to konflikt rząd USA angażuje się, rzecz jasna, wyłącznie propagandowo.

Pakistańsko-chiński sojusz przeciw Indiom, wraz z sukcesami politycznymi, przynosi powolną modernizację kraju i rozbudowę miast - głównie Islamabadu. W pakistańskiej stolicy zaczęły powstawać chińskie osiedla dla licznej ludności napływowej od strony Tybetu oraz Afganistanu. Chińskie korporacje zdołały wykreować się jako przyczynę rzekomego gospodarczego rozwoju Pakistanu w ostatnich latach, a ich loga cieszą się wielkim szacunkiem ludności. Trzeba jednak powiedzieć, że podobne miejsce w świadomości społecznej Pakistańczyków zajmują korporacje z Europy i Ameryki, które zdołały rozwinąć swoją działalność w tym kraju kilka dekad wcześniej. Obie strony sympatyków bywają niekiedy silnie spolaryzowane.

Jeżeli chodzi o tzw. resztę świata – przestał funkcjonować rząd USA i „skorporyzowana” Ameryka dołączyła do swojej poprzedniczki Europy w byciu zadupiem świata, choć nadal o wysokim poziomie życia. Jednakże, te stany/państwa wymienionych kontynentów, które jeszcze nie upadły (przeciętny Pakistańczyk wie, że Anglia jest wyspą; resztę Europy będzie potrafił wskazać na mapie po zdanym teście IQ), wyewoluowały w rozmaite półtotalitarne reżimy rodem z lat 20 i 30 XX wieku. A przynajmniej tak głoszą dzienniki z „Islamabad City”, o ile ktoś ma na tyle cierpliwości, by czytać ich wydania, przebijając się przez klaksony i ogólny azjatycki wielkomiejski zgiełk. Ogólnie rzecz biorąc, słuchanie nowinek o tak nieistotnych miejscach na planecie, jak Europa czy Grenlandia, wyszło już z pakistańskiej mody.

Islamabad leży sto kilometrów za Pakistanem
- pakistańskie przysłowie z początku XXI wieku.

Grę zaczynamy w Islamabadzie w roku 2060 (choć oczywiście możecie ją łatwo przenieść do dowolnego innego miejsca na ziemi w trakcie sesji albo w ogóle do cyberprzestrzeni). W przeciwieństwie do innych azjatyckich miast, stolicy Pakistanu nigdy w całości nie pozwolono rozrastać się chaotycznie i pod względem zaplanowania przestrzeni, przy odrobinie wyobraźni, może przypominać miasto europejskie. Jest centrum korporacyjne, są funkcjonalne drogi przelotowe, jak na Azję w miarę sprawny ruch drogowy oraz wewnątrzmiejskie parki. W 2060 roku Islamabad wciąż nie jest wielkim miastem i liczy ledwie około 3 miliony mieszkańców. Najbogatsi zamieszkują centrum korporacyjne oraz nowoczesną, chińską część miasta. Reszta to slumsy i zamknięte wielopiętrowe osiedla – molochy dla pracowników fabryk. Obyczajowo Islamabad leży 100 kilometrów za Pakistanem, o czym powiemy sobie w razie konieczności na sesji.

Wiem, że wszystko jasne, ale na wszelki wypadek powtarzam: nie spodziewajcie się żadnej fabuły, nie rozglądajcie się za kimś, kto „wygląda nietypowo”, nie wyczekujcie kogoś, kto zaoferuje wam dobrze płatną robotę, nie patrzcie na mnie w chwilach przestoju z nadzieją, że nagle wyskoczy na was kilku gości do rozróby, bo tego wymaga napięcie, konwencja i inne nobiles theoriae. Jestem tylko i wyłącznie zmysłami waszych postaci oraz reakcją świata na ich poczynania. Zależy wyłącznie od was, co zrobicie, dokąd pójdziecie i o czym będzie traktowała gra. Miejcie to na uwadze, gdy będziemy zaczynać.

Mam nadzieję, że uda nam się rozegrać niejedną sesję ku chwale Allaha, ale być może za pewien czas gra będzie musiała zostać przeniesiona na IRC. Oczywiście, o ile będzie tego warta. Gdyby do przenosin na IRC doszło, zapewne część graczy może odpaść. Dlatego słowa te kieruję do ewentualnych chętnych czytelników mojego bloga – miejsca wystarczy dla wielu, jeśli więc ktoś jest chętny na cyberpunka, to można będzie się zgłaszać. Ale o tym z pewnością jeszcze poinformuję.

Sprawy formalne

O ile nie przygotuję na czas gotowych wzorów profesyjnych (mile widziane sugestie, choć póki co planuję następujące: technik, wierny, netrunner, handlarz, góral i android), zagramy na mechanice GURPS Ultralite. Oto jej zasady:
Żadnych umiejętności i punktowanych zalet i wad na starcie. Punkty (każdy ma ich 70) wydajemy tylko na cechy główne, status i kasę. Dodatkowo do wyboru następujące rzeczy:
Procesor neuralny: 10 pkt. (gratis k6-1 chipów oraz k6-1 łączy sprzęgających)
Pakiet cywilizacyjny zawierający umiejętność obsługi komputera, nowoczesnych technologii i cybernetyki, przyzwoitego prowadzenia samochodu, motocykla i wszystkich innych „technologicznych” spraw, które mogłyby nam jeszcze przyjść do głowy. Wszystko to tylko za 10 punktów postaci. Kałasznikow lub dobry sprzęt komputerowy z oprogramowaniem gratis.
Minimalne wykształcenie: 10 punktów. Innymi słowy niebycie analfabetą kosztuje. Dodam, że analfabetyzm nie stoi na przeszkodzie korzystania z „pakietu cywilizacyjnego” oraz procesora neuralnego (czyli m.in. netrunningu).
Znajomość medycyny: cena do uzgodnienia (myślę, że około 15-20), ale wymagane czytanie i pisanie (czyli minimalne wykształcenie).
Narodowość i wyznanie postaci jest dowolne, ale mile widziani ludzie o podobnym statusie, żebyście się dogadali jako ekipa.

Jeżeli uda mi się stworzyć przed pierwszą sesją wzory profesji do wyboru (będę zamieszczać je tutaj), obowiązywać będą pełne zasady GURPS Lite, na których będą oparte.

Dostęp do cyberprzestrzeni oraz nowoczesnych technologii

Bardzo chciałbym, byśmy cyberprzestrzeń wykorzystywali często, możliwie jak najwięcej rezygnując z gry w realnym świecie. Ale to tylko marzycielska wizja MG. Wszystko zależy od was i do niczego nie zmuszam. Tym bardziej, że z grą w cyberprzestrzeni wiąże się problem posiadania sprzęgów cyberdecka z procesorem neuralnym, czyli albo bierzecie go wszyscy, albo najprawdopodobniej nie będziemy korzystali w ogóle z sieci na modłę „gibsonową”. W każdym razie jeżeli o mnie chodzi, to z pewnością netrunnerów do gry dopuszczam.
Gdy zaś chodzi o dostęp do broni i nowoczesnych technologii, nie będzie problemu innego, niż cena. Od czasu zrobienia sobie w Pakistanie bazy wojskowej przez Amerykanów aż do obecnych chińskich inwestycji w rozwój gospodarczy regionu, przez Pakistan nieustannie przepływa masa najnowocześniejszego, nierzadko wojskowego sprzętu, zwykle dostępnego za mniejsze pieniądze, niż na innych czarnych rynkach. Nowe technologie dowolnego rodzaju można kupić na targowiskach tuż obok przegniłych owoców, płonących i cuchnących stosów śmieci, natrętnych rikszarzy i żebrzących o buty dzieciaków. W tle nieodległe Himalaje. Świat jest piękny, Allah jest wielki, a Mahomet jest jego prorokiem.

SANDBOX Colonia Graeca

2010-06-15T13:42:00.005+02:00

SANDBOX

W tym katalogu znajdują się wszystkie tabelki, mapa oraz cały „opis świata”, jaki w toku Tajemniczej Misji Elfów powstawał, a który do momentu zakończenia gry zdołałem zapisać. Choć materiały te publikuję tu dla moich graczy jako ciekawostkę, sądzę, że treść może wystarczyć innym chętnym MG do rozegrania kilku sesji na Nesos lub chociażby zainspirowania się proponowanymi przeze mnie erpegowymi specymenami, ewentualnie po prostu sprawdzeniem, jak sandbox wygląda u kogoś innego. Problemem może być to, iż spora część tabelek ulegała drobnym zmianom w trakcie gry, niektóre zaś elementy pozostały bardzo skromnie wynotowane i są ascetyczne w opisie. Podaje je tutaj po drobnej redakcji, ale i tak zapewne będą wymagały retuszu. Słowa te piszę dla hipotetycznych chętnych, którzy z Colonia Graeca chcieliby skorzystać. Poza tym:

- plik Nesos.hxm zawiera edytowalną mapę w programie Hexographer z którego korzystałem – polecam.
- jeżeli chodzi o bibliografię, poza Homerem oraz Zapomnianą rewolucją Lucio Russo polecam Mitologię grecką Jana Parandowskiego. Mamy szczęście, że pisarz ten był Polakiem i zostawił polską wersję greckich mitów zapisaną tak świetnym stylem. Przyznam się, że nigdy nie przeczytałem książeczki Parandowskiego od deski do deski. Nie zdołałem tego zrobić nie dlatego, że była nudna, ale zawsze, zawsze ogromnie inspirująca. Powiedziałbym, że to najbardziej schizowa książka w języku polskim. Z reguły po przeczytaniu kilku kartek odlatywałem gdzieś w różne wyobrażenia jak opiumista po zwiększonej dawce. Cieszę się, że w okolicach 2 i 3 sesji w Misję Elfów, kiedy zdecydowaliśmy, że gramy w kolonii greckiej, mogłem część tych inspiracji erpegowo wykorzystać.
- jeszcze raz doradzam stworzenie tabelek (zwłaszcza plotek) na własną rękę. W moich niewiele się dzieje, ponieważ dla postaci moich graczy spotkanie człowieka było czymś równie mitycznym, co driady. Wobec tego starałem się w tabelkach po prostu symulować życie ludzi na wyspie. Poza tym, jak już wspomniałem, tabelki w pliku są zmodyfikowane i część z nich różni się od tego, jak wyglądały na początku. Pierwszy lepszy przykład: w czasie pierwszej sesji obserwatoria elfów były miejscami dokowania promów kosmicznych, które później, w trakcie „wchodzenia w Parandowskiego i Homera”, przemieniłem na jakieś tajemnicze elfie budowle. Piszę o tym dlatego, że być może nadal znajdują się tam pewne nieścisłości czy zabawne, nie do końca pasujące elementy.
- być może za parę dni dodam jeszcze kilka tabelek do mapki fragmentu kontynentu z ostatniej sesji, której raportu nigdy nie napisałem. Elfy popłynęły w niej do Lasu Amazonek w Hylessos, południowej części kolonii. Jeśli komuś by to się mogło przydać, to proszę dać znać, ponieważ będę potrzebował wszelkiej dodatkowej motywacji, by wracać do tego i przepisywać. Zamierzam też zrobić zdjęcie ręcznie narysowanej mapki ogólnej całej kolonii oraz kilku innych rzeczy, ale to będzie zależało od tego, czy i kiedy kupię baterie do aparatu.
- istotny jest też brak mapek hexów „modułowych” - być może je także zamieszczę później. Mapki modułowe nie były wielkie i dotyczyły 3 heksów. Na każdą sesję starałem się przygotować jedną, ale tylko raz na dwie sesje miałem na to ochotę. Niestety, gracze wszystkie moje modułowe hexy ignorowali (jak też w zasadzie całą wyspę), wobec czego nie zostały one rozegrane i dopracowane, co jest przyczyną dodatkową ich niezamieszczenia.

TAJEMNICZA MISJA ELFÓW

Jakiś czas temu napisałem na blogu kilka uwag o sandboxie. Dołączam jeszcze krótkie, prywatne podsumowanie dla graczy, już z odsłoniętą przyłbicą.

Cieszę się, że graliśmy wszyscy bez żadnego wcześniejszego doświadczenia, bez przyzwyczajeń, a nawet „sandboxowej wiedzy” i ochoty na zastanawianie się, jak powinno się w to grać. Stopniowo wyłonił się bowiem nie tylko cały sandboxowy świat, całkiem sensowny i gotowy na otwieranie coraz bardziej zawiłych wątków, ale także mój sposób prowadzenia, wasz sposób bycia drużyną i wspólny styl gry. Paradoksalnie, pomimo pozbawienia kontroli fabularnej nad światem gry, nigdy wcześniej w żadnej kampanii nie miałem poczucia tak pełnego panowania nad nim. Wszystko wprost wyrastało z hexagonalnej mapy w podobny sposób, w jaki musi to się dziać w samolocie, gdy abstrakcja namiarów i danych kartograficznych wyłania się nagle z ziemi jako rzecz realna w trakcie lądowania.

Kiedy rysowałem sobie wyspę, zakładałem, że zapewne wyjdziecie z lasu, prędzej czy później pójdziecie do Tafos, może zaczniecie coś knuć ze śmiertelnymi i że pojawią się jakieś bardziej rozbudowane wątki fabularne, gdy już zaczniecie poznawać ludzi. Przychodziło mi to do głowy jako najprawdopodobniejszy przebieg gry. Tymczasem wy przekształciliście sesje w leśny marsz przez największe gęstwiny w celu uniknięcia śmiertelników i rozważania o tym, co to za osobliwe i dziwne muszą być stworzenia. Powstał mi w głowie archetyp elfa na najbliższe lata. Najzabawniejsze i moim zdaniem najciekawsze fragmenty Tajemniczej Misji Elfów to te właśnie, gdy, zazwyczaj z inicjatywy Aerona, maszerując przez zapomniane leśne chaszcze rozpoczynaliście quasifilozoficzne dyskusje o śmierci, prymitywizmie ludzkiej kultury i osobliwościach życia śmiertelników. Chyba z tym Misja Elfów najmocniej będzie mi się kojarzyć. Order Szpiczastouchego Dzikusa dla Mola za postać Aerona Leśnego Łowcy. Zastanawiam się, co by było, gdyby nie te rozmowy – wszak w zasadzie przez całą „kampanię” lekceważyliście wszystko, co na mapie było do znalezienia i maszerowaliście przez las. Kolejną zabawną rzeczą, która mi przychodzi jeszcze do głowy, to wasze drużynowe spory, zmaganie się z despotyzmem Miriam i jej oryginalnymi dyrektywami. Ale w sumie każdy z podstawowego składu zdołał się „wyróżnić”: Hula Hop popisowym poderżnięciem gardła pierwszemu napotkanemu śmiertelnikowi „żeby się nie wygadał”, naszkicował grubym konturem swoją postać już na wstępie. Chociaż później starał się to zmienić, to chyba graliśmy zbyt krótko i przede wszystkim ten drobny incydent zaważy nad jego obrazem. Inaczej Malarian Piorun - konsekwentnie podczas każdej sesji utrwalał wizerunek leśnego berserkera, któremu prawie nigdy nie wychodzą testy na skradanie się - w grupie, której głównym zajęciem było przekradanie się przez zarośla i leśne parowy... Szkoda, że Dzikus i Neuro zdołali zagrać tylko raz, a Buli w ogóle nie dotarł.

To moje wrażenia - jestem ciekawy, co wam w Misji Elfów najbardziej się podobało?

GURPS LITE

Ciekawy system tworzenia postaci dla graczy obeznanych z grą, oferujący bardzo wiele interesujących oraz inspirujących ciekawostek. Jednakże, nawet w wersji Lite, gra wydaje się być rozbudowaną do tego stopnia, że wszyscy, którzy grają w RPG raczej dla samej „zabawy w gadanie”, niż dla poznawania mechanicznych kruczków, zapewne zostaną skutecznie przez ten system powstrzymani. Żałuję, że nie spotkałem się z GURPS 10 lat temu, gdy miałem więcej woli do czytania o erpegowym mięchu - z pewnością grałbym w niego do dziś. Jako że tak się nie stało, nie pozostaje mi nic innego, jak spróbować przerzucić się na mechanikę z Magii i Miecza albo coś jeszcze prostszego.

Jako ciekawostkę dodam, że walka strzelecka w GURPS jest naprawdę mordercza i dorównuje cyberpunkowemu ideałowi. Ale cieszę się, że miałem w drużynie tylu łuczników także dlatego, że w GURPS jest jak na mój gust za dużo turlania w walce wręcz. Jest to kwestia rozegrania kilku potyczek i zapamiętania paru mechanizmów, by szło płynnie, ale jednak, jak dla mnie, rzecz jest trochę irytująca. Z drugiej strony muszę przyznać, że walka na schodach do elfiego obserwatorium, z ściśle odliczanymi punktami ruchu (akurat to robiliśmy według pełnych zasad, nie Lite) miała coś w sobie i nie mógłbym powiedzieć, że była zła, skoro nas wszystkich oderwała od krzeseł. Ale była to też jedyna walka wręcz, jaka się nam zdarzyła i gdyby takie potyczki miały pojawiać się częściej, wolałbym je raczej przeprowadzać na planszy do Waterloo, niż w RPG.

GURPS ma bardzo fajny system umiejętności, ściśle zespolony z cechami (testy umiejętności to w zasadzie modyfikatory do cech). Rozwiązanie proste i tak dobre, że dzięki niemu zacząłem zastanawiać się w ogóle nad usunięciem umiejętności, a co za tym idzie myśleniem o przerzuceniu się na mechanikę z Magii i Miecza. Gdybym jednak się tym zawiódł i miał do umiejętności i w ogóle jakiegoś większego systemu wrócić, raczej będzie to właśnie powrót do GURPS. Podsumowując, określiłbym GURPS jako system dla rozentuzjazmowanych graczy do 26 roku życia, później brak już siły na tyle mechanicznych elementów i ciekawostek (nawet, jeśli można je dowolnie wyrzucać – od samego czytania się odechciewa). Po osiągnięciu lat 35 kruszec woli jest już (zapewne) tak cenny i zarazem osłabiony, że odradzam GURPS na tyle dojrzałemu rocznikowi - nawet, gdyby był w sile erpegowej euforii.

Tworzenie postaci graczy oraz NPC jest zbyt czasochłonne. Gdyby powstał jakiś program w rodzaju "naciśnij enter i NPC gotowy", najlepiej dodawany jako płytka do podręcznika głównego, byłoby to może powodem, żebym tę grę w przyszłości kupił.

EDICTUM

Być może za kilka miesięcy będę starał się prowadzić cyberpunkowego sandboxa online (na IRC + jakiś program z mapą). Jeżeli ktoś jest chętny, niech da znać, ponieważ brakuje mi graczy i wszystko będzie zależało od tego, czy uzbiera się jakaś grupa. System: Magia i Miecz.

De inscriptione tabellarum

2010-03-23T14:22:00.005+01:00

Edictum

Niestety, na czas nieokreślony misja elfów została wstrzymana. Ewentualna reaktywacja zależy od czynników losowych lub wspólnej decyzji, czy chcemy grać w mniejszym gronie. Poniżej zamieszczam kilka wniosków wyciągniętych z pierwszych doświadczeń w sandboxie oraz problemów, przed jakimi staje „przerzucający się” mistrz gry. Jeżeli wszystko pozostanie tak jak jest, żegnam się z czytelnikami na następne k20 miesięcy.

De inscriptione tabellarum

I. Tajemniczą Misję Elfów rozpocząłem bez żadnego planu fabularnego, bez scenariusza, bez wiedzy o czasach, w których toczy się rozgrywka, bez założeń o świecie, o magii, bez uprzedniego zastanowienia się nad tym, w jakich gramy realiach. Nie przemyślałem tak zwanej konwencji i nastroju, ani nie czyniłem żadnych innych założeń w tak dużej skali. Nawet po kilku sesjach, gdy coraz bardziej poznajemy świat gry, misja elfów jest wciąż tak tajemnicza, że sam Mistrz Gry nadal nie wie, o co w niej chodzi, ani co trzeba zrobić, by zakończyła się powodzeniem.

II. Przed pierwszą sesją dysponowałem bardzo ogólną mapą większego obszaru, niewielką mapą hexagonalną pewnej jego części oraz legendą do niej. Składała się z wykazu punktów zmęczenia za przemarsz przez dany rodzaj terenu oraz następujących tabelek: Las, Teren Czysty, Trakt, Wzgórza, Góry, Miasto. Jako że moi gracze zdecydowali się na grę ostrouchymi dzikusami, najdokładniej przygotowałem las (k20 i k12). Pozostałe rodzaje terenu opisałem póki co pobieżnie (od k4 do k10) i dopiero w trakcie kolejnych sesji zostały rozbudowane. Napisałem też k20 rozmaitych plotek. Przed pierwszą sesją wszystkie tabelki zawierały mnóstwo dziwnych elementów. Był to inwentarz najrozmaitszych motywów, które, dopiero będąc wylosowane, rozpoczynały budowę świata. Po pierwszej sesji tabelki trzeba było trochę poprawić. Sądzę, że w sytuacji, gdy rzecz traktowana jest w taki sposób, jak prezentuję, powinno się je aktualizować co sesję.

III. Jako że wmówiliśmy sobie na pierwszej sesji, że jesteśmy na wyspie, że w świecie tym są nimfy etc., postanowiłem podjąć ten motyw – bardzo wygodny – i postawić na tym, że gra toczy się na jednej z kolonii greckich. Obecnie, po kilku sesjach, wiem już nawet, jakim morskim szlakiem płyną do Attyki okręty ze zbożem, choć ciągle jeszcze nie mogę uwierzyć, iż tak gładko, tak płynnie to wychodzi! Tajemnicza Misja Elfów mogła być przecież zupełnie inną grą, gdyby na przykład jedna z kości podczas pierwszej sesji wskazała, że las patroluje statek kosmiczny. Ten rodzaj kreacji à la manière dada jest zresztą cały czas obecny, choć stopniowo zmienia się jego skala z ogólnej na coraz bardziej szczegółową, odnoszącą się do rzeczy uprzednio już stworzonych. Sądzę, że to tradycyjna droga ewoluowania tabel w znacznej części kampanii „sandboxowych”, niefabularnych.

IV. Zwłaszcza podczas pierwszej sesji na bieżąco porzucałem część pomysłów, które by nie pasowały, będąc wprowadzone po wyborze niektórych, uprzednio wylosowanych elementów. Jeżeli będę miał jeszcze okazję prowadzić sandbox, nie zdecyduję się już na tak karkołomną dowolność, jak w czasie pierwszej sesji Tajemniczej Misji Elfów, ale z pewnością zupełnie z tego chaosu nie zrezygnuję. Jest to myśl niepewna, niepoparta większym doświadczeniem, lecz trzymam się jej z dość dużym przekonaniem: im mniej założeń co do gry, im szerzej rozrzucone możliwości kreacji świata w tabelkach, tym większa zabawa.

V. W pewnym sensie gracze wiedzą więcej, niż MG. Przy takim stopniu dowolności, jaki oferuje używanie tabel losowych, grający tworzą taki świat, na jaki mają tego dnia ochotę, jaki dyktuje im humor. Wylosowane z tabelek elementy niekoniecznie stają się czymś istotnym, biorąc pod uwagę to, że gracze nierzadko je ignorują lub nie zwracają uwagi na ich przyczynę. W Tajemniczej Misji Elfów zdarzyło mi się to parokrotnie – gracze byli zbyt mocno pochłonięci eksploracją, niepewni świata, jego zasad i najzwyklejszych nawet rządzących nim praw, by wszystko natychmiast do tego stopnia uzasadniać (lub szukać uzasadnienia), co w grach scenariuszowych. Wiedząc mało o świecie, przyjmują nieco inny sposób działania, przynajmniej – jak sądzę – do czasu, gdy nie poczują się w nim na tyle pewnie, by zaczynać próby wpływania na niego.

VI. W trakcie sesji MG nie ma żadnych mechanizmów do budowania nastroju, które miałyby opierać się na fabule lub z niej wynikać, jak to zwykle jest w grach scenariuszowych. Nie ma żadnej gwarancji na tzw. wielkie emocje, zwroty akcji, „scenę finałową”, punkt kulminacyjny i inne elementy znane ze scenariuszy. Sandbox jest w najściślejszym sensie tego terminu zabawą kolektywną, mającą oparcie w równorzędnej aktywności wszystkich. Charakteryzuje się całkowitą wolnością graczy i nieprzewidywalnością rozgrywki. Gracze nigdy nie poczują, że „nie tędy droga”, bo MG nie ma scenariusza i nie ma na co ich naprowadzać, jak to niekiedy może się dziać w trybie fabularnym.

VII. Choć może wydawać się to obiecujące, bardzo wątpię, by metoda łączenia sandboxa (modułu? czy jest jakaś różnica między tymi nazwami?) i scenariusza dała dobre efekty. MG ma dużo pracy w trakcie sesji. Ponadto rzeczy gotowe przed sesją temperują spontaniczność w jej trakcie, mogą niekiedy ograniczać wyobraźnię, zamiast ją wspierać. Owszem, warto mieć rozpisane lokacje, kilku powiązanych z nimi NPC, ale pokrótce, w jednym lub dwóch zdaniach. Jakiekolwiek fabularne rozbudowywanie, pomocne w scenariuszu, w przypadku grania niefabularnego jest nadbudowywaniem, traci sens. Nie ma gwarancji innej poza przymusem, że gracze zainteresują się ciekawym NPC czy lokacją. Opisy wybranych hexów oraz wylosowanych w tabelkach elementów skróciłem do możliwie najkrótszej formy. Dopiero w trakcie przygotowywania się do kolejnej sesji, jeżeli gracze podchwycili jakiś wątek, bądź zainteresowali się określonym aspektem świata, zastanawiam się nad nim, dodaję coś w notatkach na przyszłość.

VIII. Przykład początkowego opisu lokacji z Tajemniczej Misji Elfów: Wieś Iktykome. 15 glinianych gospodarstw w dwóch półkolach nad brzegiem morza. Dodam jeszcze, że na Nesos, wyspie, którą elfy dopiero co opuściły, znajduje się około 15 różnych, podobnie opisanych lokacji. Do niektórych dodałem krzątającego się w pobliżu NPC (z procentową szansą spotkania na niektórych heksach), podobnie opisanego. Już samo tworzenie tego spisu dało mi podstawy wyobrażenia – nie tyle świata gry, co raczej powiązań między rozmaitymi elementami, które będą go budowały.

IX. Potraktowałem tabelki jako scenariusz i opis świata. Warto się nad nimi zastanowić, by nie wyglądały na index nazw z bestiariusza, lecz wnosiły życie do miejsc, które mają opisywać. Choć poniższy podział jest sztuczny, pomyślałem, że warto zdać sobie sprawę z odrębności elementów, które w tabelce można zawrzeć:
spotkanie losowe: chrześcijański asceta z psiej budy nawołuje do nawrócenia,
element stały (nie zaznaczony na mapie): warownia zbójcerzy, zrujnowana kamienica etc.,
wydarzenie: zamknięcie dzielnicy miasta z powodu zarazy.
Zapewne w jednej tabelce zostaną zawarte wszystkie elementy, niemniej jednak warto zdać sobie sprawę z ich rozróżnienia. Może nie pisałbym o tym, gdyby nie to, że jedna z moich tabelek okazała się bezużyteczna, bo oparłem ją niemal wyłącznie na nudnych stałych elementach, do których lepiej mieć jakieś dodatkowe wydarzenie lub NPC w razie eksploracji.

X. Z innych rodzajów tabelek istotny, wręcz niezbędny, jest spis plotek. W zasadzie to z niego powstają motywy „fabularne”, oczywiście o ile gracze się nimi zainteresują. Istnieje także bardzo ciekawa forma tabelki (a w zasadzie szeregu tabelek) tzw. abstraktów, ale nie wpadłem na nią i dotychczas z niej nie skorzystałem. Pozwolę sobie metodę działania abstraktów przedstawić słowami Ojca Kanonika z bloga Inspiracje:

"wpadłem na jeden motyw fabularny (kapitan Nemo, na kontrakcie gildii, śledził statek w Nautilusie i w razie pojawienia się piratów i ich pobiciu, mógłby śledzić ich do głównej kryjówki) oraz raz rzuciłem na abstrakty. Abstrakt podyktował, że: człowiek / niszczy / drewno / z przyczyn religijnych. Automatycznie stanął mi przed oczyma walnięty kapitan, który widział w nocy Nautilusa i wziął go za Rzecznego Demona. W pijackim widzie, dziurawi statek i chce poświęcić łajbę (załoga się nie liczy), piekielnemu stworowi."

Myślę, że Abstrakty można dawać do zinterpretowania także graczom. Ażeby dowiedzieć się, jak zażegnać zło zagrażające światu, jak rozpoznać zdrajcę królestwa albo co zrobić, żeby obronić kolonię przed Rzymianami lub Persami, drużyna musi udać się do wyroczni. Po dotarciu Mistrz Gry rzuca kostkami i daje graczom wylosowany zestaw słów, wybełkotany przez Pytię. Kwestia interpretacji leży po stronie graczy. Przyznaję, że nie wypróbowałem jeszcze tego, ale jeżeli uda nam się kontynuować misję elfów, zamierzam wykorzystać ten pomysł w kilku rozmaitych wariantach. Jestem raczej dobrej myśli, ponieważ podobny rodzaj tabelek wykorzystywałem z powodzeniem w de Profundis. To nieco inna gra, ale mechanizm pozostaje ten sam – wszystko opiera się na reakcji/interpretacji graczy.

XI. Tabela reakcji. To interesujące, spóźnione odkrycie zawdzięczam GURPS. Obecnie podczas każdego spotkania graczy z NPC rzucam na reakcję. Wprost nie mogę uwierzyć, że nigdy wcześniej tego nie stosowałem. W Warhammerze mógłby to zastąpić test ogłady, ale wówczas mało kto by go zdawał, biorąc pod uwagę wysokość tamtych współczynników. W Zewie Cthulhu i Cyberpunku – zwłaszcza w tym ostatnim – rzecz ma się już znacznie lepiej, a taki test na reakcję byłby wręcz wskazany. A jednak nigdy tego nie robiłem! Zapewne to efekt przywyknięcia do gry scenariuszowej, gdzie wiadomo, kto jest czyim przyjacielem, a czyim wrogiem i gdzie wiele animozji i przyjaźni powstaje odgórnie, „z fabuły”. Obecnie, mimo początkowego wahania, z powodzeniem stosuję tabelę reakcji. Uważam, że do losowego modelu gry jest ona ważną pomocą. Dobrze jest rozbić wyniki na nieco więcej kategorii, niż tylko test zdany/niezdany. Jeżeli ktoś nie miał z GURPS do czynienia, dodam, że tabelka reakcji w tym systemie zawiera wynik przeciętny oraz 3 kategorie pozytywnych i negatywnych (przy czym kategorie skrajne są możliwe do osiągnięcia tylko dzięki modyfikatorom oraz wyjątkowemu pechowi lub szczęściu w kościach).

XII. Na temat interpretacji wyniku z tabelki oraz sposobów wprowadzania go w życie na sesji – a w praktyce są to rzeczy najistotniejsze – raczej nie sposób teoretyzować. Nie tylko dlatego, że po prostu trzeba nabrać doświadczenia w kontrolowaniu chaosu i w improwizacji, ale też z tej przyczyny, że nie warto mieć żadnych ustalonych zasad tego dotyczących, ponieważ wyniki z tabelek wprowadza się zawsze takim trybem, by odpowiadał potrzebie chwili. Chciałbym jednak zwrócić uwagę na jedną rzecz: wylosowany wynik należy wprowadzić, nie wycofywać się z niego. Pozwala to prędzej nabrać rozwagi przy tworzeniu tabelek, a także oddala ryzyko inflacji wartości rzutu kostkami. Pozwala też automatycznie ograniczyć ich częstotliwość, bo wbrew pozorom nie chodzi o to, by ciągle rzucać kostkami i wprowadzać losowe elementy, ale by ubarwiać nieprzewidywalne decyzje graczy – a do tego tabelki nie zawsze są aż tak niezbędne.

Caput IV. Occursus immortalum defunctique

2010-03-15T20:35:00.009+01:00

Dzień 7

Gliniane chatki Iktykome wyglądają niezmiernie ubogo, ale pracowici rybacy sprawiają wrażenie szczęśliwych. Jeszcze bardziej radosne są rozwrzeszczane dzieci, od rana wspinające się na grubo rąbany kloc drewna, będący wizerunkiem potężnego Posejdona. Nie tracąc czasu, elfy kierują się w stronę odległego cypla, gdzie, jak zapewniał Ktesibios, przybijają statki z kontynentu. Tylko dzięki czujności Malariana dostrzegają głęboką rozpadlinę nieopodal wydeptanej ścieżki. Porywczy nieśmiertelny bez namysłu zeskakuje niżej, stając przed wejściem do podziemnego tunelu, na którego gładkich kamieniach znajdują się inskrypcje w języku elfów. Niestety, wnętrze okazuje się zalane wodą. Mądry Hula Hop, pytany przez swych towarzyszy, nie potrafi powiedzieć nic o przeznaczeniu prastarego korytarza. Tabliczki z magicznego drewna, które czytał podczas niezliczonych lat edukacji nie wspominały słowem o „tunelu Wędrującego Do Gwiazd” - tak bowiem odczytali nieśmiertelni zapisane na kamieniach słowa. Szybko ruszają więc w dalszą drogę, dyskutując o dziwnym znalezisku.
Cypel okazuje się skalistym wzgórzem. W dole piaszczysta plaża, będąca jakby wnęką najeżonego skałami brzegu, zalewana jest morskimi falami, zaś na szczycie znajduje się wysoka kamienna budowla. Zaciekawieni, prędko kierują do niej swoje zwinne kroki. Spotkani wewnątrz małomówni śmiertelnicy tłumaczą nieobeznanym z techniką mieszkańcom lasu, że była to kiedyś latarnia morska, lecz od lat już jest niesprawna. Rzeczywiście, dziwne urządzenia są zniszczone, podłoga pełna szczątków. Niezręczna rozmowa w mrocznym wnętrzu imponującej budowli nie trwa długo. Oto bowiem między skały wpływa czerwony okręt, zwija biały żagiel, tnie fale, sunie bystro, z impetem wdziera się na plażę. Wioślarze rzucają liny i jeszcze głębiej ciągną dziób trzydziestometrowego statku na brzeg. Podziwiając okręt, nieśmiertelni schodzą prędko w dół i stają nieopodal, wzbudzając zaciekawienie żeglarzy. Szybko zeskakuje do nich brodaty śmiertelnik, przedstawiający się jako kapitan Efiatles. Niestety, nieufna istota nie daje się przekonać do pomocy w przedostaniu się na kontynent. W leśnym królestwie pieniądz jest nieznany i monet, o które przemyślny Efiatles dopytuje, elfy nie posiadają. Śmiertelnik żąda więc srogiej zapłaty w posiadanym przez wędrowców rynsztunku. Już czarne myśli dopadają dzielnych podróżnych, gdy Miriam zaczyna opowiadać Efiatlesowi o kosztowności posiadanych przez nich artefaktów. „Ten oto nic nie warty, jak powiadasz, sztylet – mówi – prezentem był od króla gwiazd dla wielkiego Posejdona, aby ryby mógł obierać wprawnie i bez kłopotu. Sam on starczyć winien na przewiezienie nas wszystkich do wspomnianej przez Ciebie Atychii, o mężny Efiatlesie. Będziesz kroić ryby orężem, który boski Posejdon zwykł do patroszenia okoni używać!”
Jak pajęcza sieć, pochlebne słowa Ostrouchej z Wiśniowego Sadu oplatają myśli chciwego Efiatlesa, a jej słodki głos maluje w wyobraźni śmiertelnika wymarzone wizje. Łatwowierny kapitan zgadza się nie tylko zabrać podróżnych na pokład, ale popłynąć wprost do Melokome, wioski na nieodległym kontynencie. Tam już blisko do Lasu Amazonek, gdzie nieśmiertelni będą szukać przejścia do elfiej osady. Niedługo po tym targu na brzeg schodzą się wieśniacy z Iktykome, zamieniając plażę w targowisko. Wymiana towarów trwa do wieczora, aż wreszcie rybacy odchodzą, a żeglarze rozpalają ogniska i śpiewają pieśni o morskich głębinach, gdzie pałac Posejdona piętrzy się wśród magicznych raf w podwodnym ogrodzie.

Dzień 8

Tuż po świcie rozpoczyna się rejs. Krwawa ofiara ze zwierząt, dedykowana Posejdonowi, zapewnia bezpieczną, szybką żeglugę. Wspaniałe są pieśni wioślarzy, gdy czerwona monera ścina fale! Już w trakcie rejsu Miriam Ostroucha, wypytawszy Efiatlesa o drogę do Lasu Amazonek – przed którym bojaźliwy kapitan przestrzega – namawia go do zmiany kursu, oferując magiczną lampę z gwiazd, którą sama Amfitryda przyświecała podczas podwodnych, małżeńskich zalotów. Gdyby tylko się zgodził, będzie mógł korzystać z tej lampy ze swoją Xorastrą!

Prawdziwe to szczęście spotkać istoty z gwiazd, wie o tym Efiatles, nakazując płynąć wprost na brzeg przy Lesie Amazonek. Okręt skręca i długo płynie w stronę ogromniejącego lasu. Tam też nieśmiertelne elfy opuszczają statek, żegnając szczęśliwego Efiatlesa i zazdrosnych wioślarzy. Widok nieodległych drzew, pomimo opowieści o tajemniczych amazonkach, biegle władających oszczepami, wywołuje uczucie ulgi. Jednakże morska podróż nie była łatwa dla chorowitego Hula Hopa i drużyna rozbija obóz tuż przy brzegu, rezygnując z marszu w stronę drzew.
Nocą, gdy zimno opadło na nadmorską plażę, świetlisty kształt pojawia się na falach. Zbliża się do obozu leśnych pielgrzymów, bolesnym głosem wzywa Miriam, błaga ją o pomoc! Wkrótce wszyscy poznali nieszczęsnego śmiertelnika, któremu Hula Hop poderżnął gardło bezmyślnym pociągnięciem noża podczas pierwszych dni podróży. Cierpiące potworne męki widmo jeszcze raz zostaje zaatakowane przez przestraszonych nieśmiertelnych – tym razem jednak, czerpiąc piekielną moc z innego świata, w obronie opętuje mieczowładnego Malariana i posługując się jego orężem, ciężko rani Miriam Ostrouchą. Malarian krańcowym wysiłkiem woli odsuwa zimną obecność ducha ze swojego ciała. Przerażeni nienaturalnym zjawiskiem, nieśmiertelni biorą ranną Miriam na ramiona i uciekają czym prędzej od przeklętego miejsca, zamarzającego od obecności zjawy, chwilowo tylko osłabionej. Wyczerpani biegiem padają na trawę. Chłód bijący od morza nasila się, wzmaga silny wiatr, a burzowe chmury przesłaniają księżyc. Nic jednak się nie dzieje, choć obecność straszydła ulatnia się dopiero z bladym blaskiem słońca i wielkimi kroplami deszczu, padającymi na kwiecistą polanę.

Wystąpili:
Miriam Ostroucha, Hula Hop i Malarian Piorun.

Inter mortales. Caput III

2010-03-08T16:57:00.022+01:00

Dzień 4 – ciąg dalszy

Leśne elfy kontynuują marsz, zagłębiając się między strzeliste zbocza porosłe iglastą szczeciną niekończącego się lasu. Prowadzi ich małomówny Morlind, który wiele lat nieśmiertelnego życia poświęcił dalekim wyprawom. Nauczyły go one przenikliwie rozpoznawać teren, obierać właściwy kierunek marszu i nigdy się nie gubić lub nie nadrabiać drogi. Pochód zamyka melancholijny Eron, snujący rozważania o niebezpiecznym świecie śmiertelników. Długą i męczącą drogę wśród drzew i skał nieśmiertelni zmuszeni są zakończyć niedaleko gniazda czarnoskrzydłych harpii, wśród wartkich strumieni i rozpadlin, przy czarnej i gęstej ścianie iglastego lasu, gdzie rozbijają obóz (krawędź górskiego hexu oznaczona kropką). Nocą po raz drugi mają okazję rozmawiać z wiedźmą Psymantą. Nieufny Morlind nie pozwala łatwozgodnemu Malarianowi dobić targu z ohydną jędzą, złaknioną nieśmiertelnej krwi. Zawiedziona nimfa znika w ciemności, przeklinając swoje nędzne życie.

Dzień 5

Parę godzin po świcie, wraz z którym nieśmiertelni rozpoczęli dalszy marsz, drużyna opuszcza wreszcie góry, a niebawem przemieszcza się już tylko brzegiem lasu, z którego rozlega się widok na pola i dalekie morze. Nim powzięte zostaną dalsze decyzje, grupa naradza się długo, omawiając swoją sytuację. Od kilku dni podróżują lasem w niewiadomą stronę. Od początku podróży myśli im chmurzy strach przed śmiertelnikami, obawa przed reakcją tych zagadkowych stworzeń. A jednak możnowładna Miriam nie lęka się dłużej i postanawia, że tego dnia jej podwładni opuszczą las, ruszając brzegiem morza z nadzieją na sposobność zdobycia jakiejś łodzi. Lecz oto nadarza się niepowtarzalna okazja. Ledwie opuściwszy ostatni szereg drzew, bystrooki Eron dostrzega dużą grupę śmiertelników posuwającą się wzdłuż rzeki w stronę morza. Schyleni w wysokiej trawie, rzeźwiąc płuca morskim powietrzem, śpiewomówni nieśmiertelni ruszają tuż za nimi. Pochód, okazawszy się konduktem pogrzebowym, koniec swój ma nad brzegiem morza. Oto przybysze z lasu, w falującej trawie skryci, podglądają tajemniczy rytuał, w którym istoty śmiertelne muszą być srogo doświadczone – ceremonię pożegnania zmarłego. Już po tym wydarzeniu do zasmuconych istot schodzi Miriam w towarzystwie szybkopiąstnego Malariana, odzywając się pokojowym słowem. Zaskoczeni śmiertelnicy nie kryją zdziwienia na widok czarodziejskich istot z legend. Upewniają się, czy aby naprawdę mają do czynienia z przybyszami z gwiazd. Dopytują się, czy wojna w niebiosach jest rzeczywiście tak wielka, że zarówno elfy, jak i gnomy z kontynentu musiały opuścić swoje gwiezdne schronienia i zejść na ziemski padół. Miriam bez wahania potwierdza domysły śmiertelników i wdaje się w dłuższą rozmowę z Ktesibiosem, starszym wioski Iktykome, chętnie udzielającym jej wszelkich odpowiedzi.

Opowieść dobrego rybaka Ktesibiosa z Iktykome

“Wyspa Nesos – mówił – na której się znajdujecie, władana jest przez basileusa Kadmosa, którego twierdza znajduje się w Akrajach Skalistych. Bliźniaczym ich pasmem są Akraje Zielone, góry, z których wy, nieśmiertelni niedawno zeszliście. Niektórzy mówią, że Kadmos więzi przybyłego dawno temu z gwiazd księcia elfów. Dzięki bogactwu Nesos, jest Kadmos możnym panem, handlującym nie tylko z lądem, ale także z Attyką. W północnej, gęsto zaludnionej części wyspy znajdują się port Hykome, miasto Tafos oraz zamek basileusa. Łatwo znaleźć tam transport na ląd, ponieważ wielki ruch morski odbywa się głównie w tamtej części Nesos. Południowa część wyspy, oddzielona wielkim lasem i Zielonymi Akrajami, jest niemal nieosiedlona. Z okazji odosobnienia pamiętani i wychwalani są w niej bogowie Olimpu – niechętni mieszkańcom północnego Nesos, gdzie dominujący wpływ ma sekta aedonitów, wierzących w tajemniczego boga, którego syn, Usires Aedon, zmarł za ludzkość powieszony za nogi na Drzewie Straceń.
Basileus Kadmos, pobożny aedonita, wydaje właśnie za mąż swoją córkę, obarczając poddanych obowiązkiem dodatkowych darów na jej cześć. Podatek czeka i moją rodzinną osadę Iktykome. A teraz wy opowiedzcie, tajemniczy przybysze, z której gwiazdy przybyliście i czego tu szukacie? Czy to prawda, że basileus Kadmos więzi waszego gwiezdnego księcia? Czy przybywacie go ratować? Dlaczego więc chcecie dostać się na ląd? Czy wiecie, że tam dziwy wielkie się dzieją, że ludzie czarownice na miotłach widzieli zlatujące się w górach? Złą to może być wróżbą.”

Po opowieści skromnego Ktesibiosa i udzieleniu mu odpowiedzi nieśmiertelni odbywają krótką, ale dość burzliwą naradę, której z wielkim zainteresowaniem przysłuchują się nierozumiejący śpiewnej mowy lasu śmiertelnicy. Wytrzeszczają przy tym swoje oczy i szarpią gęste brody, gestykulując czasem niezgrabnymi kończynami. Rozważając możliwości i sposoby pokonania lub ominięcia ewentualnych zagrożeń, nieśmiertelni osądzają, że aedonici, których, jak myślą, dotychczas spotykali w lesie, nie wykazywali takiej przychylności dla nieśmiertelnych, co wierzący w lud z gwiazd Ktesibios ze swoimi towarzyszami. Podróż na północ wyspy zostaje więc odłożona. Czarnobrody Ktesibios godzi się szybko, ażeby elfy dołączyły do jego towarzyszy w wyprawie powrotnej do odległej Iktykome, jego rodzinnej wioski. Co więcej, wspomina, że mniejszymi łodziami rybackimi da się przepłynąć na kontynent. Nieśmiertelni ruszają więc w towarzystwie śmiertelników. Po wielu godzinach marszu przez nadmorskie pola rozbijają wspólnie obóz (hex oznaczony kropką) i pogrążają się w coraz mniej nieśmiałej rozmowie, którą powstrzymuje już tylko smutek żałobników. Także nieznający gardłowej mowy śmiertelnych Eron i Malarian migowym językiem zaczynają swoje pierwsze znajomości wśród rybaków. Milczący zaś Morlind przez całą noc obserwuje te gadatliwe, zarośnięte na twarzach istoty, rozważając osobliwość ich śmiertelnego życia.

Dzień 6

Mimo dość forsownego marszu dopiero po południu następnego dnia grupa dociera do Iktykome, niewielkiej rybackiej wioski. 15 glinianych gospodarstw w dwóch półkolach otacza niewielki pomost i posąg Posejdona na środkowym, wydeptanym placu. Dobroduszny Ktesibios zwołuje zgromadzenie, w którym prosi, by przybyszy z gwiazd traktowano godnie, na co zresztą jest okazja, bo wieczorem rozpoczynają się obrządki ku czci wielkiego boga wszystkich mórz i oceanów, władcy podmorskiego pałacu, którego boskie imię Posejdon w pieśniach wielokrotnie tego wieczora zostało wymienione. W trakcie rozmów ze smutnym Ktesibiosem Miriam upewnia się jeszcze bardziej o jego rezerwie względem basileusa Kadmosa. Sprytna nieśmiertelna domyśla się jakichś kontaktów wieśniaków z banitą Filipposem, który, jak się dowiaduje, mieszka w lesie, a także z mieszkańcami lądu, którzy przybywają handlować do Iktykome bez wiedzy Kadmosa. Właśnie morscy handlarze, jak zapewnia prawdomówny Ktesibios, będą mogli zabrać na ląd nieśmiertelnych. Zapytany o cenę przewozu, żółtozęby Ktesibios wskazuję skórznię Erona Łowcy, twierdząc, że za tak świetnie wyprawioną skórę z pewnością cała drużyna zostanie przewieziona bez dodatkowych kosztów. Te słowa wprawiają Erona w głęboką zadumę. Skórznia, nad którą spędził kilkadziesiąt lat rozmyślań – oto nagle tak uprzedmiotowiona, sprowadzona do rzędu materiału na handel. Wespół z Morlindem poświęcają resztę wieczora na przemyślenie tej wstrząsającej propozycji. Chyba tylko pochopny Malarian nie ma żadnych wątpliwości, upijając się kwaśnym winem i tańcując wesoło ze śmiertelnymi. Na koniec zaś, tuż przed północą, Miriam Ostroucha słodkim jak nektar głosem śpiewa historię o wielkiej przyjaźni między ludem śmiertelnych a nieśmiertelnymi, pozwalając nasyconym szczęściem mieszkańcom Iktykome łagodnie zasnąć i śnić o dalekich gwiazdach.

Wystąpili:
Miriam Ostroucha z Wiśniowego Sadu, Malarian Piorun, Eron Łowca i Milczący Morlind

Tajemnicza Misja Elfów II

2010-02-28T19:50:00.012+01:00

Ave amici rixosi!

Dzień 3

O świcie, po krótkiej naradzie, nieśmiertelni decydują się poczekać na druida. Mając jednak sporo czasu do południa, odważny Hula Hop z popędliwym Malarianem udają się na rekonesans; chwilę później schronienie opuszcza także szlachetna Miriam z Wiśniowego Sadu, pozostawiając cierpliwego Erona samego w obozie. (Ze względu na to, że podczas zwiadów działaliście niedrużynowo, nie opiszę, co wam się przydarzyło – jeżeli już nie chcecie swoich przygód zachować dla siebie, możecie je zamieścić w komentarzu. Kropki na hexie przypominają wasze chwilowe rozproszenie, ale nie pokazują rzeczywistych miejsc, do których dotarliście).

Po powrocie druid Chrypon, otoczony miauczącym chórem, jest już obecny w schronisku, na migi porozumiewając się z kilkusetletnim Eronem. Po obiedzie nieustraszona drużyna, prowadzona przez gadatliwego staruszka, rusza na zachód. Podróż z władcą lasu jest bardzo przyjemna. Gęste zarośla zdają się rozsuwać przed maszerującymi, drzewa podkładają konary podczas przechodzenia strumyków i leśnych rozpadlin, a dzikie zwierzęta zamieszkujące las kłaniają się przed druidem i niekiedy podążają śladem wędrujących. W czasie podróży druid Chrypon opowiada wiele rozmaitych historii, między innymi przedstawia tragiczną historię wiedźmy Psymanty, spotkanej pod koniec pierwszego dnia podróży. Piękna ongiś nimfa, najstarsza ze wszystkich zamieszkałych las, zakochała się z wzajemnością w gromowładnym Dzeusie, jednakże zazdrosna Hera podpatrzyła pewnego razu kochanków i aby uniemożliwić Psymancie dalszy romans z jej małżonkiem, zamieniła ją w pokraczną, pryszczatą staruchę. Dzeus szybko stracił zainteresowanie oszpeconą driadą, a ta stałą się bardzo zgorzkniała i niekiedy dokucza także innym ze swojego rodzaju, nie mogąc pohamować toczącej ją zgryzoty. Chrypon przestrzega także przed polowaniem w lesie, który „materialnie” należy do basileusa Kadmosa, władcy wyspy, karzącego śmiercią kłusowników. Po sześciu godzinach nieśpiesznego spaceru drużyna zatrzymuje się u podnóża wzgórza i żegna z długobrodym staruszkiem, który odchodzi w swoją stronę.

Leśny spacer z druidem uświadamia nieśmiertelnym, że misja nie będzie łatwa. Z pewnością pojawi się konieczność wydostania się z wyspy, a więc dotarcia do jakiegoś portu – czyli, krótko mówiąc, kontaktu ze śmiertelnikami. Biorąc własny wygląd pod uwagę (elfy mają włosy i skórę na całym ciele białe jak mleko, są nieco niższe i znacznie drobniejsze od ludzi, ponadto mają szpiczaste, na cal odstające uszy), postanawiają choć trochę upodobnić się do wcześniej widzianych śmiertelników. Miriam wraz z Eronem resztę dnia spędzają na zbieraniu rosnącego nieopodal ziela, z którego czynią barwnik zaciemniający włosy. Modna staje się fryzura „na Timoszenko z Olchowego Zagajnika”, czyli dwa warkocze oplatające głowę tak, by zakrywały uszy. Ponieważ nadchodzi wieczór i próba pokonania stoku nie wydaje się rozsądna, drużyna rozbija obóz na noc (hex oznaczony kropką).

Dzień 4

O świcie Malarian postanawia sprawdzić, cóż to za stwory znajdują się na drzewie nieopodal miejsca ich noclegu. Lekkomyślny nieśmiertelny, zbliżając się do drzewa, zostaje raniony wystrzeloną z jego korony strzałą. Wkrótce jednak, wespół z Eronem, niechybnymi strzałami i mieczem zabijają trzy skrzydlate, złośliwookie licha, które ich obserwowały. Kłótnię pod drzewem i oskarżenia o narażanie Wiśniowego Sadu (szlacheckiej rodziny, z której wywodzi się Miriam Ostroucha) przerywa czujny Hula Hop, który dostrzega Elfie Głazy – kamienie świadczące o tym, że nieśmiertelni znajdują się na miejscu starożytnego, elfiego traktu. Ponieważ droga w górę stromego zbocza nie wydaje się najrozsądniejszym wyjściem, drużyna korzysta z okazji i pozwala się wieść pradawnym szlakiem swoich ojców. Trakt wznosi się łagodnie i wkrótce wszyscy odczuwają, że zmienia się topografia terenu. Mówią im to także drzewa, wśród których zdarza się wiąz górski i gdzieniegdzie iglasta sosna. Po godzinie marszu trakt zdaje się gwałtownie urywać. Nim jednak ktokolwiek zdążyłby policzyć do trzech, bystrooki Hula Hop dostrzega zamszone fragmenty schodów, które ongiś musiały służyć za część elfiego traktu. Wspinając się po resztkach dawnej budowli, po kilkunastu minutach oczom nieśmiertelnych ukazuje się częściowo zawalone i zarośnięte gęstymi pędami chaszczy wejście do tunelu (oznaczone na hexie trójkątem).

Wielewiedzący Hula Hop opowiada zdumionym towarzyszom o drewnianych tablicach, z których wyczytał podczas niezliczonych lat swojej leśnej edukacji o podgórskich tunelach, kiedyś wykopywanych przez elfy. Szlakami takimi można przejść pod górą lub dotrzeć do podziemnych przystani, skąd często wypływano podgórskimi strumieniami do rozmaitych tajemniczych miejsc. Kapryśna Miriam nie pozwala swoim podwładnym wchodzić do tunelu, ale ci, zafascynowani odkryciem, szybko w nim znikają, zostawiając młodą arystokratkę samą. Rozgniewana dostrzega, że schody, którymi się posuwali, nie kończą się na tunelu, ale wiodą jeszcze dalej, w górę wzgórza.Rusza więc wysoko na sam szczyt, na którym dostrzega ogromną, kamienną budowlę. Nie zdąża jednak podejść bliżej, bo oto z jej środka przez kamienny portyk wybiegają uzbrojeni elfi wojownicy, wołający „Nareszcie ją mamy!” i „Śmierć zdrajczyni!” Zaskoczona Ostroucha zaczyna uciekać w dół po nierównych, osypujących się schodach. Przeskakując po kilka stopni przewraca się i niechybnie spotkałaby ją śmierć z rąk ścigających ją napastników, gdyby nie to, że najszybszy i najzaciętszy ze ścigających także się przewraca! Turlając się po schodach i zbiegając na przemian Miriam woła o pomoc swoich podwładnych. Ci zaś, będący tylko na niedługim zwiadzie, szybko wyłaniają się na zewnątrz i nierównie bardziej od Miriam zaskoczeni widokiem pobratymców, stają w jej obronie. Jak rozhukany wiatr w najgorszą burzę Malarian zatrzymuje impet natarcia i wielokrotnie rani zaciekłego przeciwnika, którego zwinny Eron, chyłkiem przemykający za Malarianem, śmiertelnie godzi swoim ostrzem. Pozostali napastnicy, zaskoczeni widokiem tylu obrońców, zatrzymują się w pewnej odległości. Wykorzystując chwilę wahania, Miriam z towarzyszami szybko skrywają się w tunelu.

Pochmurna arystokratka naprędce tłumaczy, że są to przeciwnicy Wiśniowego Sadu, elfy z Ogrodu Jabłoni, których najstarszego z rodu wydała na śmierć za zgłębianie zakazanej wiedzy. Poprzysięgli jej zemstę i musieli iść w ślad za nimi, wykorzystując okazję zemszczenia się na niej, skoro opuściła Krainę Elfów. Przestraszeni komplikacjami i ciągle przerzucający na siebie nawzajem winę za ostatnie wydarzenia, elfy ruszają w głąb ciemnego tunelu. Przejście nim wydaje się być trudne z uwagi na obniżający się strop, a w znalezionej w tunelu pradawnej przystani, z której kiedyś można było wypłynąć podziemną rzeką w głąb góry, nie ma żadnej łódki. Tam jednak przypatrującemu się falom Eronowi ukazują się dwie najady, które chętnie wynurzają się z wody i częstują winem od przybyszów. Rozmowa z długowłosymi pięknościami nie zachęca nieśmiertelnych do pozostania w podgórskim pasażu.

Nieustraszony Malarian wychodzi pierwszy i upewnia się, że napastników z Ogrodu Jabłoni już nie ma. Znikło też ciało pokonanego. Dzielna drużyna postanawia nie wchodzić na szczyt wzgórza i zejść z pradawnego traktu. Przez parę następnych godzin maszere przez fałdziste wzgórza; zostawia za sobą liściaste drzewa, las bowiem gęstnieje i ciemnieje, mimo że minęło dopiero południe (choć dzień zdaje się trwać tak długo!). W trakcie marszu nieśmiertelni dyskutują gorączkowo na temat swoich obowiązków i kłótni, które ich tak bardzo podzieliły.

Wystąpili:
Miriam Ostroucha z Wiśniowego Sadu, Hula Hop, Malarian Piorun i Niechybny Eron.

De alienis et alienatione

2010-02-21T14:15:00.004+01:00

Ad ordinem fratrum epregorum

Ponieważ dwóch graczy nie mogło grać a nikt inny na razie się nie zgłosił, przełożyliśmy grę na następną sobotę. Dajcie znać, czy jesteście w stanie zacząć w przyszłym tygodniu o 16. Zamiast relacji z kolejnej sesji zamieszczam poniżej kilka myśli, które nasunęły mi się po ostatnim spotkaniu.

De alienis et alienatione

I. Jakieś dziesięć, piętnaście lat temu, kiedy spędzaliśmy dużo czasu grając w rpg, często zmagałem się z rozmaitymi aspektami fantasy, gatunku, którego nigdy nie byłem wielkim admiratorem. Z długiego szeregu kłopotliwych elementów, które do dziś stanowią dla mnie przeszkodę i zarazem argument za tym, by grać w inną grę, jeśli tylko jest okazja, przypominam sobie problem związany z obcymi rasami. Nie byłem przychylny wyborom graczy, którzy nie chcieli grać człowiekiem. Nie podejmowałem się nigdy dyskusji z nimi na ten temat i z reguły każdy grał, kim chciał, choć niechętna zgoda na grę odmieńcem często wymuszona była uporem. Powody awersji były i są różne. W pierwszym rzędzie postawiłbym realizm gry. Nie jestem zwolennikiem baśniowego fantasy; wolę „magiczną starożytność” lub takie „średniowiecze”. Wszystkie moje podejścia do rpg obarczone były próbami uczynienia gry możliwie „realistycznej”. Z zadowoleniem przyjmowałem informacje o wymieraniu krasnoludów i elfów, bo stanowiły podstawę dla tego, by nie spotykać ich często, a w drużynie w ogóle nie widywać. Innym moim zmartwieniem było to, że w większości przypadków gracz traktuje rasę swojej postaci tak samo, jak kontakty, magiczne przedmioty, doświadczenie czy złoto - przedmiotowo, dla korzyści w kościach. Nawet nawiedzony gracz mówiący, że chce grać elfem, aby poczuć „mistyczny charakter tej rasy”, doświadczenie owe na poziomie fabularnym podpiera przede wszystkim fundamentem mechanicznym, determinującym jego nowe możliwości i odmienność. Poza tymi gratyfikacjami nie ma niczego w elfach lub gnomach, czego nie dałoby się osiągnąć grając człowiekiem. Dla gracza oznacza to często profit bez żadnego kosztu, a dla prowadzącego zgłębienie rozmaitych zależności wynikających z pojawienia się w drużynie rasowego odmieńca oraz zrezygnowanie, choć w pewnym stopniu, ze swojego poprzedniego, "realistycznego" podejścia do gry, jeśli takie miał. Co więcej, zmuszało do stworzenia jakiejś sensownej wizji czegoś, co może uważał za nonsens.

II. Trudno mi teraz powiedzieć, czy, w dawno prowadzonym przeze mnie Warhammerze, dwie spośród czterech najmocniej zapamiętanych przez nas postaci stały się takimi dzięki swojej odmienności, czy też zaważył tu przede wszystkim długi czas gry albo umiejętności i cierpliwość w budowaniu tych postaci przez graczy. Niemniej jednak „legendarność” waszych dwóch odmieńców (mówię tu o elfie Fancoralu i halflingu Kostencjuszu Chwytliwym) i to, ile im teraz zawdzięczamy zabawnych wspomnień i żartów, które nigdy nie będą zrozumiałe dla kogoś z zewnątrz, nie pomogły jednak w niczym przy kreowaniu środowiska, z którego postaci te się wywiodły. Gdybym miał dziś prowadzić Warhammera i ktoś z was znów zapragnąłby grać halflingiem, elfem bądź krasnoludem, nadal nie wiedziałbym nic o „szczegółach środowiskowych”, nie potrafiłbym przedstawić interesującej wizji społeczeństwa odmieńca i zniechęcałbym gracza do gry taką fantazyjną kreaturą. Gra działa się w świecie ludzi i odmieńcy nie wnieśli niczego „swojego” do gry, ponieważ już sam ludzki świat wystarczył, by go poznawać i wyobrażać sobie z przyjemnością. Do niego mój powrót, jak zapewne każdego z was, byłby łatwy, ale świat odmieńców pozostał nadal sztuczny, papierowy.

III. Po ostatniej grze w „Tajemniczą misję elfów” cały problem stanął przede mną jeszcze raz, tym razem rozwiązany po pięciu godzinach rozgrywki. Dając wszystkim graczom postaci odmieńców i głęboko osadzając je w swoim środowisku – do tego stopnia, że żadnego innego nie znają – przewróciłem do góry nogami własne pojęcie na temat odmienności. I nie tylko odmienności, bowiem rzecz dotyczy wszystkich innych kłopotliwych aspektów rpg, z którymi styka się i walczy na sesjach zapewne każdy prowadzący. Choć na razie jesteśmy po jednej sesji i nie wiadomo jeszcze, w którą stronę rzecz się potoczy, wydaje mi się, że to nie tylko najrozsądniejszy, ale wprost jedyny sposób radzenia sobie z problematycznymi elementami poszczególnych gier rpg. Stając przed nimi – nieważne, czy ma to być świat odmieńców (fantasy), czy cyberprzestrzeń i sposób jej prowadzenia (cyberpunk), najlepiej poszukiwanie rozwiązań powierzyć drużynie. Gracze sami zbudują najlepszy wizerunek tego, czego prowadzący poszukuje lub z czym ma problem. Sami określą przykładowy wzorzec działania istot konkretnej rasy lub parających się szczególną profesją, która stała się tematem gry. Kusi mnie, żeby poprzeć słowa przykładami z ostatniej sesji, jednakże nie chciałbym przypadkowo odsłonić jakiejś niewiadomej, więc do tematu być może wrócę w przyszłości. Oczywiście chętnie przeczytam wasze komentarze i jakąś relację „z punktu widzenia gracza”, jeżeli zmienia coś w tym, co napisałem powyżej.

Tajemnicza Misja Elfów I

2010-02-15T15:53:00.001+01:00

Ave silvarum custodes!

Dzień 1

Drużyna elfów opuszcza swoją osadę i kieruje się w stronę rzeki, gdzie mieszka Duch Przewodnik, który przeprowadza ich do świata śmiertelnych. Spod jednego z wodospadów (zaznaczonego na mapie trójkątem) wyłania się pozbawiona wioseł łódka, a na niej (i obok niej) przemoczeni bohaterowie.
Wedle starożytnej mapy Aerona około 300 kilometrów na zachód znajduje się las, w którym jest jakaś elfia osada, zaś około 250 kilometrów na północny zachód powinna znajdować się puszcza, gdzie wybudowano wielkie elfie polis Nahan. Tam też rozważnomyślna Miriam ze swoją drużyną decyduje się kierować. Jedynym problemem jest to, że wylądowali na niewłaściwym brzegu stawu i póki co muszą iść wzdłuż rzeki w kierunku północno - wschodnim, by znaleźć sposób na przeprawę.
Idąc wzdłuż brzegu leśnego stawu dostrzegają dziwne wzory oraz figury geometryczne ułożone z patyków. Rozważania na ten temat przerywa im słyszalny z oddali śmiech i jakieś gardłowe głosy. Do stawu wpływa łódź z trójką śmiertelników. Nie podejrzewając, że są obserwowani zza krzaków przez elfy, płyną w stronę przeciwległego brzegu, chowają łódź w trzcinach, po czym, wyciągnąwszy z niej łuki i sidła, znikają w leśnej gęstwinie.
Drużyna postanawia zejść nieco głębiej w las, ale nie oddalając się od rzeki. Po kilku godzinach marszu (hex 10.13) znajdują leśną ścieżkę skręcającą w las. Po kilkunastu metrach doprowadza ona na niewielką polanę, gdzie znajduje się Miejsce Pneumy (tak nazywane są przez elfy ich „kaplice”, których pełno w osadach – Elfy „wierzą” w niekończący się ruch wszechświata, który nazywają Pneumą. Na środkowym kamieniu wyryte są często imiona tych spośród nieśmiertelnych, którzy, znudzeni życiem, popełnili samobójstwo). Inskrypcje wyryte na kamieniu środkowym znalezionego Miejsca Pneumy przypominają język elfów (są zapisane ich alfabetem), ale nie znaczą zupełnie nic.
W przeciągu następnych trzech godzin drużyna spotyka na swojej leśnej drodze dużą grupę dzikich kotów, które przez jakiś czas za nimi podążają. Natykają się też na wielką, cienką pajęczynę rozpiętą między dwoma drzewami, w którą niemalże wpada Malarian. Oblezieni przez pająki, szybko opuszczają to miejsce i docierają niebawem na skraj lasu.
Tam po raz kolejny docierają do nich odgłosy gardłowej mowy. Bystrooki Malarian dostrzega leżącą w wysokiej trawie parę śmiertelników i przez jakiś czas im się przygląda, wspiąwszy się na drzewo (hex 12.12). Jedna z śmiertelnych istot ma na twarzy pod nosem i na brodzie włosy, natomiast druga istota jest płci żeńskiej i ciągle się śmieje. Stworzenia te okazują się niezgrabne, zdają się mieć dwukrotnie mniej ścięgien od elfów, ruszają się jak golemy z opowieści o czarownikach, a ich mowa przypomina wysypywanie wiadra gruzu na kamienny chodnik. Malarian dostrzega także łódź w pobliżu miejsca, w którym para się sobą zajmuje. Po krótkiej naradzie elfy postanawiają nie unieszkodliwiać spotkanych istot, przeczołgać się w wysokiej trawie do łódki i przeprawić na drugi brzeg. Pomimo drobnych trudności udaje im się to i drużyna nareszcie rozpoczyna marsz w kierunku północno – zachodnim, zostawiając za sobą leniwie płynącą rzekę.
Parę godzin przed zmierzchem ponownie docierają na skraj lasu. W oddali widzą wielki dąb i trakt prowadzący daleko, w stronę pól (hex 10.11). Przy drzewie dostrzegają trójkę śmiertelników, którzy klęczą przed zawieszoną na drzewie za nogi ludzką kukłą. Widok ten stanowi mocny argument za tym, żeby nie zadawać się z nimi i wrócić do lasu. Przed zapadnięciem całkowitych ciemności drużyna rozbija obóz (hex oznaczony kropką). Miriam i Aeron zapadają w leśny trans (w ciągu każdych 72 godzin elfy muszą poświęcić 8 na trans – nie da się z niego wybudzić w żaden sposób, ale też nie potrzebują w ogóle "innego" snu). Podczas leśnej warty do obozowiska zlatuje na miotle wiedźma. Jest stara, pokurczona i ma wielki, zakrzywiony nos z brązowym pryszczem. Rozmawia z elfami telepatycznie. Wita się z nieśmiertelnymi, informuje drużynę, że to jej las i że szuka jakiegoś druida. Opowiada także o kataklizmie, który miał miejsce kilkaset lat temu i zatopił tereny leśne, na których znajdowało się polis Nahan. Ze względu na to, że nikt nie chce dać jej kropelki elfiej krwi do fiolki, wiedźma nie chce udzielić żadnych dodatkowych informacji i odlatuje w ciemną noc, na pożegnanie mówiąc, że jeśli będą wędrowali lasem, to zapewne jeszcze się z nią spotkają – to przecież jej las...

Dzień 2

Rano drużyna przez jakiś czas kieruje się jeszcze w stronę Nahan, ale wkrótce dociera krawędzi lasu. Na jednym z drzew wiszą rozkładające się zwłoki śmiertelnika. Trochę dalej, zza krzaków, elfy mają okazję obserwować zbierających kwiaty śmiertelnych (hex 8.10). Zważywszy na to, że, wedle informacji uzyskanych od latającej wiedźmy, teren, gdzie wybudowano Nahan, jest zatopiony, a ciężko byłoby pod wodą śpiewać Sześć Pieśni Słońca, elfy ostrożnie wycofują się w głąb lasu i ruszają na zachód, do mniejszej leśnej osady, która gdzieś tam powinna się znajdować. Po drodze drużyna stacza walkę z szarżującymi dzikami. Szczęśliwie nikomu nic się nie stało – fortuna sprzyjała zwłaszcza mieczowładnemu Malarianowi, pogromcy dwóch z bestii. Kilka godzin później elfy po raz kolejny dostrzegają jakiegoś śmiertelnika – tym razem są świadkami polowania (hex 8.11). Czając się za gęstwiną paproci widzą, jak zarośnięta istota ludzka (ledwie oczy na twarzy mu było widać) szykuje łuk do strzału w pasącego się nieopodal jelenia. Nagle pęka gałąź pod stopami jednego z elfów – myśliwy odwraca się w stronę krzaków i dostrzega ruch. Rozważnomyślna Miriam szybko występuje z gęstwiny, dając pozostałym znak, by celowali z łuków w śmiertelnego i nie dawali mu na razie znać o sobie. Śmiertelny jest przestraszony – przez chwilę celuje z łuku w bezbronną Miriam, wykrzykując modlitwy odpędzające leśnego demona, ale, gdy ta nic do niego nie mówi (sama pewnie odrobinę zlękniona), po chwili ostrożnie wycofuje się w odległe krzaki, po czym odwraca się i zaczyna uciekać.
Na polance nieopodal miejsca, gdzie pasł się jeleń, drużyna decyduje się na jakiś czas zatrzymać, by przyrządzić mięso z dzików. Miriam, która zna się na ziołach lepiej od Aerona, znajduje w okolicy trochę niezmiernie rzadkiego gatunku ziela, z którego da się uwarzyć maść dającą odporność na ogień. Elfy spędzają kilka długich godziny na zbieraniu pędów rośliny. Ruszają w dalszą wędrówkę dopiero na kilka godzin przed zmierzchem.
Maszerując cienistą ścieżynką przez gęste zarośla wychodzą nagle na trochę większą, z pewnością wydeptaną przez ludzi ścieżkę (hex 7.12). Co więcej, 5 metrów od nich stoi zdumiały niecodziennym widokiem śmiertelnik. Nim ktokolwiek zdążył zareagować, szybkopiąstny Malarian rzuca się na stworzenie i uderza w twarz z całej siły, przewalając na mech i przywalając ciałem do ziemi. Smród potu bijący od śmiertelnego, a przede wszystkim mocz, który zaczął moczyć jego spodnie, powodują, że Malarian odskakuje od istoty z obrzydzeniem. Zanim jednak Miriam zdążyła powiedzieć, co należy robić, nożowładny Hula Hop pochyla się nad spotkanym i podrzyna mu gardło długim, pewnym pociągnięciem.
Wywołuje to sprzeczkę, po której burzogniewna Miriam opuszcza swoich podwładnych i odchodzi sama w las. Wkrótce zresztą zostaje przez nich dogoniona – znajdują ją na niewielkiej polance, rozmawiającą z bardzo starym śmiertelnikiem, którego długa, śnieżnobiała broda przytrzymywana jest przez sznurek szaty, którą ma na sobie. Starzec, otoczony przez kilkadziesiąt kotów, przedstawia się jako druid Chrypon. Okazuje się bardzo przyjaznym towarzyszem i z chęcią pomaga elfom znaleźć schronienie w leśnej kaplicy ludzkiego boga Usiresa Aedona (budynek - hex 6.12). Ze względu na nadchodzącą noc elfy postanawiają tam się zatrzymać. Od druida Chrypona, nim oddalił się w swoją stronę, podróżni dowiadują się, że kataklizm, o którym wspominała leśna wiedźma, dokonał znacznie większych zniszczeń, niż to przedstawiła – nie ma już drogi do żadnego innego lasu, ponieważ znajdują się na wyspie i jeżeli chcą dotrzeć do leśnej osady, będą musieli przepłynąć na kontynent. Druid Chrypon, zmartwiony nieco tym, że nie znalazł w schronisku pewnego myśliwego, którego się spodziewał (z rozmowy wynikało, że być może chodziło mu o śmiertelnika zamordowanego przez Hula Hopa), znika w ciemności nocy, grzecznie żegnając się z drużyną i obiecując pomóc im następnego dnia w przejściu przez las.

Wystąpili:

Miriam Ostroucha, Hula Hop, Aeron i Malarian

Ad ordinem fratrum erpegorum

2010-02-14T22:06:00.001+01:00

W soboty w godzinach ~ 18-22 będą organizowane sesje RPG. Wszyscy chętni mile widziani. Kto nie może grać regularnie (nie sądzę, by w ogóle ktoś mógł), niech się nie obawia i kontaktuje poprzez cadrach/at/nigdzie.pl albo niech po prostu wpadnie do Zakonu.

Jak na razie rozpoczęliśmy rozrywkową kampanię fantasy pod wodzą Hegemona Gry, pobożnego mnicha Cadracha. Nie będzie żadnego problemu w przyłączaniu kolejnych graczy, więc wszyscy chętni, którzy chcą zagrać, niech przeczytają poniższe wprowadzenie oraz raporty z sesji (będą na blogu oznaczane TAJEMNICZA MISJA ELFÓW) i dadzą znać.

TAJEMNICZA MISJA ELFÓW

informacje dla graczy

400 lat temu elfy całkowicie zerwały kontakt ze światem śmiertelnych. Mieszkają w sekretnych leśnych polis, do których da się dotrzeć wyłącznie śpiewając Sześć Pieśni Słońca i przechodząc przez ukryte portale. Zrozumiałe jest zatem, że nikt ze świata śmiertelnych nigdy osady elfów nie widział – podobnie same elfy nie wychodzą ze swoich miejscowości, a międzyleśne podróże do innych elfich wiosek odbywają się przez magiczne przejścia. W ten sposób utrzymywana jest między nimi komunikacja. Zanikła zupełnie konieczność przechodzenia przez ziemie śmiertelników, którzy zresztą przez większość starszych zostali zapamiętani jako prymitywne kreatury. Zresztą, od 400 lat żaden elf nie wychodził do świata śmiertelnych, bo nie było takiej potrzeby. Jednakże, dwa tygodnie temu wydarzyła się rzecz niesłychana. Międzyleśne portale z waszej wioski przestały działać. Błyskawicznie została zorganizowana grupa śmiałków, którzy wyjdą z lasu do świata śmiertelnych i przejdą w nim do drugiego lasu, z którego, śpiewając Sześć Pieśni Słońca, trafią do pobliskiej elfiej osady i dowiedzą się, jakie są przyczyny wygaśnięcia mocy portali. Wypadło na Ciebie. Zgłosiłeś się na ochotnika lub zostałeś wybrany przez Tana wioski ze względu na specjalne umiejętności, bądź przydatne zdolności. Dostaniecie mapę świata śmiertelnych sprzed 400 lat i błogosławieństwo starszych na drogę.

System: GURPS Lite (32 stronicowy podręcznik do ściągnięcia za darmo w sieci, ale postać można zrobić w 10 minut przed sesją, więc żaden problem dla nowicjuszy).

Nieobecni gracze: Ci, którzy nie przyjdą na sesję, będą uważani za "zamrożonych", czyli nikt nie będzie ich prowadził, rozmawiał z nimi, ani wykorzystywał ich zdolności, ale wirtualnie cały czas będą z drużyną. Ułatwi to powrót do gry po nieobecności, a także pozwoli łatwo rozpocząć grę nowym chętnym.

Gracze: Jak na razie na sesjach mamy 4 dzielne elfy:

Malarian Piorun (Kasza) ST 11 DX 13 IQ 10 HT 11

Hp 11 Will 10 Per 14 Dodge 9

Słynie ze swojego piorunującego ciosu pięścią oraz niezwykłej wprawy we władaniu mieczem (16). Na sekretną misję udaje się na ochotnika jako ochroniarz. Nie zna języka śmiertelnych i nie przejawia ochoty do nauki tej barbarzyńskiej mowy.

Aeron Leśny Łowca (Molu) ST 11 DX 16 IQ 10 HT 8

Hp 11 Will 10 Per 17 Dodge 9

Doskonały łucznik (17) i dobry szermierz. Do wyprawy został zgłoszony jako specjalista od kartografii. Zna się także na gotowaniu i zielarstwie, wobec czego został wybrany na Leśnego Kuchmistrza wyprawy. Nie zna języka śmiertelnych.

Hula Hop (Henio) ST 12 DX 13 IQ 12 HT 10

Hp 12 Will 12 Per 14 Dodge 8

Ekscentryczny elf, który nie przejawiał ochoty na wyprawę do świata śmiertelników, jednakże ze względu na perfekcyjną, także w piśmie, znajomość ich mowy, został wybrany jako tłumacz. Miłośnik zwierząt i ognia - plotka głosi, że ze względu na postępującą piromanię niektórym starszym zależało na wysłaniu go w tę misję - dla dobra wioski.

Miriam Ostroucha (Klaudia) ST 9 DX 12 IQ 13 HT 9

Hp 12 Will 13 Per 13 Dodge 8

W jej żyłach płynie arystokratyczna, ciemnozielona krew elfów, a jej uszy są jeszcze bardziej

spiczaste, niż pozostałych. Została mianowana przez starszyznę wioski na przywódcę wyprawy.

Jako arystokratka posiada wiele tajemniczych zdolności oraz wyraźny, choć nadal niewypracowany,

talent magiczny. Zna przyzwoicie mowę śmiertelnych.

Przyłącz się do Tajemniczej Misji Elfów - kontakt w Zakonie albo przez e-mail!

Jedźmy, nikt nie woła!

2009-03-02T17:59:00.000+01:00

Wygląda na to, że ze względu na notowania złotówki, zarabiający w tej walucie nie będą mogli sobie pozwolić na żadne dłuższe podróże. Będąc zmuszony zrezygnować z własnych planów, chciałbym spróbować zorganizować jakąś niskobudżetową wycieczkę erpegowców, trwającą kilka tygodni, najdłużej miesiąc – bo na 30 dni dostaje się wizę – do Iranu.

Zależy mi na gronie erpegowym. Każdy z nas mógłby przygotować jakąś przygodę do poprowadzenia w trasie, najlepiej w konwencji Prince of Persia, ewentualnie coś mającego miejsce w świecie islamu. Sam chętnie przygotuję jakąś przygodę inspirowaną mitologią perską. W podróży nie zawsze będziemy mieli sposobność, a nawet ochotę, by w coś grać, ale sądzę, że mimo wszystko znajdzie się czas na kilka sesji.

A moglibyśmy zagrać m.in. w ruinach Persepolis. Co prawda przewodniki podają, że nie można tam spędzić nocy, ale doświadczenie mówi co innego. Dogadanie się z pilnującymi ruin strażami jest możliwe. Sam nie byłem tam jeszcze, ale z spotykając podróżnych z Rosji, Czech oraz Bułgarii, zawsze byłem informowany o łatwości, z jaką strażnicy zgadzają się zostawić w ruinach miasta chętnych podróżnych.

Ponadto, jeżeli nasze grono byłoby w miarę liczne (6 lub więcej osób – ale znając życie nasza ekipa może się powiększyć w trakcie podróży), byłbym w stanie załatwić, poprzez znajomego Irańczyka z Yazd, pobyt w grupie nomadów z Beludżystanu. Moglibyśmy z nimi pojeździć sobie po pustyni przez jakiś czas. Nawet, gdyby to nie wypaliło, można zorganizować sesje w jakiejś oazie oraz w wioskach na pustyni.

Dokładny plan podróży nie istnieje i lepiej, by nie powstawał, ale oczywiście odwiedzilibyśmy co najmniej Teheran (ten raczej z konieczności), Yazd, Esfahan i Shiraz. W ostatnim z wymienionych miast mam znajomego muzyka, więc zapewne uda nam się dostać na jakiś koncert albo też na jakiś prywatny wieczór. Wielbiciele muzyki bliskiego wschodu z pewnością nie byliby zawiedzeni.
Poza tym można pojechać do Hamadan, Kandovan, Ardabil itd. Mam jeszcze wiele innych pomysłów, o których napiszę, jeżeli tylko będą jacyś chętni, a sprawa będzie miała szansę posunąć się do przodu.

Kilka podstawowych informacji o podróży:

Termin:
Nie wiem, na jak długo byśmy jechali, ale naprawdę warto pojechać tam na minimum 2 tygodnie. Jeżeli wszyscy będą mogli, sam zostanę tam chętnie na cały miesiąc. Jeżeli zaś chodzi o datę wyjazdu, to jest to kwestia do ustalenia. Oczywiście, myślę przede wszystkim o okresie wakacyjnym. W tym roku ramazan zaczyna się 22 sierpnia i trwa do 19 września. Nie jest on specjalnym utrudnieniem, ale jeśli będzie bardzo ciepłe lato, lepiej przynajmniej część podróży spędzić przed rozpoczęciem świąt.

Jak dotrzeć:
Na dzień dzisiejszy AirArabia ma ceny z Kijowa do Teheranu i z powrotem za 500 dolców, czyli cholernie drogo. Dlatego proponuję wyprawę na stopa. Europa Wschodnia zajmie nam maksymalnie tydzień i to tylko wtedy, gdy będziemy się grzebać. Do Turcji na stopa można dojechać w 3 dni, jeśli nie ma żadnych opóźnień i decyzji, że zostajemy gdzieś coś zobaczyć. Inną opcją byłoby znalezienie jakichś tanich linii lotniczych do Istanbułu. Mam tam znajomych, więc można będzie zatrzymać się za darmo. Stamtąd można kupić bilet Istanbuł-Teheran za 45 dolców (40 godzin w autobusie, więc lepiej załapać się na pociąg, ale one nie jeżdżą każdego dnia).
W zeszłym roku paliwo w Iranie kosztowało około 20 groszy za litr. Panuje tam ogromna inflacja, ale nie sądzę, by jakoś drastycznie wpłynęła na koszt podróży autobusami, czyli jest tak, że gdy dojedziemy już do Iranu, całe państwo – kilka tysięcy kilometrów – można przejechać wzdłuż i wszerz za jakieś 30-40 dolców. Poza tym w Iranie łatwo o stopa, przynajmniej przed Beludżystanem. Nie, żeby na pustyni byli niegościnni, po prostu mają trochę mniejszy ruch...

Noclegi:
Zależy jak wszyscy będziemy stali z kasą, bo czasami fajnie zatrzymać się w hotelu. Nie ma jednak problemu ze spaniem w parkach pod namiotem, zresztą Irańczycy są bardzo gościnni i okazują często pomoc podróżnym. Dużo dobrego doświadczyłem od rozmaitych miejscowych podczas podróży, ale Irańczycy są poza konkurencją. Ponadto, część tanich hoteli dysponuje jeszcze tańszymi dormitoriami (parę dolców). Będziemy też korzystać z couchsurfing.com, chociaż jeśli będzie nas spora gromadka, może być nieco trudniej ze znalezieniem potrzebnej liczby łóżek/dywanów. W każdym razie, nie ma co się zanadto przejmować noclegami. Nawet, jeśli od czasu do czasu będziemy musieli zapłacić za hotel, to raczej rzadko i zawsze możemy wybrać ten tańszy. Podczas hipotetycznej podróży na stopa przez Europę możemy spać na ławkach w parkach oraz pod namiotami.

Rzeczy niezbędne:
Wiza kosztuje 100 dolców, oczekiwanie na odbiór paszportu trwa 3-4 tygodnie. Wiza jest na miesiąc, ale ma się 3 miesiące czasu, by przekroczyć granicę. Jeżeli więc ustalimy, że wyjeżdżamy np. 10 lipca, to spokojnie można zacząć załatwiać wizę już w maju. I na tym mi zależy. Do takich podróży zgłaszają się ciśnieniowcy, którzy później znajdują rozmaite powody, dla których muszą zrezygnować. Aplikowanie o wizę byłoby najlepszym potwierdzeniem tego, że mamy poważny zamiar wyjechać. Aby ubiegać się o wizę, potrzebujemy paszport ważny jeszcze co najmniej przez 6 miesięcy od czasu wjazdu do Iranu.
Plecak i dobre, ale znoszone (!) buty. Tobołów nie więcej niż 10 kg, bo nie jedziemy daleko, a będzie tam cholernie ciepło. Przydadzą się namioty, ale nie są konieczne i to zależy od ustaleń wszystkich chętnych. Kilka innych rzeczy, o których będę pisał, jeżeli moja propozycja spotka się z jakimś odzewem.
Nie bierzemy podręczników ani żadnych książek. Ważne, by plecak był lekki. Jako ciuchy – najgorsze łachy. Mamy wyglądać na hipisów, a nie gości ze szmalem w kieszeni i ze wzrokiem utkwionym w mapę miasta...

Pieniądze:
Wychodzi mi, że potrzeba będzie około 500 dolców. 100 za wizę, około 100-150 za podróż do i z Iranu. To już jednak jest zależne od tego, co chcemy kupować. W Iranie nie ma możliwości korzystania z bankomatu, więc pieniądze trzeba będzie nosić przy sobie i już wcześniej wymienić je na dolary bądź euro. Funty angielskie można wymieniać, ale znalezienie obsługującego je handlarza może sprawiać problem.

Przykładowe ceny (nie podaję w rialach, bo my i tak zależni będziemy od kursu złotówki i dolca): Wstęp do muzeum dywanów: 0.25$
Wstęp do niektórych meczetów oraz zabytkowych budynków: 0.20-1$
Farsi-cola: 0.25$
Obiad: 5-7$ (ale trzeba wziąć pod uwagę, że tam będzie ciepło i nie ma się ochoty na syte obiady, dlatego tę cenę można rozbić na dwie osoby).
Dywan lub rozmaite kilimy: zależy od rozmiaru, ale trzeba liczyć minimum 30$ za coś niewielkiego do kilkuset albo i więcej, no ale to już chyba nie nasz pułap. W każdym razie jeśli ktoś chciałby kupić piękny perski dywan, miałby okazję.
Fatałaszki: 2$ spodnie Ali Baby lub podkoszulka, kobiece ciuchy odrobinę droższe; im dłużej się targujemy, tym bardziej cena spada.
Woda 1,5 litra: 0.5$
Haszysz: 2$-5$ za dużą kostkę. Cenę znam od jednego podróżnego i podaję ją dla chętnych imprezowiczów, ponieważ nie będzie tam można kupić alkoholu. Jeśli ktoś ma ochotę, nie moja rzecz. Ale naprawdę odradzam wpadania w łapy reżimowej policji, bo wtedy nawet ambasada nie pomoże.

Dodatkowe atrakcje:
Uroda Iranek.

Inne:
Ponieważ jedziemy na kilka tygodni, warto poznać się trochę przed podróżą. Naprawdę nie warto znosić podczas takiego wyjazdu towarzystwo osób, z którymi się męczymy. Dlatego dobrze byłoby wcześniej spotkać się na parę dni. Nie jestem konfliktową osobą, ale różnie może być między ludźmi w grupie mało znających się osób.

Chętni niech dadzą znać w komentarzach. Proponowane terminy, sposób dotarcia do Iranu, czas podróży, przewidywany budżet itd.

Cadrach